Sama koncepcja świetna, ale książka poukładana chaotycznie, autor sporo się powtarza i przez to książka traci na wyrazistości. Kilka cytatów jednak podkreśliłem i na pewno wdrożę.

Sama koncepcja świetna, ale książka poukładana chaotycznie, autor sporo się powtarza i przez to książka traci na wyrazistości. Kilka cytatów jednak podkreśliłem i na pewno wdrożę.

Ciekawe dlaczego Sapkowski uparł się żeby zrobić z tego powieść. Jak dla mnie to kilka osobnych historii na siłę sklejonych w jedną całość. Dużo lepiej wypadłyby jako zbiór opowiadań, przeplatanych rozbudowaną opowieścią o Nimue (jest potencjał). Językowo jak zwykle top.

Ciekawe dlaczego Sapkowski uparł się żeby zrobić z tego powieść. Jak dla mnie to kilka osobnych historii na siłę sklejonych w jedną całość. Dużo lepiej wypadłyby jako zbiór opowiadań, przeplatanych rozbudowaną opowieścią o Nimue (jest potencjał). Językowo jak zwykle top.

Konkretna, przebogata biografia magazynu „New Yorker”, z której wyniosłem całą listę nazwisk autorów i tytułów, które na pewno sprawdzę. Bardzo cenny i wnikliwy wgląd w amerykańską politykę i kulturę ostatniego 100-lecia.

Konkretna, przebogata biografia magazynu „New Yorker”, z której wyniosłem całą listę nazwisk autorów i tytułów, które na pewno sprawdzę. Bardzo cenny i wnikliwy wgląd w amerykańską politykę i kulturę ostatniego 100-lecia.

Potężne wspaniałe wielowątkowe zakończenie sagi.

Potężne wspaniałe wielowątkowe zakończenie sagi.

Jak na książkę z 31 roku - zjawiskowa. Tylko ta fabuła…

Jak na książkę z 31 roku - zjawiskowa. Tylko ta fabuła…

Jako chrześcijaninowi brakowało mi tutaj trochę bardziej krytycznego spojrzenia na ten obszar, zwłaszcza pod kątem zła dokonującego się przez wieki pod płaszczem religii i związanej z nią ideologii. Z książki Stawiszyńskiego można wywnioskować, że przez wieki niosła tylko pokój i dobro, a niestety było inaczej. Niemniej książka bardzo ciekawa, dopisałbym ją do listy lektur dla licealistów, może stanowić dobry początek do zagłębienia się w świat filozofii.

Jako chrześcijaninowi brakowało mi tutaj trochę bardziej krytycznego spojrzenia na ten obszar, zwłaszcza pod kątem zła dokonującego się przez wieki pod płaszczem religii i związanej z nią ideologii. Z książki Stawiszyńskiego można wywnioskować, że przez wieki niosła tylko pokój i dobro, a niestety było inaczej. Niemniej książka bardzo ciekawa, dopisałbym ją do listy lektur...

Nie należę do kościoła Olgi Tokarczuk, ale pod kątem języka to wybitna powieść. Sam koncept okej, finału totalnie nie kupuję, ale język wspaniały. No i polecam wybrać się na weekend do Sokołowska, zobaczyć co dziś zostało z dawnego uzdrowiska, wypić kawę w starym kinie i przespacerować się szlakami bohaterów.

Nie należę do kościoła Olgi Tokarczuk, ale pod kątem języka to wybitna powieść. Sam koncept okej, finału totalnie nie kupuję, ale język wspaniały. No i polecam wybrać się na weekend do Sokołowska, zobaczyć co dziś zostało z dawnego uzdrowiska, wypić kawę w starym kinie i przespacerować się szlakami bohaterów.

Gdyby za każde użycie deus ex machiny przez Andrzeja pić kielicha, człowiek by nie trzeźwiał. Ale co z tego skoro postacie są tu tak barwne i żywe. Nawet poszarpana fabuła nie przeszkadza. Chociaż trochę szkoda że wątki Geralta, Yen i Ciri tak się rozjechały…

Gdyby za każde użycie deus ex machiny przez Andrzeja pić kielicha, człowiek by nie trzeźwiał. Ale co z tego skoro postacie są tu tak barwne i żywe. Nawet poszarpana fabuła nie przeszkadza. Chociaż trochę szkoda że wątki Geralta, Yen i Ciri tak się rozjechały…

Dalej jest dobrze, świetne wprowadzenie wielu charakterystycznych i ciekawych postaci, ale czuć już że autora zaczęły gonić terminy (sagę wydawał rok po roku) i sama fabuła już tak mocno nie zaskakuje.

Dalej jest dobrze, świetne wprowadzenie wielu charakterystycznych i ciekawych postaci, ale czuć już że autora zaczęły gonić terminy (sagę wydawał rok po roku) i sama fabuła już tak mocno nie zaskakuje.

Ważna i potrzebna książka, która odsłania intencje i interesy stojące za korporacjami, które meblują nasz świat. Autorka wykonała ogromną pracę. Mała uwaga - miejscami trochę za dużo wątków, przez co niektóre tematy potraktowane pobieżnie. Ale i tak czytało się świetnie.

Ważna i potrzebna książka, która odsłania intencje i interesy stojące za korporacjami, które meblują nasz świat. Autorka wykonała ogromną pracę. Mała uwaga - miejscami trochę za dużo wątków, przez co niektóre tematy potraktowane pobieżnie. Ale i tak czytało się świetnie.

Intrygujące, bardzo intrygujące. Ta krótka książka kilka razy mnie zaskoczyła. Ciekawy kryminał, w którym nic nie jest tym czym się wydaje.

Intrygujące, bardzo intrygujące. Ta krótka książka kilka razy mnie zaskoczyła. Ciekawy kryminał, w którym nic nie jest tym czym się wydaje.

Ostatnie 30 lat kina w pigułce. Subiektywne opinie Tadeusza Sobolewskiego, to wieka wartość.

Ostatnie 30 lat kina w pigułce. Subiektywne opinie Tadeusza Sobolewskiego, to wieka wartość.

Ostatni rozdział, poświęcony siostrze, to jedna z najbardziej niezwykłych rzeczy jakie przeczytałem.

Ostatni rozdział, poświęcony siostrze, to jedna z najbardziej niezwykłych rzeczy jakie przeczytałem.

Przeczytana ponownie w wieku 37 lat robi wielkie wrażenie. Niesamowita ponadczasowa literatura.

Przeczytana ponownie w wieku 37 lat robi wielkie wrażenie. Niesamowita ponadczasowa literatura.

Nie tylko dla osób, które szukają porad jak pisać. Bardzo ciekawa pozycja pokazująca drogę Kinga do zostania pisarzem.

Nie tylko dla osób, które szukają porad jak pisać. Bardzo ciekawa pozycja pokazująca drogę Kinga do zostania pisarzem.

Z jednej strony przeźroczyści bohaterowie z którymi nie wiąże czytelnika nic i poszarpana fabuła z kilkoma ciekawymi przebłyskami. Z drugiej niesamowita wyprawa na granicę wszechświata, z wizjami które stanowią mocna gimnastykę dla umysłu. Mimo wszystko najsłabsza ze wszystkich trzech części, która zostawia duży niedosyt.

Z jednej strony przeźroczyści bohaterowie z którymi nie wiąże czytelnika nic i poszarpana fabuła z kilkoma ciekawymi przebłyskami. Z drugiej niesamowita wyprawa na granicę wszechświata, z wizjami które stanowią mocna gimnastykę dla umysłu. Mimo wszystko najsłabsza ze wszystkich trzech części, która zostawia duży niedosyt.

7 daję za pomysł i z sentymentu, ale sam byłem zdziwiony, czytając obecnie tę książkę dzieciom, jak słabo miejscami jest napisana (motyw ze Św. Mikołajem, wtf?). No ale dzieciom bardzo się podobała, zupełnie jak mi kiedy miałem 10 lat.

7 daję za pomysł i z sentymentu, ale sam byłem zdziwiony, czytając obecnie tę książkę dzieciom, jak słabo miejscami jest napisana (motyw ze Św. Mikołajem, wtf?). No ale dzieciom bardzo się podobała, zupełnie jak mi kiedy miałem 10 lat.

Piękna powieść z czasów, kiedy wydawanie 600-stronicowych książek fantasy była w Polsce nie do pomyślenia. Autor na 300 stronach zawarł fantastyczną historię, bez dłużyzn i z niesamowitymi zwrotami akcji. No i ten styl. Mistrz!

Piękna powieść z czasów, kiedy wydawanie 600-stronicowych książek fantasy była w Polsce nie do pomyślenia. Autor na 300 stronach zawarł fantastyczną historię, bez dłużyzn i z niesamowitymi zwrotami akcji. No i ten styl. Mistrz!

Nigdy nie przepadałem za zbiorami opowiadań. Od zawsze wolałem powieści. Jednak po ponownym przeczytaniu "Krwi elfów", muszę przyznać, że forma dwóch pierwszych książek o Geralcie trochę bardziej mi odpowiada. Zawarte w nich historie, z których każda jest osobnym bytem, fantastycznie łączą się w jedną całość. "Krew elfów" bardzo dobrze buduje tło dla dalszej historii, zwłaszcza jeśli chodzi o wątki osobiste... ale jak dla mnie jest ich tu trochę za dużo. Fragmenty z nauką Ciri w Kaer Morhen i u Yennefer wydały mi się przeciągnięte. Brakuje mi tutaj zaskoczeń, do których przyzwyczaiły nas opowiadania. Co nie zmienia faktu, że to nadal wielka, fantastycznie napisana powieść.

Nigdy nie przepadałem za zbiorami opowiadań. Od zawsze wolałem powieści. Jednak po ponownym przeczytaniu "Krwi elfów", muszę przyznać, że forma dwóch pierwszych książek o Geralcie trochę bardziej mi odpowiada. Zawarte w nich historie, z których każda jest osobnym bytem, fantastycznie łączą się w jedną całość. "Krew elfów" bardzo dobrze buduje tło dla dalszej historii,...

Może mniej tu ciekawych zabaw z ogranymi motywami znanymi z fantastyki (jak w „Ostatnim życzeniu”), ale jak pięknie nam się tu rozpędza główny wątek całej sagi - relacja Geralta z Ciri. Ostatnie opowiadanie, to narracyjny i emocjonalny majstersztyk. Niepopularna opinia: tenże rozdział został świetnie przedstawiony w polskim serialu.

Może mniej tu ciekawych zabaw z ogranymi motywami znanymi z fantastyki (jak w „Ostatnim życzeniu”), ale jak pięknie nam się tu rozpędza główny wątek całej sagi - relacja Geralta z Ciri. Ostatnie opowiadanie, to narracyjny i emocjonalny majstersztyk. Niepopularna opinia: tenże rozdział został świetnie przedstawiony w polskim serialu.