Uwielbiam motyw faustyczny w każdym niemal wydaniu.
To wydanie czyta się niesamowicie szybko, bo tak zręcznie jest napisane, ale dawno nie byłam czymś tak agresywnie NIE zainteresowana, jak tym, co sie przydarzy temu akurat Faustowi.

Uwielbiam motyw faustyczny w każdym niemal wydaniu.
To wydanie czyta się niesamowicie szybko, bo tak zręcznie jest napisane, ale dawno nie byłam czymś tak agresywnie NIE zainteresowana, jak tym, co sie przydarzy temu akurat Faustowi.

Już od początku nie zapowiadało się na wysoką ocenę.

Niemal każdy (albo inaczej: wszystkie oprócz jednego) z wierszy wygląda jak szkic, pierwsza myśl spisana na szybko. I bum! Do druku.

Ja też mam takie "wiersze" w notatkach w telefonie. Jeden napisałam jak wracałam autobusem z pracy, drugi czekając w tłumie jak zacznie się koncert, trzeci mi się przyśnił, więc go zaraz po obudzeniu zapisałam i poszłam spać dalej. Szkice. Pierwsze wersje. Nieukształtowane do końca, może niosące jakiś tam sens, ale daleko im do jakiejkolwiek poezji. Ta książka cała taka jest. Na tym etapie miała może że 4 gwiazdki ode mnie.

Mniej więcej po 50 stronie zaczęłam też myśleć, że jest bardzo pretensjonalna. Cały tomik ma zamierzenie listu miłosnego autora do kobiety. I nawet w tym, bardzo ograniczonym kontekście wionie pretensjonalnością (a gdy wjeżdża temat Boga to już w ogóle). No dobrze, ale chciałam skończyć, wyrobić sobie opinię na temat całości (tym bardziej, że gruba nie jest). Pretensjonalne i mało odkrywcze szkice o miłości? 3/10, ale historia jeszcze się nie kończy.

Strony 65-68: kolejne wiersze, które opiewają piękno owej kobiety (panie poeto, czy są jakieś inne przymiotniki niż "beautiful"? Bo ileż można...) Ale w wierszach odkrywamy prawdę: podmiot liryczny rzucił ową kobietę, o której dopiero co pisał, że jest jego życiem i sercem, że nie mógłby jej zranić, bo zraniłby siebie, oto teraz rzuca ją, bo... W sumie ciężko powiedzieć. Jakieś efemeryczne "I loved you too early, you loved me too late". Nie zrozumcie mnie źle, efemeryczność jest w poezji pożądana, ale do tej pory wszystkie wiersze to była kawa na ławę. X jest Y, Y to Z, a jeśli czytelniku jeszcze nie załapałeś, to napiszę to drugi raz, tylko innymi słowami, jeszcze bardziej wprost. A tu nagle przychodzi do rozstania i okazuje się, że kawy na ławę nie dowieźli.

Od tego momentu w książce już nic nie zaskakuje - oprócz odsunięcia się od tematu kochania kobiety w stronę prób sformułowania jakichś metafor na podstawie biblijnych historii. Zero polotu. Ostatnie wiersze najbardziej męczące, w klimacie bronienia się przed wyimaginowanym adwersarzem. Być może właśnie czytelnikiem, który nie łyknął cienkich "wierszy".

2/10, zostawiłam w kawiarni, może trafi do kogoś, kogo mniej sfrustruje.

Już od początku nie zapowiadało się na wysoką ocenę.

Niemal każdy (albo inaczej: wszystkie oprócz jednego) z wierszy wygląda jak szkic, pierwsza myśl spisana na szybko. I bum! Do druku.

Ja też mam takie "wiersze" w notatkach w telefonie. Jeden napisałam jak wracałam autobusem z pracy, drugi czekając w tłumie jak zacznie się koncert, trzeci mi się przyśnił, więc go zaraz...

Ilustracje w tej książce to cót, mjut i poezja! :)

Ilustracje w tej książce to cót, mjut i poezja! :)

Książkowy odpowiednik kanału na YouTube zajmującego się "niewyjaśnionymi tajemnicami". Czyta się dokładnie tak samo jakby się oglądało takie 10-minutowe filmiki.

Książkowy odpowiednik kanału na YouTube zajmującego się "niewyjaśnionymi tajemnicami". Czyta się dokładnie tak samo jakby się oglądało takie 10-minutowe filmiki.

Pomysł nawet spoko, ale...

No właśnie. Bohaterowie książki są z papieru bardziej niż jej strony. Wszystkie kobiety w "Trzech stygmatach..." są tylko po to żeby główny albo drugoplanowy bohater mógł je zaliczyć - albo w jednym przypadku są tylko akcesorium dla męskiego bohatera, które jest potrzebne by napędzać fabułę. Główny bohater widzi kobietę dwa razy, za drugim razem uprawiają seks, autor już się spieszy nazwać to miłością i czyni z tego niemal największą motywację dla wszystkich czynów naszego bohatera.

Co?

Czasami przecierałam oczy ze zdumienia, bo przecież Philip K. Dick sroce spod ogona nie wypadł i przecież potrafiłby napisać bardziej wiarygodne postaci, prawda? Prawda?

A już te momenty, w których dwie osoby rozprawiają na teologiczne tematy - jak się nie uważa to można łatwo wpaść w ochy i achy, że czytamy taką intelektualną science-fiction. Ale jak się uważa, to te wszystkie dywagacje (których punktem wyjścia jest, skądinąd zacny, pomysł na istotę boskości) zaczynają brzmieć jak bełkot.

Te części, które są science-fiction też się miejscami zestarzały kompletnie, tracąc swoją uniwersalność.

5/10 i to na szynach.

Pomysł nawet spoko, ale...

No właśnie. Bohaterowie książki są z papieru bardziej niż jej strony. Wszystkie kobiety w "Trzech stygmatach..." są tylko po to żeby główny albo drugoplanowy bohater mógł je zaliczyć - albo w jednym przypadku są tylko akcesorium dla męskiego bohatera, które jest potrzebne by napędzać fabułę. Główny bohater widzi kobietę dwa razy, za drugim razem...

Niby ważny temat, ale wszystko wydaje się bardzo płaskie i dziecinne. Końcówka stara się zatrzeć wrażenie banalności, ale tylko ją pogłębia. Potraktowanie tak poważnego tematu w taki sposób śmierdzi trochę brakiem szacunku.

Niby ważny temat, ale wszystko wydaje się bardzo płaskie i dziecinne. Końcówka stara się zatrzeć wrażenie banalności, ale tylko ją pogłębia. Potraktowanie tak poważnego tematu w taki sposób śmierdzi trochę brakiem szacunku.

Przeczytałam, bo chciałam coś robić jedząc śniadanie.

Czy mnie ta książka ucieszyła, albo zachwyciła w jakiś sposób?
Nie.
Czy mnie ta książka rozgniewała?
Nie.
Czy się przy tej książce roześmiałam?
Nie, chociaż uśmiechnęłam się może raz czy dwa.

Za trzy miesiące zapomnę, że takie coś w ogóle miałam w swoich rękach.

Przeczytałam, bo chciałam coś robić jedząc śniadanie.

Czy mnie ta książka ucieszyła, albo zachwyciła w jakiś sposób?
Nie.
Czy mnie ta książka rozgniewała?
Nie.
Czy się przy tej książce roześmiałam?
Nie, chociaż uśmiechnęłam się może raz czy dwa.

Za trzy miesiące zapomnę, że takie coś w ogóle miałam w swoich rękach.