Fotografia

Pan Piotr Schmandt ma swój bardzo charakterystyczny styl, który mi odpowiada. Nie dziwi mnie jednak fakt, że ma sporo średnich ocen na LC. Bycie specyficznym i nie uleganie modzie kosztuje.
Druga część cyklu nie zawiodła, ale jednak trochę zaskoczyła.
Zaskoczyła dużo skromniejszym opisem tła. Nie mamy aż tak barwnie opisanych postaci, miast itd.
Może autor stwierdził, że przecież to wszystko było już w części pierwszej i nie ma co się powtarzać?
Mamy więc zamiast tego duże skupienie na sprawie do rozwiązania.
Jak na tego autora można więc powiedzieć, że jest duże tempo i akcja rwie do przodu [z naciskiem na: ,,jak na tego autora ;-) ]
Trochę czułem się jak przy Agacie Christie: Morderstwo, pojawia się świetny detektyw, szczegółowo przepytuje wszystkich podejrzanych i na koniec analizując szczegóły rozmów i zebranych dowodów obwieszcza kto jest winny.
Mi ten schemat pasuje.
Pasuje mi też klimat małych pruskich miasteczek.
Odpoczywam przy tej serii, jednak jeśli lubicie np. Cobena, Nesbo itd. możecie się mocno zawiść a ilość niskich ocen na LC. się zwiększy. Tego bym nie chciał, więc zastanówcie się, czy naprawdę to książka dla Was.

Pan Piotr Schmandt ma swój bardzo charakterystyczny styl, który mi odpowiada. Nie dziwi mnie jednak fakt, że ma sporo średnich ocen na LC. Bycie specyficznym i nie uleganie modzie kosztuje.
Druga część cyklu nie zawiodła, ale jednak trochę zaskoczyła.
Zaskoczyła dużo skromniejszym opisem tła. Nie mamy aż tak barwnie opisanych postaci, miast itd.
Może autor stwierdził, że...

Niezły kryminał... i tyle. Zabrakło mi głębi z poprzedniej części: rozważań egzystencjalnych, tożsamościowych, moralnych. Na plus niesamowity klimat, który ujmuje mnie od pierwszych zdań.

Niezły kryminał... i tyle. Zabrakło mi głębi z poprzedniej części: rozważań egzystencjalnych, tożsamościowych, moralnych. Na plus niesamowity klimat, który ujmuje mnie od pierwszych zdań.

Ostatnio miałam nieprzyjemność przeczytać tę grafomanię….
Mam problem z oceną tej książki, ponieważ wskazówki techniczne i czystą wiedzę jaką można z niej wyłuskać oceniam na 3/10 - lecz styl pisania autora jest potwornie irytujący i po prostu nudny 1/10. Jedno jest pewne - pozycja zdecydowanie kiepska.

Ostatnio miałam nieprzyjemność przeczytać tę grafomanię….
Mam problem z oceną tej książki, ponieważ wskazówki techniczne i czystą wiedzę jaką można z niej wyłuskać oceniam na 3/10 - lecz styl pisania autora jest potwornie irytujący i po prostu nudny 1/10. Jedno jest pewne - pozycja zdecydowanie kiepska.

Książka tak jak jej poprzedniczka, zachowana została zgodnie w stylu retro, co jak najbardziej idzie u niej na plus. Co jednak czuję po przeczytaniu jej? Duży niedosyt. Mam wrażenie, że autor mógłby o wiele bardziej postarać się w kwestii rozwinięcia fabuły. Nie jest to zły kryminał, ale nie można go nazwać dobrym.
Sama akcja tu tak naprawdę nie odbywa się, rozdziały są monotonne i czyta się je bardzo ciężko.
Czy polecam tę książkę? Pierwsza część tak, ta pozycja, jak dla mnie jest niewypałem.

Książka tak jak jej poprzedniczka, zachowana została zgodnie w stylu retro, co jak najbardziej idzie u niej na plus. Co jednak czuję po przeczytaniu jej? Duży niedosyt. Mam wrażenie, że autor mógłby o wiele bardziej postarać się w kwestii rozwinięcia fabuły. Nie jest to zły kryminał, ale nie można go nazwać dobrym.
Sama akcja tu tak naprawdę nie odbywa się, rozdziały są...

Jeśli chcesz nauczyć się robić zdjęcia, które chwytają za serce, to musisz przeczytać właśnie tę książkę.

Przedstawia zarówno techniczne aspekty samego procesu fotografowania, jaki sprzęt i programy używać, jak pracować z klientem, jak znaleźć swój styl obrabiania zdjęć oraz jak wyrażać siebie poprzez to co robisz.

Fakt, że książka napisana jest przez osobę, która jest zarówno znakomitym fotografem jak i psychologiem sprawia, że nie znajdziesz drugiej takiej pozycji jak książka Michała. Wiedza, którą potrzebujesz do robienia pięknych ujęć jest tu przedstawiona obok równie praktycznych porad dla wypracowania Twojego dobrego nastawienia do siebie, innych ludzi i swojej twórczości.

Podsumowując: must have na półce! :)

Jeśli chcesz nauczyć się robić zdjęcia, które chwytają za serce, to musisz przeczytać właśnie tę książkę.

Przedstawia zarówno techniczne aspekty samego procesu fotografowania, jaki sprzęt i programy używać, jak pracować z klientem, jak znaleźć swój styl obrabiania zdjęć oraz jak wyrażać siebie poprzez to co robisz.

Fakt, że książka napisana jest przez osobę, która jest...

Rewelacja! Retro kryminał, a więc z nutą nostalgii - do świata, w którym każdy nie tylko miał, ale i znał swoje miejsce. Do wdzięku, spokoju, ładu. Smak, wdzięk, niespieszność (życie, w którym nie trzeba gnać, gonić własnego ogona!),atmosfera miasteczka, której i którego już nie ma, a więc powtórzę (bo mnie przepełnia) tęsknota i nostalgia do... normalnego życia, normalnego świata, kultury ludzi. Jest też morderstwo i morderca, a jakże : ) Czytać! Czytać! Czytać! Czyli relaksować się i odpoczywać. No i tęsknić. Do tego, co właściwe, do świata, jaki powinien on być.

Rewelacja! Retro kryminał, a więc z nutą nostalgii - do świata, w którym każdy nie tylko miał, ale i znał swoje miejsce. Do wdzięku, spokoju, ładu. Smak, wdzięk, niespieszność (życie, w którym nie trzeba gnać, gonić własnego ogona!),atmosfera miasteczka, której i którego już nie ma, a więc powtórzę (bo mnie przepełnia) tęsknota i nostalgia do... normalnego życia,...

Kryminał retro. Ginie fotograf, na pomoc rusza pan inspektor (z samego Berlina!),taki Jasio-samochwała. Przez prawie całą książkę odbywa rozmowy z uczestnikami pewnego spotkania towarzyskiego, przy czym większość tych rozmów polega na przerzucaniu się kurtuazyjnymi zwrotami - jak to między ludźmi "na poziomie". Potem następuje "niespodziewany zwrot akcji", oskarżeni są już chyba zmęczeni panem inspektorem i sami podejmują działania, które pozwalają w końcu ruszyć sprawę z miejsca. Winnych znajduje w końcu pewna panna, która - podobnie jak ja - jest już chyba zniecierpliwiona samozadowoleniem inspektora.

Kryminał retro. Ginie fotograf, na pomoc rusza pan inspektor (z samego Berlina!),taki Jasio-samochwała. Przez prawie całą książkę odbywa rozmowy z uczestnikami pewnego spotkania towarzyskiego, przy czym większość tych rozmów polega na przerzucaniu się kurtuazyjnymi zwrotami - jak to między ludźmi "na poziomie". Potem następuje "niespodziewany zwrot akcji", oskarżeni są już...

Wszystko zgodne z klasyką kryminału retro. Ale pozostaje pewien niedosyt. Pruska zagadka dużo lepsza.

Wszystko zgodne z klasyką kryminału retro. Ale pozostaje pewien niedosyt. Pruska zagadka dużo lepsza.

Bardzo klasyczny kryminał typu "Who done it?", trochę w stylu Agaty Christie. Ograniczone, zamknięte grono podejrzanych, oczywiście trup, a czytelnik wspólnie z detektywem musi znaleźć zabójcę. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale autor prowadzi nas ze smakiem i dość lekko. W ogóle całość jest bardzo grzeczna i poukładana, co nie jest w tym wypadku zarzutem. Rozwiązanie zagadki może nieco rozczarowuje, ale to zdarza się dość często i - przynajmniej mnie - nie przekreśla frajdy z czytania.

Polecam miłośnikom kryminałów w starym stylu, ze szlachetnym, poukładanym detektywem. Na pewno sięgnę po inne części przygód inspektora Ignaza Brauna.

Bardzo klasyczny kryminał typu "Who done it?", trochę w stylu Agaty Christie. Ograniczone, zamknięte grono podejrzanych, oczywiście trup, a czytelnik wspólnie z detektywem musi znaleźć zabójcę. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale autor prowadzi nas ze smakiem i dość lekko. W ogóle całość jest bardzo grzeczna i poukładana, co nie jest w tym wypadku zarzutem. Rozwiązanie...

Wejherowo. Cudowna, urocza lektura. Czytałam z ogromną przyjemnością. Uwielbiam takie wysmakowane, eleganckie teksty. Szkoda, że ich tak mało w polskiej literaturze.

Wejherowo. Cudowna, urocza lektura. Czytałam z ogromną przyjemnością. Uwielbiam takie wysmakowane, eleganckie teksty. Szkoda, że ich tak mało w polskiej literaturze.