W lesie pod wiśniami w pełnym rozkwicie

Książka przypomina baśnie braci Grimm. Opowiadania grozy z femme fatal. Szkoda, że tylko dwa opowiadania.

Książka przypomina baśnie braci Grimm. Opowiadania grozy z femme fatal. Szkoda, że tylko dwa opowiadania.

Mroczne i niepokojące, a zarazem brzmiące jak baśnie od których nie da się oderwać. W opowiadaniach Ango to kobiety przerażają, są jak tajemnicze demony. A mężczyźni ulegają ich czarom, popełniając nieodwracalne czyny.

Lubię taki prosty język pisarzy. Wychodzi wtedy ich talent, nie przykrywają niedoskonałości pięknym słownictwem. Pozostaje fakt i czytelnicy skupiający się na sensie historii. A nad opowieściami tego pisarza będę musiała jeszcze posiedziecieć i pomyśleć...

Mroczne i niepokojące, a zarazem brzmiące jak baśnie od których nie da się oderwać. W opowiadaniach Ango to kobiety przerażają, są jak tajemnicze demony. A mężczyźni ulegają ich czarom, popełniając nieodwracalne czyny.

Lubię taki prosty język pisarzy. Wychodzi wtedy ich talent, nie przykrywają niedoskonałości pięknym słownictwem. Pozostaje fakt i czytelnicy skupiający się...

Bohaterem opowiadania „W lesie pod wiśniami w pełnym rozkwicie” jest bezimienny zbójca, brutalny pan gór, który żyje w rytmie pierwotnych instynktów, dopóki na jego drodze nie staje kobieta o nieludzkiej wręcz urodzie. Fabuła, osadzona w onirycznej wersji dawnej Japonii, opowiada o obsesji, która wyrywa mężczyznę z jego naturalnego środowiska i pcha w stronę cywilizacji, a ostatecznie – ku szaleństwu. Zbójca, który dotąd bał się jedynie tytułowego lasu wiśniowego, staje się niewolnikiem zachcianek pięknej żony, mordując dla niej ludzi w stolicy, by zaspokoić jej makabryczną potrzebę zabawy odciętymi głowami.

Ango Sakaguchi, jeden z filarów japońskiej dekadenckiej grupy „Buraiha”, serwuje nam prozę, która jest jak uderzenie obuchem. Autor brutalnie rozprawia się z narodowym mitem kwitnącej wiśni jako symbolu czystości i ulotnego piękna. U Sakaguchiego sakura to synonim grozy, pustki i obłędu. Pod płatkami wiśni nie kryje się spokój, lecz duszna, obezwładniająca samotność, której nie da się niczym wypełnić.

To, co w tej noweli fascynuje najbardziej, to jej surrealistyczna brutalność. Sakaguchi nie bawi się w eufemizmy. Opis „zabawy głowami” jest groteskowy, niemal odrzucający, a jednak w kontekście całości staje się potężną metaforą nienasycenia ludzkiej natury. Autor zderza tu dwie siły: pierwotną, dziką męskość zbójcy z niszczycielską, wyrachowaną kobiecością, która w finale okazuje się czymś znacznie bardziej demonicznym, niż mogłoby się wydawać.

Styl Sakaguchiego jest surowy, pozbawiony zbędnych ozdobników, co paradoksalnie wzmacnia oniryczny klimat opowieści. Czytelnik czuje się, jakby śnił gorączkowy sen, w którym piękno i odraza są dwiema stronami tej samej monety. To proza egzystencjalna, stawiająca pytania o naturę lęku i granice człowieczeństwa w obliczu absolutu.

„W lesie pod wiśniami w pełnym rozkwicie” to lektura obowiązkowa dla fanów japońskiej klasyki w jej mroczniejszym wydaniu. To opowieść o tym, że największe demony nie czają się w górskich jaskiniach, lecz w pustce, którą otwiera w nas obcowanie z ideałem. Sakaguchi udowadnia, że pod różową chmurą kwiatów wiśni nie ma nic poza przerażającym, błękitnym niebem i ciszą, która doprowadza do obłędu.

Bohaterem opowiadania „W lesie pod wiśniami w pełnym rozkwicie” jest bezimienny zbójca, brutalny pan gór, który żyje w rytmie pierwotnych instynktów, dopóki na jego drodze nie staje kobieta o nieludzkiej wręcz urodzie. Fabuła, osadzona w onirycznej wersji dawnej Japonii, opowiada o obsesji, która wyrywa mężczyznę z jego naturalnego środowiska i pcha w stronę cywilizacji, a...

Dobrze było zacząć rok czymś tak nieoczywistym. Świetnie opracowane opowiadania. Bez potrzebnego kontekstu z przedmowy byłabym kompletnie zdezorientowana, a dzięki niemu czułam, że w spokoju mogę czerpać przyjemność z tej dziwnej, niepokojącej narracji, bo włożył tę twórczość w jakiekolwiek ramy (albo ich paradoksalny brak). Było w tej książce coś więcej, niż tylko wyczekiwany przeze mnie, dobrze znany i oczytany absurd. Tu wszystko ma swój porządek, ale jest to porządek znany tylko Sakaguchiemu.

Dobrze było zacząć rok czymś tak nieoczywistym. Świetnie opracowane opowiadania. Bez potrzebnego kontekstu z przedmowy byłabym kompletnie zdezorientowana, a dzięki niemu czułam, że w spokoju mogę czerpać przyjemność z tej dziwnej, niepokojącej narracji, bo włożył tę twórczość w jakiekolwiek ramy (albo ich paradoksalny brak). Było w tej książce coś więcej, niż tylko...

Dwa opowiadania. Każde dziwne i niepokojące.
I tak, podobało mi się, choć może nie bardzo rozumiem przesłanie - może po prostu go tam nie ma, a może jest nie dla mnie ;) - to jednak ta specyficzna makabreska jaką serwuje nam autor była dla mnie intrygująca i ciekawie przedstawiona. Zwłaszcza pierwsze, tytułowe, opowiadanie czytałam z dużym zainteresowaniem.

Mogę więc spokojnie stwierdzić, ze ten niewielki tomik w pełni mnie usatysfakcjonował.

Warto wspomnieć jeszcze, że na początku każdej części z tej serii dostajemy tekst dotyczący autora, który wprowadza nas w czasy kiedy żył. Są to ciekawe dodatki.

Dwa opowiadania. Każde dziwne i niepokojące.
I tak, podobało mi się, choć może nie bardzo rozumiem przesłanie - może po prostu go tam nie ma, a może jest nie dla mnie ;) - to jednak ta specyficzna makabreska jaką serwuje nam autor była dla mnie intrygująca i ciekawie przedstawiona. Zwłaszcza pierwsze, tytułowe, opowiadanie czytałam z dużym zainteresowaniem.

Mogę więc...

Oba opowiadania przywodzą na myśl czytanie starej japońskiej baśni - bardzo krwawej i mrocznej, ale jednocześnie nieco onirycznej, przepełnionej zapachem wirujących na wietrze płatków wiśni. Realizm i zbrodnia przeplata się tutaj z pograniczem jawy i snu, a zło tak jak w baśniach każe szukać morału i wyciągnąć z tych historii jakąś naukę.

Oba opowiadania przywodzą na myśl czytanie starej japońskiej baśni - bardzo krwawej i mrocznej, ale jednocześnie nieco onirycznej, przepełnionej zapachem wirujących na wietrze płatków wiśni. Realizm i zbrodnia przeplata się tutaj z pograniczem jawy i snu, a zło tak jak w baśniach każe szukać morału i wyciągnąć z tych historii jakąś naukę.

Jak wypadło moje pierwsze spotkanie z serią Tajfuny Mini?

Z zbiorze Ango Sakaguchiego znalazły się dwie historie. W pierwszej, leśny rozbójnik porywa piękną damę z miasta i za jej namową zaczyna dopuszczać się coraz bardziej makabrycznych czynów. W drugiej opowieści młody cieśla bierze udział w konkursie na stworzenie najpiękniejszego posążka dla okrutnej księżniczki.

Przez oba opowiadania płynie się tak, jakbyśmy słuchali wędrownego gawędziarza. Są napisane pięknym językiem i od pierwszych zdań wciągają czytelnika w opowiadaną historię.

Niektóre fragmenty mogą szokować czytelnika swoją brutalnością, jednak całość była utrzymana w iście baśniowym klimacie, więc nie robiło to na mnie aż tak realnego wrażenia.

Myślę jednak, że nie będę jakoś specjalnie często wracać myślami do tego zbioru. Ot, dwie baśniowe opowieści do połknięcia w jedno posiedzenie. Interesujące i pięknie napisane, jednak bez niczego, co zostałoby ze mną na dłużej.

Więcej recenzji na IG: @asia_o_azji

Jak wypadło moje pierwsze spotkanie z serią Tajfuny Mini?

Z zbiorze Ango Sakaguchiego znalazły się dwie historie. W pierwszej, leśny rozbójnik porywa piękną damę z miasta i za jej namową zaczyna dopuszczać się coraz bardziej makabrycznych czynów. W drugiej opowieści młody cieśla bierze udział w konkursie na stworzenie najpiękniejszego posążka dla okrutnej księżniczki....

Zaskoczyła mnie brutalność i groteskowość tych opowiadań, niesamowite historie

Zaskoczyła mnie brutalność i groteskowość tych opowiadań, niesamowite historie

Dwa opowiadania, silne i dominujące wątki kobiece, słabsi mężczyźni ulegający urodzie i naciskom kobiet. Szybko się czyta, dosłownie na jeden wieczór. Czytana na Legimi

Dwa opowiadania, silne i dominujące wątki kobiece, słabsi mężczyźni ulegający urodzie i naciskom kobiet. Szybko się czyta, dosłownie na jeden wieczór. Czytana na Legimi

Ciekawe, to mój pierwszy Tajfun Mini, bardzo doceniam wstęp. Opowiadania były bardzo unikalne w swojej formie, groteskowe. Łączący je motyw jest dla mnie czymś nowym, pewnie będę jeszcze o tym myślała.

Ciekawe, to mój pierwszy Tajfun Mini, bardzo doceniam wstęp. Opowiadania były bardzo unikalne w swojej formie, groteskowe. Łączący je motyw jest dla mnie czymś nowym, pewnie będę jeszcze o tym myślała.