Profil użytkownika: marianna_writings

No i mam za sobą kolejna piękną książkę! Literatura japońska naprawdę ma w sobie coś niesamowitego. Ten taki wyjątkowy rodzaj magii i piękna, charakteryzujący tylko i wyłącznie literaturę właśnie z tego kraju. Jeszcze się nie spotkałam z książkami z innych krajów, które w tak niesamowity i ładny sposób przedstawiały by rzeczywistość danej historii ☺️

A historia tutaj również zasługuje na same pochwały. Książka opowiada o zapomnieniu i próbie pamięci. O przemijaniu, w wyniku którego rzeczy tracą znaczenie, przez co w końcu znikają całkowicie. To rownież opowieść o walce z samym sobą, ze swoimi wadami, niepewnościami, umysłem i ze swoimi nadziejami.

Ja jestem bardzo poruszona po przeczytaniu tej książki. Szczególnie po samym, dość nietypowym zakończeniu. Zakończeniu właściwie idealnym do tej historii.

Bardzo, bardzo polecam tę książkę! ☺️

No i mam za sobą kolejna piękną książkę! Literatura japońska naprawdę ma w sobie coś niesamowitego. Ten taki wyjątkowy rodzaj magii i piękna, charakteryzujący tylko i wyłącznie literaturę właśnie z tego kraju. Jeszcze się nie spotkałam z książkami z innych krajów, które w tak niesamowity i...

Rozwiń

Zwiń

Jeśli kiedyś zastanawialiście się, co siedzi Waszym kotom w głowach, albo co takiego knują, kiedy nie ma Was w domu, te opowiadania mogą mieć pewne wskazówki i potwierdzają, że koty to naprawdę nieprzewidywalne zwierzaki 🤪

Ta antologia dostarczyła mi wiele przeróżnych emocji. Radość, smutek zaskoczenie, niedowierzanie, wzruszenie zdezorientowanie i wiele, wiele innych.
Naprawdę niektóre historie tutaj zawarte były niesamowicie zwariowane, zabawne, wstrząsające i poruszające, turbo odjechane. Zdecydowanie na długo pozostaną w moje pamięci. Książka totalnie zasługuje na polecanie ją wszystkim, szczególnie fanom kotów 😸

Jeśli szukacie porcji świetnej zabawy, to ta antologia jest właśnie dla Was! ☺️

Jeśli kiedyś zastanawialiście się, co siedzi Waszym kotom w głowach, albo co takiego knują, kiedy nie ma Was w domu, te opowiadania mogą mieć pewne wskazówki i potwierdzają, że koty to naprawdę nieprzewidywalne zwierzaki 🤪

Ta antologia dostarczyła mi wiele przeróżnych emocji. Radość, smut...

Rozwiń

Zwiń

Ja jestem bardzo rozdarta jeśli chodzi o tę książkę. Mogłabym powiedzieć, że podobała mi się i nie podobała po równo 😅

Ogólnie historia jest naprawdę ciekawa. Podoba mi się wątek Eliasa i motyw z gangiem motocyklowym, jego hierarchią ideologią i wszystkimi jego charakterystycznymi elementami. Podobnie wątek Aylin i to, że jest zamknięta w świecie pozorów, jakie tworzy wokół niej jej ojciec.

Relacja głównych postaci też jest interesująca. To jak się poznali i jak rozwijała się ich znajomość, ich oczekiwania wobec siebie i plany związane z tą drugą osobą. Jestem naprawdę ciekawa, jak to będzie z nimi w drugiej części.
Bohaterowie świetnie ukazują zderzenie brutalności z delikatnością.

Moją ciekawość podsyca dodatkowo zaskakujące zakończenie. Cliffhanger na końcu sprawia, że chciałabym od razu czytać kontynuację! 😅

Niestety podczas czytania kłuły mnie dwie rzeczy. 😌
Momentami miałam wrażenie, że jedyne czym różnią się główne postacie to płeć. Były rozdziały, gdzie w bardzo podobny sposób Aylin i Elias rozmyślali o tym, jak jest im źle w zamkniętym świecie pozorów, jak bardzo chcą się z niego wyrwać, ale nie mogą, że mają marzenia i zupełnie inne plany niez ułożyli dla nich ich ojcowie. Trochę takie odbicia lustrzane. Są też rozdziały z opisami pokoi gł. boh. które też są niemal identyczne.
Drugą sprawą jest to (i takiego czegoś bardzo nie lubię), jak bohaterowie przesadnie ubolewają nad swoim losem. Rozwodzą się na kilku stronach jak to jest im źle, bo czegoś nie mogą... I ja rozumiem, że to ma pokazać charaktery tych postaci i ogólnie ich wewnętrzną walkę, opisać ich i tak dalej, ale myślę, że na pewno da się opisać krócej, a też treściwie i tak, że czytelnik będzie wiedział, o co chodzi 😉

Mimo wszystko jestem naprawdę bardzo ciekawa kontynuacji i mam nadzieję na pewne rzeczy ze strony Aylin (wybaczcie, ale nie napiszę dokładnie o co mi chodzi, ciężko to wytłumaczyć bez spojlerowania) 😜

Ja jestem bardzo rozdarta jeśli chodzi o tę książkę. Mogłabym powiedzieć, że podobała mi się i nie podobała po równo 😅

Ogólnie historia jest naprawdę ciekawa. Podoba mi się wątek Eliasa i motyw z gangiem motocyklowym, jego hierarchią ideologią i wszystkimi jego charakterystycznymi element...

Rozwiń

Zwiń

Właśnie dziś został wyłoniony niepodważalny numer jeden w kategorii najgorsza książka tego roku (i jedna z najgorszych w ogóle). Po raz pierwszy w życiu brakuje mi słów, by wyrazić jak złe to było. No ale spróbuję...

Zacznę od tego, że książka już na samym początku w drugim rozdziale zrobiła na mnie okropne wrażenie i potem, było już tylko gorzej. Czym? Proste. Określenie tego słowami: "wulgaryzmów jak przecinków" to nawet w minimalnej części nie oddaje tego, co zawiera zaledwie ten jeden rozdział... I właściwie większość rozdziałów Lincolna. W tym pierwszym to chyba nie ma nawet jednej wypowiedzi, w której nie byłoby przekleństwa, a mogą być nawet takie zdania, które składają się tylko z takich słów!

Ludzie, to jest nienormalne! 😵‍💫

Co do całości tego... "dzieła", cóż. Straszne. Jeśli ktoś kiedyś wpadł na pomysł romantyzowania Lincolna, proszę mrugnij, wyślemy pomoc!
Ten gość jest chory...
No i przyznaję, tu trzeba jednak książkę trochę pochwalić. Całkiem nieźle przedstawiła obsesyjnego, toksycznego, obrzydliwego stalkera. I to chyba by było na tyle z plusów 😉

Sama główna bohaterka, Monroe, wcale nie jest lepsza. Już na samym początku książki dostajemy smutną historię o jej matce, przez którą dziewczyna postanowiła trzymać chłopów na dystans. I to by było na tyle, bo cała ta historia jej matki i to postanowienie (nawet jeśli przypominała sobie jeszcze później matkę w różnych sytuacjach w swoim życiu) nie ma żadnego odzwierciedlenia w jej zachowaniu. Mimo tego, co się wydarzyło nie ma najmniejszego problemu rzucić się w ramiona Lincolna, kiedy widzą się po raz pierwszy w życiu.

W ogóle cała ta akcja, kiedy właśnie spotykają się po raz pierwszy, a on już jej ładuje język w gardło, a potem jeszcze ta akcja na uczelni... Normalna osoba w takiej sytuacji uciekłaby, ratowała by się policją, cokolwiek, ale oczywiście (jak to zawsze w dark romansach) nie gł. boh. Jej się to podoba... 🤢
Trzeba jednak przyznać, że choć trochę w końcu pomyślała, kiedy dostała pewne filmiki od ojca Lincolna. Niestety już było za późno na jakiekolwiek działania...

Swoją drogą to też jest tu turbo zaskakujące. Jakimś dziwnym trafem Lincoln ma haka na każdego, kogo trzeba, ma nagrania ukazujące bardzo prywatne (i niekorzystne) sytuacje, tak samo jego ojciec, ale... Skąd? Jak? Ja naprawdę wiele jestem w stanie wybaczyć i zrozumieć, ale czegoś takiego nie bardzo... Bo niektóre z tych sytuacji były takie, że w żaden sposób nie dałoby się tego nagrać niepostrzeżenie... To dark romans ludzie, nie science-fiction! 😮‍💨

I tak, zygam tym przesłodzonym, cukierkowym, szczęśliwym zakończeniem 🤮 w tym przypadku takiego w ogóle nie powinno mieć miejsca w tej historii.

A hokej? Tyle tego tam było, co kot napłakał... Żeby się nazywało, że jest, bo to przecież teraz na topie 🤣

Właśnie dziś został wyłoniony niepodważalny numer jeden w kategorii najgorsza książka tego roku (i jedna z najgorszych w ogóle). Po raz pierwszy w życiu brakuje mi słów, by wyrazić jak złe to było. No ale spróbuję...

Zacznę od tego, że książka już na samym początku w drugim rozdziale zrob...

Rozwiń

Zwiń