Błękit

Kolejna powieść Lunde która kreuje wizję przyszłości której wszyscy z pewnością się boimy. Po przeczytaniu historii pszczół miałam bardzo wysokie oczekiwania do tej części cyklu klimatycznego i niestety przez to że nastawiłam się że będzie to kolejny majstersztyk, troszkę się zawiodłam. To nie to że historie postaci i ich losów są nieciekawe, bo są. Jednak w przeciwieństwie do historii pszczół, tutaj mamy tylko dwie opowieści. Jedną dziejącą się w przeszłości i teraźniejszości jednocześnie, opowiadana przez kobietę, która w dojrzałym wieku wspomina swoją młodość oraz drugą którą dzieje się w przyszłości, a narratorem jest Francuz który ucieka przed suszą wraz ze swoją małą córeczką. O ile przerażająca wizja przyszłego świata bez wody przejęła mnie dogłębnie i czytałam ja z zapartym tchem, o tyle historia Signe nie była dla mnie aż tak ciekawa. Wydaje mi się że w jej narracji czegoś zabrakło, szczególnie we fragmentach kiedy była już dojrzałą kobietą i samotnie pokonywała morza, żeby zmierzyć się ze swoją przeszłością. Nie rozumiem też do końca sensu zakończenia jej historii. Wydaje mi się że ten finał trochę podcina skrzydła wszytkim osobom zaangażowanym w walkę ze zmianami klimatycznymi. Kobieta w pewien sposób poddaje się i akceptuje otaczającą ją rzeczywistość co nie do końca mi się podoba. Powiązanie historii obu bohaterów było ciekawym zabiegiem, aczkolwiek ponownie, moim zdaniem nie było to konieczne. Czy książka jest ciekawa i da się ją przeczytać? Oczywiście. Czy jest tak wybitna jak historia pszczół? Mnie nie przekonała całkowicie, myślę że temat wody mógłby być poruszony w dużo ciekawszy sposób, szczególnie jeśli chodzi o współczesne czasy, nie mniej, warta przeczytania.

Kolejna powieść Lunde która kreuje wizję przyszłości której wszyscy z pewnością się boimy. Po przeczytaniu historii pszczół miałam bardzo wysokie oczekiwania do tej części cyklu klimatycznego i niestety przez to że nastawiłam się że będzie to kolejny majstersztyk, troszkę się zawiodłam. To nie to że historie postaci i ich losów są nieciekawe, bo są. Jednak w przeciwieństwie...

Lepsza niż Historia Pszczół, chociaż o wiele bardziej depresyjna.
Dwie historie - działaczki na rzecz środowiska, samotnej żeglarki z Norwegii oraz ojca z córką uciekającego przed suszą i pożarami wszechogarniającymi Europę.

Lepsza niż Historia Pszczół, chociaż o wiele bardziej depresyjna.
Dwie historie - działaczki na rzecz środowiska, samotnej żeglarki z Norwegii oraz ojca z córką uciekającego przed suszą i pożarami wszechogarniającymi Europę.

Po przeczytaniu „ Historii pszczół” sięgnąłem po drugą część z klimatycznej serii „ Błękit”,
Przewracając kolejne strony książki czułem coraz większe rozczarowanie i niechęć do dokończenia książki. Książka jest nudna, ciągnie się jak flaki z olejem przez ponad 400 stron.
Historia dwóch bohaterów w książce jest nieciekawa, mało interesujaca.
Jestem zawiedziony i zastanawiam się czy jest sens dalej kontynuować, czytając „Ostatniego”

Po przeczytaniu „ Historii pszczół” sięgnąłem po drugą część z klimatycznej serii „ Błękit”,
Przewracając kolejne strony książki czułem coraz większe rozczarowanie i niechęć do dokończenia książki. Książka jest nudna, ciągnie się jak flaki z olejem przez ponad 400 stron.
Historia dwóch bohaterów w książce jest nieciekawa, mało interesujaca.
Jestem zawiedziony i zastanawiam...

Wizja postapokaliptyczna - Co się wydarzy jeśli w większości miejsc na świecie zabraknie wody pitnej. Więcej nie trzeba pisać. Przekonajcie się sami.
PS Zachęcam do przeczytania także pierwszej części, czyli "Historia pszczół". Jak będzie wyglądał świat, kiedy zabraknie tych pożytecznych owadów. Niesamowite powieści.

Wizja postapokaliptyczna - Co się wydarzy jeśli w większości miejsc na świecie zabraknie wody pitnej. Więcej nie trzeba pisać. Przekonajcie się sami.
PS Zachęcam do przeczytania także pierwszej części, czyli "Historia pszczół". Jak będzie wyglądał świat, kiedy zabraknie tych pożytecznych owadów. Niesamowite powieści.

Książki Lunde są przepełnione strachem przed przyszłością, która wcale nie jest od nas oddalona tak, jakbyśmy tego chcieli. W tej części świat przedstawiony jest z dwóch perspektyw, w 2017 roku przez Norweżkę Signe, które całe swoje życie była aktywistką i walczyła z ludźmi, którzy próbowali niszczyć naturę w jej rodzinnych stronach oraz w 2041 roku przez Davida, młodego ojca, który musi uciekać na północ Francji przed pożarami i suszą.
Ich losy w pewnym sensie się splatają, a my poznajemy historię ich życia i tego, jak decyzje ludzi i korporacji wpłynęły na przyszłe losy zwykłych ludzi. Najbardziej ciekawiła mnie tutaj Signe, jej części wciągały mnie bardziej, za to perspektywa Davida kojarzyła mi się z nieco ugrzecznioną, europejską wersją „Drogi”, którą czytałam niedawno. Niemniej to, co ma działać podczas lektury, działa - bo poczułam ten charakterystyczny strach związany z tym, że żadna grupa aktywistów nie uratuje nas przed zniszczeniem planety i nieodwracalnymi konsekwencjami zmian klimatycznych, bo ostateczna decyzja należy do tych, którzy mają pieniądze i władzę. A to jednak smutna i dobijająca konkluzja.
Czy lepsze niż „Historia Pszczół”, chyba nie, ale trzyma poziom i czyta się szybko.

Książki Lunde są przepełnione strachem przed przyszłością, która wcale nie jest od nas oddalona tak, jakbyśmy tego chcieli. W tej części świat przedstawiony jest z dwóch perspektyw, w 2017 roku przez Norweżkę Signe, które całe swoje życie była aktywistką i walczyła z ludźmi, którzy próbowali niszczyć naturę w jej rodzinnych stronach oraz w 2041 roku przez Davida, młodego...

Mnie wciągnęła, jak inne książki Lunde.
Rodzi pytania, co robimy naszej planecie? gdzie zmierzamy?
Trochę pracujemy na ten scenariusz.

Mnie wciągnęła, jak inne książki Lunde.
Rodzi pytania, co robimy naszej planecie? gdzie zmierzamy?
Trochę pracujemy na ten scenariusz.

Na długo zostanie ze mną ta książka. Autorka opowiada bardzo sugestywnie o niedalekiej przyszłości i o tym, co nam ona odbierze.

Na długo zostanie ze mną ta książka. Autorka opowiada bardzo sugestywnie o niedalekiej przyszłości i o tym, co nam ona odbierze.

Książka nie bardzo mi się podobała: zbyt rozwlekła, pisana jakby trochę na siłę, z karkołomnym pomysłem połączenia dwóch wątków.
Autorce zabrakło pomysłu zwłaszcza na wątek Davida i Lou, którzy błąkają się w prażonej słońcem, pozbawionej wody i jedzenia Francji, jakby się znaleźli w stacji kosmicznej na Plutonie.
Ale, skoro temat istotny i niezwykle ważny - daję 5 gwiazdek i lecę kupić wielki pojemnik na deszczówkę.

Książka nie bardzo mi się podobała: zbyt rozwlekła, pisana jakby trochę na siłę, z karkołomnym pomysłem połączenia dwóch wątków.
Autorce zabrakło pomysłu zwłaszcza na wątek Davida i Lou, którzy błąkają się w prażonej słońcem, pozbawionej wody i jedzenia Francji, jakby się znaleźli w stacji kosmicznej na Plutonie.
Ale, skoro temat istotny i niezwykle ważny - daję 5...

Lubię;) ciężki temat, mało się dzieje, ale poruszająca

Lubię;) ciężki temat, mało się dzieje, ale poruszająca

Tę książkę czytałam ponad 5 lat temu, a wracam do niej myślami z każdym deszczem.
Żadna z przeczytanych przeze mnie książek nie wniknęła we mnie tak głęboko jak ona. Możliwe, że spotęgował to fakt, iż będąc w górach (dokładnie na lodowcu) w miejscu i czasie w którym powinno być biało, było czarno, od ziemi.
Są to dwie historie z dwóch różnych stron Europy z dwóch różnych czasów, wspólnym mianownikiem jest środowisko, zmiany jakie w nim zachodzą i jaki bezpośredni wpływ mają na bohaterów.
Jest pewien paradoks tego, że to małe historie pojedynczych ludzi osadzone w realiach potęgi natury i możliwe, że to ten czynnik najbardziej wpłynął na moją wyobraźnię.
Czy wyznacznikiem dobrej książki jest to, że sprawia nam przyjemność jej czytanie?
Czy wprawia nas w dobry nastrój?
Czy pamiętamy ją długo?
Ta książka nie sprawi przyjemności, nie wprawi w dobry nastrój, natomiast jest w mojej głowie długo.
Teraz myślę, że czas na „Historię pszczół” (pierwsza książka tej autorki) o której było bardzo głośno swego czasu.

Tę książkę czytałam ponad 5 lat temu, a wracam do niej myślami z każdym deszczem.
Żadna z przeczytanych przeze mnie książek nie wniknęła we mnie tak głęboko jak ona. Możliwe, że spotęgował to fakt, iż będąc w górach (dokładnie na lodowcu) w miejscu i czasie w którym powinno być biało, było czarno, od ziemi.
Są to dwie historie z dwóch różnych stron Europy z dwóch różnych...