Wszystkie kwiaty Alice Hart

Jakoś mnie nie zachwyciła. Dużo przeskoków czasowych. Wątki nie są bardzo rozbudowane. Ok, ale raczej bez rewelacji.

Jakoś mnie nie zachwyciła. Dużo przeskoków czasowych. Wątki nie są bardzo rozbudowane. Ok, ale raczej bez rewelacji.

Świetna książka opowiadająca historię 9-letniej Alice, która żyje w Australii nad oceanem z ukochaną mamą i ojcem, którego i kocha i się go boi. Na szczęście ma jeszcze również ukochanego psiego przyjaciela.
Później w wyniku tragedii, Alice trafia do środkowej Australii, gdzie mieszka z babcią i kobietami, z których każda niesie swoją własną trudną historię Tam wszystkie kobiety uprawiają kwiaty i Alice stopniowo poznaje tajniki tej sztuki.
Całość przeplatana jest pięknem kwiatów, przyrody i niestety przemocą domową, która cały czas się przewija,

Świetna książka opowiadająca historię 9-letniej Alice, która żyje w Australii nad oceanem z ukochaną mamą i ojcem, którego i kocha i się go boi. Na szczęście ma jeszcze również ukochanego psiego przyjaciela.
Później w wyniku tragedii, Alice trafia do środkowej Australii, gdzie mieszka z babcią i kobietami, z których każda niesie swoją własną trudną historię Tam wszystkie...

Piękna, wzruszająca i zachwycająca opowieść. Porwała mnie szalenie, nie dała o sobie zapomnieć, bardzo pięknie napisana, gdzieś tam między słowami czasem niedopowiedziana. Poruszyła mnie opowieść o Alice, która po ciężkim dzieciństwie próbuje odnaleźć siebie i która w swoim dorosłym życiu trafia na równie trudne momenty…
Zabierałam się do tej książki z nieufnością, a potem czytałam i czytałam i kończyłam w nocy z wypiekami na twarzy i łzami na policzkach.

Piękna, wzruszająca i zachwycająca opowieść. Porwała mnie szalenie, nie dała o sobie zapomnieć, bardzo pięknie napisana, gdzieś tam między słowami czasem niedopowiedziana. Poruszyła mnie opowieść o Alice, która po ciężkim dzieciństwie próbuje odnaleźć siebie i która w swoim dorosłym życiu trafia na równie trudne momenty…
Zabierałam się do tej książki z nieufnością, a potem...

Cudowna, wzruszająca opowieść o dziewczynie, która staje się kobietą, o prawdziwej wojowniczce ognia.

Cudowna, wzruszająca opowieść o dziewczynie, która staje się kobietą, o prawdziwej wojowniczce ognia.

O tym, że każdy zasługuje na prawdę.
Dziewięcioletnia Alice po tragicznej śmierci rodziców jest zmuszona zamieszkać na plantacji kwiatów prowadzonej przez jej babcię, która odtąd będzie próbować sterować jej życiem z tylnego fotela, w silnym przekonaniu, że wie, co dla wnuczki będzie najlepsze. Jak się nietrudno domyślić, skutki tego będą opłakane.
Głównym tematem książki są toksyczne relacje - zarówno romantyczne, jak i rodzinne, a także zaklęty krąg przemocy, który skazuje bohaterów na powtarzanie wciąż tych samych błędów przez pokolenia. To wszystko powinno być bardzo poruszające, ale w ogóle nie jest, bo książka jest rozczarowująco nijaka i męcząca. To taki dosyć smętny snuj, opierający się głównie na tym, że powinniśmy współczuć bohaterce, którą przytłaczają kolejne nieszczęścia i niesprawiedliwości, i trzymać kciuki, coby wyszła na prostą. Działałoby to pewnie lepiej, gdyby to była bohaterka, którą da się lubić. Niestety jest ona postacią dosyć papierową (co jest przypadłością dotykającą wszystkich bez wyjątku bohaterów książki, większość nie posiada absolutnie żadnych cech poza imieniem i paroma faktami biograficznymi),a nie pomaga fakt, że zbyt często bywa durna jak szpadel i trudno ją w ogóle znieść, a co dopiero jej w czymkolwiek kibicować. No cóż, poniekąd oryginalny pomysł z wpleceniem w fabułę języka kwiatów oraz wierzeń rdzennych ludów Australii to trochę za mało, by uciągnąć całą książkę.

O tym, że każdy zasługuje na prawdę.
Dziewięcioletnia Alice po tragicznej śmierci rodziców jest zmuszona zamieszkać na plantacji kwiatów prowadzonej przez jej babcię, która odtąd będzie próbować sterować jej życiem z tylnego fotela, w silnym przekonaniu, że wie, co dla wnuczki będzie najlepsze. Jak się nietrudno domyślić, skutki tego będą opłakane.
Głównym tematem książki...

Zgadzam się z niektórymi wcześniejszymi opiniami, pierwsza część książki znaczni lepsza niż druga.

Zgadzam się z niektórymi wcześniejszymi opiniami, pierwsza część książki znaczni lepsza niż druga.

Po tragicznym pożarze, w którym zginęli matka, ojciec i ukochany pies dziewięcioletniej Alice Hart, dziewczynka trafia do Thornfield pod opiekę nieznanej do tej pory babci.
June Hart przemieniła swoją plantację kwiatów w azyl dla skrzywdzonych, zagubionych kobiet. Wszystkie one posługują się szczególnym językiem – porozumiewają się rosnącymi na plantacji rodzimymi kwiatami Australii, które pomagają wyrazić to, co zbyt trudno wypowiedzieć, a dla Alice, która od pożaru nie wypowiedziała ani słowa, jest to wspaniałym rozwiązaniem.
Dziewczynka dorasta wśród kobiet i kwiatów, dojrzewa, uczy się, zakochuje. Z czasem odkrywa prawdę o tym, co zdarzyło się przed laty...
Thornfield to pierwszy przystanek w drodze do prawdy o swoich korzeniach, do odnalezienia swojego miejsca na świecie i siebie samej.

Ciężko mi ubrać w słowa, jakie wrażenie wywarła na mnie ta książka i czym się dla mnie stała. Grała na moim sercu jak na instrumencie, poruszając najwrażliwsze struny. Zamieniając słowa na kwiaty, tak jak robiła to Alice, użyłabym do jej opisu chabra australijskiego (opłakuję cię),groszku pustynnego (miej odwagę, nie upadaj na duchu) i złotej akacji (ranię, by uleczyć). Ładna wiązanka, prawda?

Najwłaściwszym określeniem historii zawartej we "Wszystkich kwiatach Alice Hart" jest określenie jej boleśnie piękną. Taka właśnie jest, pięknie napisana, boleśnie życiowa. Porusza wiele trudnych tematów. Przypomina studium traumy, obrazujące dosadnie problematykę przemocy w rodzinie, tego, skąd może się brać i tego, jak tragedia potrafi zatoczyć koło. A mimo to emanuje niesłabnącym zachwytem nad życiem, daje oparcie w momentach zachwiania jak podpórka dla osłabionej rośliny.

Styl Holly Ringland jest niezwykle literacki, oddziaływający na emocje i wyobraźnię. Pokazuje piękno otaczającego nas świata, głównie natury, obrazowo i z należnym szacunkiem, nadając mu przy tym baśniowości. Pokazuje też miłość do opowieści i książek. Wspaniale się o tym czyta. Aż ciężko mi uwierzyć, że to pisarski debiut. Autorka tka sieć losów Alice i jej rodziny z taką łatwością, przeplata ze sobą wątki, jakby starannie komponowała bukiet. Są w nim i drobne kwiatki, i śliczne cieszące oko roślinki, kwiaty o delikatnych płatkach, ale i kwiaty z cierniami, a te potrafią zranić.

Każdy rozdział opatrzony jest innym kwiatem i jego znaczeniem, odkrywa przed nami tajemnice znacznie mowy kwiatów Thornfield. Owszem, istnieje coś takiego jak mowa kwiatów, bardzo popularna w epoce wiktoriańskiej, jednak ta tutejsza, stworzona przez June Hart, jest czymś osobistym, wewnętrznym, specjalnym sposobem komunikacji dla mieszkanek plantacji.

Plantacja kwiatów jest niczym dziki, zaczarowany ogród, labirynt tajemnic pochłaniający coraz bardziej i bardziej. Przewodzi na myśl Krainę Czarów, świat innej Alicji, imienniczki naszej Alice Hart. Dziki i gorący klimat Australii tylko potęguje jego uderzający klimat.

Mimo to odnoszę wrażenie, że zakończenie, gdy już przyszła na nie pora, potoczyło się trochę zbyt szybko, zbyt płytko. Najważniejsze wątki, owszem, zostały rozwiązane, ale historia pozostawiła kilka niedopowiedzeń. Możliwe, że taka była intencja autorki, osnuć ją niejasną zasłoną, która odkrywa tylko część całości i jej najwyraźniejsze elementy. Ja jednak jestem dociekliwą czytelniczką i chciałabym wiedzieć ciut więcej.

Nie przeszkadza mi to w gorącym poleceniu Wam "Wszystkich kwiatów Alice Hart". Zdradzę też, że zasiliła ona grono moich książkowych ulubieńców i zajmie w nim honorowe miejsce.

Po tragicznym pożarze, w którym zginęli matka, ojciec i ukochany pies dziewięcioletniej Alice Hart, dziewczynka trafia do Thornfield pod opiekę nieznanej do tej pory babci.
June Hart przemieniła swoją plantację kwiatów w azyl dla skrzywdzonych, zagubionych kobiet. Wszystkie one posługują się szczególnym językiem – porozumiewają się rosnącymi na plantacji rodzimymi kwiatami...

Jedna z niewielu ksiazek ktora bardzo mnie wciagnela i zarazem wzruszyla. Przepiekne opisy surowej Australii oraz wspaniale opisy kwiatow na poczatku kazdego rozdzialu sprawiaja ze jest jeszcze berdziej magiczna. Polecam.

Jedna z niewielu ksiazek ktora bardzo mnie wciagnela i zarazem wzruszyla. Przepiekne opisy surowej Australii oraz wspaniale opisy kwiatow na poczatku kazdego rozdzialu sprawiaja ze jest jeszcze berdziej magiczna. Polecam.

Pierwsza część, opowiadająca o dzieciństwie Alice, była ładna i ciekawa, choć smutna. Cześć, gdy bohaterka już dorosła, była raczej irytująca - ciężko czyta się o tak głupich osobach, jak June i Alice... Na plus piękne opisy Australii.

Pierwsza część, opowiadająca o dzieciństwie Alice, była ładna i ciekawa, choć smutna. Cześć, gdy bohaterka już dorosła, była raczej irytująca - ciężko czyta się o tak głupich osobach, jak June i Alice... Na plus piękne opisy Australii.

Książka od początku mnie wciągnęła. Odmiennie do innych, od samego startu poczułam, że ta pozycja ma potencjał. Niestety później zrobiło się bardzo nudnawo. Poczułam, że historia nie posuwa się dalej. Gdzieś od połowy książki, marzyłam tylko, żeby się już skończyła. Zupełnie inaczej wyobrażała sobie tę fabułę. Poczułam ogromne rozczarowanie, bo siadałam do tej książki z wypiekami na twarzy, a skończyłam z ulgą… że to już po prostu koniec.

Książka od początku mnie wciągnęła. Odmiennie do innych, od samego startu poczułam, że ta pozycja ma potencjał. Niestety później zrobiło się bardzo nudnawo. Poczułam, że historia nie posuwa się dalej. Gdzieś od połowy książki, marzyłam tylko, żeby się już skończyła. Zupełnie inaczej wyobrażała sobie tę fabułę. Poczułam ogromne rozczarowanie, bo siadałam do tej książki z...