Czas zatrzymany

Czas zatrzymany… No cóż… dla autorki na pewno.

Już ostatni tom „Kwartetu…” pokazał, że brakowało pomysłu na finał. Tak się widocznie kończy pisanie na zamówienie, a nie z potrzeby serca.

Ta z kolei powieść to wręcz manifest skandynawskiego nihilizmu.

Społeczeństwo które w całym swym dobrobycie nie potrafi pójść dalej. Życie stało się dla nich monotonne. Kręcą się w kółko. Macierzyństwo, bliskość i rodzina są dla nich formą wyzwania, bodźcem do życia, projektem z którym sobie radzą lub nie. Nic nie jest naturalne, nic nie dzieje się spontanicznie. Wszystko jest zaplanowane i rozpatrywane przez pryzmat ego. Pochód kwiatów, manifestacja jedności, zewnętrzne oznaki wspólnoty, puste gesty mające pokazać to, czego już dawno nie ma w sercach zatomizowanych jednostek.

Ta powieść to wielka metafora stagnacji społecznej i przekonania, że na nic już nie ma się wpływu, bo nie ma już żadnej przyszłości.

Nie polecam. Naprawdę szkoda czasu. Autorka podziela los pisarzy tworzących swoje powieści pod poprawnościową checklistę, takich jak np. E.E. Schmitt, który zaczynał od interesującej, krótkiej formy, a kończy na tworzeniu nihilistyczno-klimatystycznego Shreka z religijno-historycznymi eastereggami dla dorosłych.

Czas zatrzymany… No cóż… dla autorki na pewno.

Już ostatni tom „Kwartetu…” pokazał, że brakowało pomysłu na finał. Tak się widocznie kończy pisanie na zamówienie, a nie z potrzeby serca.

Ta z kolei powieść to wręcz manifest skandynawskiego nihilizmu.

Społeczeństwo które w całym swym dobrobycie nie potrafi pójść dalej. Życie stało się dla nich monotonne. Kręcą się w...

Narzekamy na tak wiele dni, na ciężką pracę. Wielu z nas chciałoby cofnąć czas. A co gdyby ten czas się zatrzymał? Co byśmy zrobili?

Taki temat podrzuciła nam autorka, zatrzymując czas dla wielu swoich bohaterów. Ich wtorek stał się dniem, który był niby taki sam, a tak bardzo odmienny. Poznajemy ich, poznając historie, które dla jednych są smutne, dla innych radosne.

Jenny ma mało czasu. Jest bardzo chora i kiedy wydaje się, że już nie ma szans, życie daje jej drugą możliwość. Daje jej czas na spędzenie z bliskimi, widmo choroby się oddala i tym samym czyni ją jedną z najszczęśliwszych osób na świecie.

Co jednak mają powiedzieć Jacob i Lisa, którzy czekają na swoje maleńkie dziecko. Ich pierwsze. Wymarzone, wyczekane. Jacob zazdrosny o odczucia Lisy, codziennie sprawdza, jak bardzo urosło maleństwo i co już może. A ten wtorek, ich życie zamienia w piekło, gdyż maleństwo przestaje się rozwijać. Sama myśl, że jest możliwość, iż już nigdy nie przytulą go do swojej piersi, nigdy nie poczują zapachu, który tak wielu był dany...

Przyroda zaś żyje nadal. Kwitnie, bzyczy, zwierzęta rodzą się, umierają. Nie dziwi więc, że tak wiele osób zastanawia się nad koszmarnym spiskiem lub wirusem, który, jak wiemy, potrafi koszmarnie namieszać w naszych życiach. Otto, zapalony ogrodnik jest zachwycony, bo może dalej oddawać się swojej pasji, ale... to już nie jest to samo, bo osoba, którą kocha najbardziej na świecie ma dość, a on bez niej nie funkcjonuje.

A co z tymi, którzy boją się dalej takiej nieskończoności, tej nieprzerwanej nici? Czy nie spróbują położyć własnych kart na stole?

Tak, ta książka pozostawiła mnie z wieloma pytaniami. Wiele osób zarzuca, że jest za krótka, za płytka. A ja uważam, że jest wystarczająca, aby dosłownie zryć nam głowy i pozostawić z milionem pytań, lub też milionem przemyśleń, o których możemy podyskutować z najbliższymi lub też na forach książkowych. Polecam, choć jak dla mnie, jest to przerażająca wizja.

Narzekamy na tak wiele dni, na ciężką pracę. Wielu z nas chciałoby cofnąć czas. A co gdyby ten czas się zatrzymał? Co byśmy zrobili?

Taki temat podrzuciła nam autorka, zatrzymując czas dla wielu swoich bohaterów. Ich wtorek stał się dniem, który był niby taki sam, a tak bardzo odmienny. Poznajemy ich, poznając historie, które dla jednych są smutne, dla innych...

Fabuła jest średnia, ale pytanie z którym zostaje czytelnik, po zakończeniu ksiażki jest bardzo ciekawe. Może stanowić inspirujący początek dyskusji.

Fabuła jest średnia, ale pytanie z którym zostaje czytelnik, po zakończeniu ksiażki jest bardzo ciekawe. Może stanowić inspirujący początek dyskusji.

Czy można zatęsknić za umieraniem?

Sam pomysł na książkę oceniam jako bardzo trafiony - świat zatrzymuje się w miejscu: nikt się nie rodzi, nikt nie umiera, choroby się nie rozwijają, ale też nie cofają. Punkt widzenia z perspektyw osób w bardzo różnych momentach życia. Jak się odnajdziesz w takiej sytuacji?

Niemniej, wydaje mi się, że można było wejść głębiej w ludzką psychikę i refleksję na temat tego, że naprawdę wszystko ma swój czas.

Czy można zatęsknić za umieraniem?

Sam pomysł na książkę oceniam jako bardzo trafiony - świat zatrzymuje się w miejscu: nikt się nie rodzi, nikt nie umiera, choroby się nie rozwijają, ale też nie cofają. Punkt widzenia z perspektyw osób w bardzo różnych momentach życia. Jak się odnajdziesz w takiej sytuacji?

Niemniej, wydaje mi się, że można było wejść głębiej w ludzką...

Piękna książka! Wzruszająca, intrygująca i wciągająca.

Piękna książka! Wzruszająca, intrygująca i wciągająca.

Nie zachwyciła mnie ta książka. Po Błękicie i Historii pszczół oczekiwałam naprawdę mocnej i wzruszającej historii, a ta jest nieco nudna, dość płytka. Przeciętna.

Nie zachwyciła mnie ta książka. Po Błękicie i Historii pszczół oczekiwałam naprawdę mocnej i wzruszającej historii, a ta jest nieco nudna, dość płytka. Przeciętna.

Ciekawa perspektywa, pomysl. Skłania do rozmyślań

Ciekawa perspektywa, pomysl. Skłania do rozmyślań

Zmarnowany potencjał - i im dalej tym nudniej...

Zmarnowany potencjał - i im dalej tym nudniej...

O tym, jak zastój -,,dziwny stan nierozwoju i nieśmierci"- wpływa na ludzi. Bohaterowie różnie reagują na to, co przydarza się wszystkim – życie w impasie. Próbują zrozumieć niepojęte. Zatrzymanie czasu to dar czy klątwa? Oderwanie od niego może okazać się równie wyzwalające, co paraliżujące. Niby każdy pragnie powrotu codzienności, normalności, bo wszystko nuży i męczy, a przyszłość stoi pod znakiem zapytania, ale są też tacy, którzy coś zyskują. Jenny chciała wniknąć w to, co się dzieje, odnaleźć drobne portrety, zdarzenia, zgłębić zatrzymane. Może w ten sposób uchwyci energię w bezruchu... Fotografując, odsuwa od siebie straszne myśli, ma poczucie kontroli nad życiem i czasem, dlatego zamiast biernego oczekiwania nie wiadomo na co, działa. Zatrzymuje w kadrze tych, których kocha nie dla siebie, ale dla nich, by w w swoim czasie mogli przypomnieć sobie ten moment, gdy matka skierowała na nich wzrok pełen miłości, kiedy jej już obok nie będzie. Przygnębiające.

O tym, jak zastój -,,dziwny stan nierozwoju i nieśmierci"- wpływa na ludzi. Bohaterowie różnie reagują na to, co przydarza się wszystkim – życie w impasie. Próbują zrozumieć niepojęte. Zatrzymanie czasu to dar czy klątwa? Oderwanie od niego może okazać się równie wyzwalające, co paraliżujące. Niby każdy pragnie powrotu codzienności, normalności, bo wszystko nuży i męczy, a...

"Czas zatrzymany" to powieść bardzo filozoficzna. Czy chcielibyśmy żyć w świecie w którym nikt nie umiera, ale też nikt się nie rodzi?

"Czas zatrzymany" to powieść bardzo filozoficzna. Czy chcielibyśmy żyć w świecie w którym nikt nie umiera, ale też nikt się nie rodzi?