Ostatni rycerz

W pokoleniu potomków Tengela Dobrego, których przygody obserwowaliśmy od ,,Zimowej zawieruchy pozostała jeszcze jedna osoba. Wydarzenia, od których wszystko się zaczęło odcisnęły straszliwe piętno na wrażliwym Tristanie. Nawet obecnie, jako dorosły mężczyzna, nie umie znaleźć swojego miejsca na świecie. Osamotniony żyje na duńskim dworze. Wszystko zmienia się w dniu gdy poznaje dotkniętą straszliwą chorobą księżnę Hildegardę. Kierując się rycerskim honorem zapewnia ochroną jej i jej córce oraz nieoczekiwanie zostaje wplątany w obronę króla przed spiskiem zagrażającym jego życiu.

Przyznam, że jestem zaskoczona jak bardzo podobał mi się ten tomik. Oczywiście obfituje w tragiczne i dramatyczne wydarzenia, pojawiają się też Villemo, Dominik i Ulvhedin ale to spokojna, wrażliwa osobowość Tristana dominuje. Jest to zaskakujące po tomach gdzie najważniejszy był spryt, gdzie dużo mówiło się o sile i niezwykłych umiejętnościach. Tristan w porównaniu z pozostałymi bohaterami jest zupełnie zwyczajny ale tutaj to właśnie zwyczajność i dobroć okazują się być najpotężniejszą siłą, która może zaleczyć zadawane latami rany. Ten tomik ma w sobie coś kojącego. Pokazuje także zupełnie inne oblicze miłości niż to do czego już zdążyła nas przyzwyczaić saga. Nie ma gwałtownych wybuchów namiętności, szaleńczej fascynacji czy pierwotnych instynktów. Zamiast tego jest bliskość, obecność i spokojne uczucie wyrastające z przyjaźni oraz wzajemnego zrozumienia.

W ,,Ostatnim rycerzu" czuć, że pewna epoka w dziejach rodu dobiegła końca. Niektóre tajemnice zostały wyjaśnione, zapanował względny spokój i można czekać na nadejście kolejnego stulecia a razem z nim na pojawienie się nowych bohaterów.

W pokoleniu potomków Tengela Dobrego, których przygody obserwowaliśmy od ,,Zimowej zawieruchy pozostała jeszcze jedna osoba. Wydarzenia, od których wszystko się zaczęło odcisnęły straszliwe piętno na wrażliwym Tristanie. Nawet obecnie, jako dorosły mężczyzna, nie umie znaleźć swojego miejsca na świecie. Osamotniony żyje na duńskim dworze. Wszystko zmienia się w dniu gdy...

Saga o Ludziach Lodu to fantasy z elementami romansu i historii. Momentami wplatają sie elementy horroru. Opowiada o losach skandynawskiego rodu obciążonego klątwą za umowę ze złem. Z pokolenia na pokolenie walczą o odkupienie i przezwyciężenie zła.

Saga o Ludziach Lodu to fantasy z elementami romansu i historii. Momentami wplatają sie elementy horroru. Opowiada o losach skandynawskiego rodu obciążonego klątwą za umowę ze złem. Z pokolenia na pokolenie walczą o odkupienie i przezwyciężenie zła.

Uwielbiam!

Uwielbiam!

I miałam rację, co do ojcostwa! Choć na dobrą sprawę nie było to wcale takie trudne do domyślenia.

Kocham Ludzi Lodu, ale mam dziwne wrażenie, że powoli przestajemy śledzić losy wszystkich członków, a skupiamy się tylko na garstce. Nowe pokolenie, narodzone w poprzednim tomie, są już dorośli i mają dzieci, a my znamy w sumie tylko ich imiona i że oni i ich potomstwo nie są obciążeni. Mam wrażenie, że poprzednie tomy jakoś bardziej romantycznie opisywały miłosne rozterki poszczególnych osób. Tym bardziej, że bohaterów nie ma wcale dużo, rodzi się po 3-4 osoby w pokoleniu i tyle samo jednocześnie umiera. Mam nadzieję, że następne tomy uchylą nam rąbka tajemnicy, jacy w ogóle są Lena (!),Tengel III czy Christiana.

Jeśli chodzi o ten tom, to jednak jest jednym z tych, które dotykają bardzo mrocznych tematów. W poprzednim tomie był gwałt, ale chyba to za mało, bo tu mamy... pedofilię i bardzo przykre następstwa. Mocno działający na psychikę wątek.

I miałam rację, co do ojcostwa! Choć na dobrą sprawę nie było to wcale takie trudne do domyślenia.

Kocham Ludzi Lodu, ale mam dziwne wrażenie, że powoli przestajemy śledzić losy wszystkich członków, a skupiamy się tylko na garstce. Nowe pokolenie, narodzone w poprzednim tomie, są już dorośli i mają dzieci, a my znamy w sumie tylko ich imiona i że oni i ich potomstwo nie...

Trochę fikcji i magii a w większości samo życie. Obleśny typ wykorzystuje swoją pozycję nad słabszymi osobami i robi z nimi co chce nie zważając na konsekwencje jakie ponoszą ofiary nieraz na całkę życie. Kolejny tom a dalej przynosi coś ciekawego.

Trochę fikcji i magii a w większości samo życie. Obleśny typ wykorzystuje swoją pozycję nad słabszymi osobami i robi z nimi co chce nie zważając na konsekwencje jakie ponoszą ofiary nieraz na całkę życie. Kolejny tom a dalej przynosi coś ciekawego.

Ten tom jest dokładnie taki, jaki powinien być mając bohatera o imieniu Tristan. Pełen smutku, trudnych relacji, niespełnionej miłości. Wątek z Ludźmi z Bagnisk byłby lepszy, gdyby pojawił się w innym tomie, ale z drugiej strony... dzięki temu zwrotowi akcji zamyka się pewna klamra opowieści. Podoba mi się też porównanie Tristana ze swoim dziadkiem - w życiu często kolejne pokolenia powtarzają swoje historie... Koniec zostawia ze słodko-gorzkim uczuciem.

Ten tom jest dokładnie taki, jaki powinien być mając bohatera o imieniu Tristan. Pełen smutku, trudnych relacji, niespełnionej miłości. Wątek z Ludźmi z Bagnisk byłby lepszy, gdyby pojawił się w innym tomie, ale z drugiej strony... dzięki temu zwrotowi akcji zamyka się pewna klamra opowieści. Podoba mi się też porównanie Tristana ze swoim dziadkiem - w życiu często kolejne...

Pedofilia, zamachy, pościgi, składanie ofiar... a to dopiero 14. tom!!! Jadę dalej! :D

Pedofilia, zamachy, pościgi, składanie ofiar... a to dopiero 14. tom!!! Jadę dalej! :D

Lubię sobie wrócić od czasu do czasu do czytania ,,Sagi". ,,Ostatni rycerz" to jednak jeden ze słabszych tomów serii, tchnący smutkiem, beznadzieją i pełen tragicznych, ponurych wydarzeń.
Tristan Paladin z rodu Ludzi Lodu objął rodzinny zamek Gabrielhus, a także pełni służbę na dworze duńskiego króla Christiana V.
Niestety, jest to zgorzkniały i nieszczęśliwy człowiek. Odczuwa bolesne skutki i zdrowotne konsekwencje podłej zemsty, jaką na Ludziach Lodu dokonała Gudrun Svartskogen. Oszalała z nienawiści kobieta z premedytacją uwiodła naiwnego młodzieńca, zarażając go przy tym chorobami wenerycznymi, których sama nabawiła się, wiodąc żywot dziewki ulicznej.
Od tej pory Tristan nie może być w pełni mężczyzną, nie własnej założył rodziny, a wieść o jego impotencji rozniosła się w dworskim środowisku.
Jest też wątek nieuleczalnie chorej księżnej Hildegardy, zdradzanej i poniżanej przez aroganckiego męża. Tristan robi, co może, aby pomóc księżnej, i rozjaśnić nieco jej życie. Nawiązuje z Hildegardą przyjaźń, broni jej przed złymi językami niegodziwych dworzan, a także usiłuje leczyć, za pomocą odwiecznych specyfików Ludzi Lodu, przygotowywanych przez wybitnych uzdrowicieli z tej rodziny.
Autorka przy tym wnikliwie opisuje panującą na dworze atmosferę małżeńskich zdrad, zgnilizny moralnej, wykorzystywania nieletnich przez możnowładców, wysoko postawionych w arystokratycznej hierarchii.
Pociągnięta jest też dalej historia Ulvhedina, dzikiego, nieokiełznanego mordercy z gór, którego krewniacy, szczególnie wybrani, obdarzeni dobrymi mocami Dominik, Villemo i Niklas nauczyli miłości i nawrócili na drogę cnoty. Odtąd Ulvhedin stał się przykładnym obywatelem, oddanym i troskliwym mężem i ojcem. Tylko czy wymiar sprawiedliwości będzie łatwo przekonać do tej zmiany? Czy łatka bezwzględnego zabójcy przylgnęła do Ulvhedina na zawsze?
Kim właściwie jest Ulvhedin? Czy pochodzi z jakiejś nieznanej do tej pory linii rodu?
W tym tomie ta zagadka zostanie rozwiązana.
Do tego dochodzi sprawa zamordowanych w stolicy kobiet lekkich obyczajów, których obrażenia świadczą o działaniu jakiejś... nadludzkiej siły?
Jakby tego było mało, bohaterowie natrafiają na ślad spisku tajemniczego bractwa przeciwko majestatowi królewskiemu. Zaś za spiskowcami stoją potężne, śmiertelnie niebezpieczne moce, z którymi poradzić może sobie tylko osoba sama dysponująca paranormalnymi umiejętnościami.
Czytanie tego tomu nieco mnie wymęczyło, ale po pierwsze, wyjaśniona została nurtująca mnie zagadka, a po drugie, autorka położyła pewne podwaliny pod tomy z końcówki serii.

Lubię sobie wrócić od czasu do czasu do czytania ,,Sagi". ,,Ostatni rycerz" to jednak jeden ze słabszych tomów serii, tchnący smutkiem, beznadzieją i pełen tragicznych, ponurych wydarzeń.
Tristan Paladin z rodu Ludzi Lodu objął rodzinny zamek Gabrielhus, a także pełni służbę na dworze duńskiego króla Christiana V.
Niestety, jest to zgorzkniały i nieszczęśliwy człowiek....

Tristan, drabant krola Christiana V, urodzony dla smutku, syn Tancreda i Jessici, wnuk Alexandra i Cecylii, mial życie przepełnione smutkiem. Został sam w Gabrielshus, a do tego niecny występek Gurdun Svartskogen odcisnął piętno na nim na całe życie... Przez choroby,które mu przekazała stał się impotentem i nigdy nie miał mieć dziecka...
Księżna Hildergarda miala 46 lat i jej życie także przepełniał smutek, była bardzo chora i nikt nie wiedział jak ja wyleczyć,  stała się opuchnięta i często mdlała, a jej mąż co chwilę znajdował sobie nowe kochanki i nawet się z tym nie krył. Hildegarda na dworze króla Christiana V była samotna, a jej jedynym światełkiem w życiu była jej córka, trzynastoletnia Marina,ktora ostatnio stała się bardzo wycofana i przerażona.
Losy tej trójki splotły się ze sobą na zamku i od tamtej pory byli sobie oparciem. Pewnego dnia wydarzyła się katastrofa, Marina zniknęła a w jej komnacie znaleziono wiele plam krwi....
Mało tego na dworze zaczęły się dziać dziwne rzeczy i wszystko wskazywało na to,że królowi grozi niebezpieczeństwo ze strony tajemniczego stowarzyszenia Strażników Tronu, którzy jak głoszą plotki chcą sprowadzić na ziemię Ludzi z Bagnisk, pradawnych mieszkańców Danii...
Tristanowi nieoczekiwanie na pomoc przychodzi trójka jego krewniaków. Czy uda im się poradzić sobie ze wszystkimi kłopotami i zapobiec zamachu na króla???
Czytajcie to będziecie wiedzieć 😁
Ja osobiście bardzo lubię ten tom i oczywiście daje 10/10
Zaczytanego dnia ksiazkoholicy 📖❤️

Tristan, drabant krola Christiana V, urodzony dla smutku, syn Tancreda i Jessici, wnuk Alexandra i Cecylii, mial życie przepełnione smutkiem. Został sam w Gabrielshus, a do tego niecny występek Gurdun Svartskogen odcisnął piętno na nim na całe życie... Przez choroby,które mu przekazała stał się impotentem i nigdy nie miał mieć dziecka...
Księżna Hildergarda miala 46 lat i...

Zdecydowanie jedna z najbardziej drastycznych części.
Bardzo ciekawy tom.

Zdecydowanie jedna z najbardziej drastycznych części.
Bardzo ciekawy tom.