Komiks. Antologia komiksu polskiego. Najlepsi młodzi rysownicy

Kristo - krótko. Odrobinę słabszy niż "Esencja", bliżniaczy "Romantyzm" uderza jednak w inny ton i zabawnie wprowadza do akcji kilka znanych postaci parających się literaturą. Niewesoło skończą, wszak to komiks narodowej grozy, dla koneserów. Szkoda, że nie ma trzeciej częsci przygód Ottona...

Świetny kryminał, brak kolorów w komiksie mającym akcje na Antarktydzie jest zdecydowanie na plus żeby tylko rysunki były lepsze... Film na podstawie tego komiksu nieco się różnił i moim zdaniem historia "skarbu" z filmu była lepsza jednak aczkolwiek cała historia w filmie to już była pełna większych i mniejszych głupotek.

No dziwny ten swiat, ale to wlasnie jest intrygujace. Fabula i sposob narracji nie jest latwy w odbiorze, ale cos mnie w tym dziwnym swiecie przyciaga. Na razie za malo bylo glownego bohatera wiec licze, ze w kolejnym tomie, jesli uda mi sie go zdobyc, bedzie go troche wiecej. Moje skojarzenia troche kieruja sie w strone filmu "Ucieczka z NY" i Snaka Plisskena, a poniewaz to jeden z moich ulubionych filmow wiec bede kontynuowac przgode z tym komiksem.

Pierwszy tom „Yorgiego” wydał mi się dosyć niejasny. Liczyłem jednak, że drugi tom udzieli pewnych odpowiedzi. Czy rzeczywiście tak jest? Yorgi przemierzając krainę w ścianie napotyka tajemniczą osobę. W tym samym czasie Eli jest na łasce generała. Myślałem, że w pierwszym tomie jest dziwnie, ale tutaj scenarzysta bardzo odleciał. Ciężko mi nadążyć za fabułą. Cały wątek Yorgiego przypomina narkotyczne wizje, a finał to niejasna zabawa z narracją. Przez te dziwactwa gdzieś ginie dramat zwykłych ludzi, a także refleksja nad rozwojem technologii. W tej specyficznej mieszance dobrze odnajduje się rysownik. Jego realistyczne rysunki dobrze pokazują kontrast między narkotycznymi wizjami a rzeczywistością. Ciężko mi oceniać ten komiks, bo w pewnym momencie przestałem rozumieć co się dzieje. Mam nadzieję, że kolejne tomy będą już bardziej przyziemne, co trochę sugerują ostatnie strony.

Nietypowa spirytualistyczna fantastyka, po którą pewnie sama bym normalnie nie sięgnęła gdyby okładka nie przykuwała mojego wzroku za każdym gdy odwiedzałam bibliotekę. Pomimo mojego braku zaznajomienia z wiarą buddyjską i kulturą Tybetu to lektura nie sprawiała większych trudności. Widać było że autor poczynił wiele starań by ta tematyka była zrozumiała dla przeciętnego czytelnika. Piękne ilustracje dobrze oddają klimat przedstawianych wydarzeń. Jedyną większą krytyką z mojej strony jest karykaturalne przedstawienie chrześcijaństwa. Potępienie działań misjonarzy i supresji religijnych w Tybecie jak najbardziej ma miejsce w tej opowieści, ba wręcz tego oczekiwałam, jednak mogło być to zrobione w sposób bardziej taktowny. Na szczęście nie jest to duża część fabuły dlatego też nie zmienia mojej oceny.

Powiadają by żelazo kuć póki gorące, kuję więc. Czas na Opowieści Szecherezady. Tytuł nie pozostawia miejsca na jakiekolwiek domysły. Jeszcze przed odbiorem przesyłki, oczami wyobraźni ujrzałem klucze otwierające Księgę tysiąca i jednej nocy. - Perskie księżniczki, wezyrów, olśniewające pałace, tchnące świeżością ogrody, oazy, dżinny, ifryty, zakazane manuskrypty i zapomniane miasta zatopione w morzach rozżarzonych piasków. Jednym słowem wszystko to, czym od setek lat Bliski Wschód kusi i uwodzi europejczyków. Nie zamierzałem wspominać więcej o Zaczarowanym świecie, ani porównywać go z Opowieściami Szecherezady. Okazało się to jednak czymś tak naturalnym, że aż nieodzownym. Będzie więc o Opowieściach Szecherezady, przez pryzmat Zaczarowanego Świata. Zaczarowany świat jest znacznie bardziej zróżnicowany, co daje mu olbrzymią przewagę. Kilka dni po zakończeniu lektury uzmysłowiłem sobie że nie pamiętam żadnej z opowiedzianych przez Szecherezadę historii i nie potrafię nic konkretnego na ich temat powiedzieć. Nie znam literackiego pierwowzoru, nie porównam więc oryginału z graficzną adaptacją, ale fabularnie wypada ona bardzo blado. Teoretycznie przynajmniej wszystko jest na swoim miejscu - magiczne artefakty, dżinny, czarna magia, zbrodnia, zdrada, zemsta i triumfująca sprawiedliwość. Niemniej jednak nic z tego nie wynika, opowieści nie zapadają w pamięć, nie pozostaje po nich najlichsze nawet wspomnienie. Obawiam się, że na taki właśnie los skazane są baśnie, legendy i podania ludowe w czystej, niezmodyfikowanej genem współczesnej rozrywki postaci. Słowo pisane pozostaje dla nich lepszym nośnikiem niż obraz. Sergio Toppi mimo perfekcyjnie wykonanych ilustracji nie zdołał atrakcyjnie oddać Księgi tysiąca i jednej nocy. Zakończenie również pozostawia niedosyt. Ostatnie opowiadanie kończy się mniej więcej tymi samymi słowami co poprzednie historie. - "Dla Szecherezady wstający dzień miał być ostatnim... Ale król, chcąc usłyszeć więcej opowieści, nie chciał by kobieta umarła. Stało się zgodnie z jego wolą." O dalszych losach sułtana Szachrijara i Szecherezady można sobie poczytać gdzie indziej. Być może w planach był kolejny tom, który nie powstał, być może takich planów wcale nie było. Ostatecznie jednak zakończenie jest mało satysfakcjonujące. Graficznie poprzeczka zawieszona jest bardzo wysoko - precyzyjny, mistrzowski styl o którym pisałem w poprzednim poście. Szczególną uwagę warto zwrócić na "Czekałem tysiąc lat" i "Skarb Jazida" które jako jedyne są kolorowe. Dzięki dobranej kolorystyce nabierają onirycznego, surrealistycznego, miejscami nawet psychodelicznego wymiaru. Bardzo udany zabieg. Sądzę że Zaczarowany świat w takiej formie zyskałby jeszcze więcej mocy. Nie mam zbytnich wątpliwości wydając ostateczny werdykt. W dziesięciostopniowej skali, zapożyczonej z LC daję 6 - dobry. Pomimo walorów wizualnych do Opowieści Szecherezady już nie powrócę. Sześć jest więc maksymalną oceną, możliwą do uzyskania przy takim stanie rzeczy.

Rysunek - mistrzostwo świata. Nie jestem obiektywny, jak widzę styl podobny do Sin City, od razu ma dużego plusa. Scenariusz - niektóre historie lepsze, inne trochę gorsze, ogólny poziom na plus. Po pierwszych spodziewałem się kryminalnych historii, później zbacza w kierunku horroru i nadprzyrodzonych istot (co widać na okładce),wolałbym więcej tych pierwszych. Solidna pozycja. Ps. Niby antologia, zbiór, ale tylko dwójka autorów, co jest dużym atutem.

Ale nostalgią powiało... co prawda z Osiedla Swoboda znałem pojedyncze plansze, jak np. tą z wielką bitwą między metalami a depeszami i kojarzyłem Śledzia, ale jakoś ominął mnie hajp. Tymczasem Osiedle Swoboda to kawał komiksu, świetnie to narysowane i napisane - każdy kto dorastał na blokowisku na początku lat zerowych odnajdzie się w tym klimacie. Sam zbiór jest bardzo solidnie wydany.

Troszkę Mrożek, a troszkę Gombrowicz z tymi ustalonymi rolami i przekręconym portretem poszczególnych pokoleń. Zachwycił mnie ten komiks kilka lat temu, dziś myślę sobie, że pokazanie tych jednowymiarowych bohaterów przestało robić aż takie wrażenie , choć wrzucenie ich wszystkich w jeden kontekst, którego kulminacją jest kupa na talerzu, zawsze będzie ok. Kreska brzydka programowo, więc się to wszystko klei. Przynajmniej raz w życiu przeczytać należy

W jeziorze pojawiają się gigantyczne ryby, rybacy drżą ze strachu, idą więc w dal. Fabuła sensu nie ma nijakiego. Abstrakcyjne koncepty obleczone są w klimatyczne, bardzo dobrze pomyślane, wykonane i pokolorowane obrazy. Czytanie jest dość nudne, choć kilka razy złapałem się na tym, że niektóre momenty mocno kojarzą mi się z żartami Baranowskiego. Ale to może dwa czy trzy razy. Za to oglądanie bardzo przyjemne. Sumując, to taki niewybitny ale dość przyjemny drobiazg. Nabyłem za grosze przy innych zakupach. Mimo wszystko ciekawym części drugiej, a tu zonk, niemal nie do dostania. W każdym razie w rozsądnej cenie. Ale będziem polować. 7/10

Kristo - krótko. Ta miniseria z Ottonem to znakomite połąaczenie talentów obu autorów, które dało niezapomniany efekt. Prócz rewelacyjnych rozwiązań kompozycyjnych i wyśmienitego odwzorowania Warszawy mamy dowcipną, zaskakującą, stylową i sentymentalną historię kryminalną, której smaczne szczególiki odkrywa się dopiero za 3 razem. Dla miłośników dobrych komiksów polska pozycja obowiązkowa.

Komiks o tym wdzięcznym tytule zwrócił moją uwagę z powodu włączenia go przed laty do egmontowskiej serii "Plansze Europy". Poznajemy historię ukraińskiego chłopca, który trafia on do sierocińca, a następnie do szkoły NKWD. Zostaje agentem, który wysłany zostaje do USA. Tam śledzimy jego losy i uwikłanie w szpiegowsko-kryminalną aferę. Wszystko brzmi fajnie, komiks zapowiada się ciekawie, ale niestety od połowy jest tylko gorzej. Historia nie okazuje się tak interesująca, a w późniejszej fazie pojawia się tak nielubiany przeze mnie mistycyzm (w tym przypadku indiański). Znika brudny czar Nowego Jorku rodem z filmów "Maratończyk" czy "Serpico", a zaczyna się jakiś duchowy bełkot, z którego niewiele wynika. Szkoda, zmarnowany potencjał. Na plus ilustracje.

Można by się pokusić, koloryzując kapkę, że Glinno to rzeczywiście taki trochę Lynchowsko-Kafkowski (jak można wyczytać na tylnich rejonach okładkowych) halucynogenny trip w settingu polskiej zabitej dechami wsi. Ale tylko trochę. Skutecznie ów klimat pobijają rysunki oraz niedopowiedzenia, które w tym przypadku robią robotę fest. No bo mamy tutaj podróż Franka do wsi Polskiej, tytułowe Glinno. I podróż ta okazuje się zupełnie niezwyczajna. Franek musiał tu przyjechać, ponieważ pogrzeb starego wuja. I tak zaczyna się irracjonalny łańcuch zdarzeń, rozrysowany zgoła oryginalnie i dla oka przyjemnie. Jest tu sporo celowej przesady w rozrysowaniu postaci, oraz karykaturalności i wszystko to sprawia, że aż szkoda, że taki krótki to twór. Glinno to taki "prawie" horror psychodeliczny. O odczuwaniu strachu mowy tu nie ma, bardziej niepokój, dziwność i deczko surrealizmu. Można go interpretować zupełnie różnie. W swojej narracji przypomniał mi mój ukochany Foligatto, ale klimatem to zupełnie inna zabawa. Komiks krótki, na raz, ale zdecydowanie warty by rzucić na niego bystre oko. Dziwaczna zielona postać intryguje, miejsce akcji również i chociaż zakończenie pozostawia niedosyt, to czytałem z tchem zapartym a ślepia rozdziawione w pełnej krasie. Przyjemnie, intrygująco, polsko, inaczej i zdecydowanie warto, zważywszy na to, że można go dziś dorwać za jakieś dwie/trzy dyszki. Więcej na IG: @znakiem_tego

Pierwszy pełnometrażowy album z Dreddem, wydany laaata temu. Scenariusz? W Mega-City one popełniona zostaje seria dziwnych morderstw, a ślady prowadzą naszego ulubionego sędziego w sam środek Afryki, gdzie jego sojusznikami zostają lokalny sędzia oraz pewien dawny znajomy... Scenariusz jest poprawny, dobrze buduje atmosferę dzikiej i niezrozumiałej dla mieszczuchów Afryki, kreska Siku bardzo specyficzna - trochę kojarzy się z Simonem Bisleyem z "Sądu nad Gotham", tylko mrok jest innego rodzaju. Niestety do samego końca nie mogłem przyzwyczaić się do zmutowanej szczęki Dredda, za to krajobrazy są przepiękne. Całość jest wcale niezła, ale raczej dla osób już zaznajomionych z uniwersum.

Druga część przypadków Dziadka Leona, a raczej jego nieudolnego wnuka Gege to czysty festiwal absurdu i tępoty. Gege robi karierę w polityce i w religii. Wybuchy śmiechu gwarantowane! Niedbała, niesforna kreska doskonale pasuje do tej zwariowanej historii, pełnej dziwacznych, przerysowanych postaci. Koniecznie przeczytajcie też "Foligatto" tego samego autora! I uważajcie na łysych.

Warstwa graficzna tego komiksu jest jego największą siłą. Fabuła jest tutaj zdecydowanie na dalszym planie, ale nie można powiedzieć, że jest zła. Raczej wprawia czytelnika w uczucie niepokoju. Takie rodzaj estetyki trzeba lubić i rozumieć. To nie jest komiks dla każdego.

Łatwiej chyba powiedzieć czym "Achtung Zelig!" nie jest, niż czym jest. Nie jest z pewnością komiksem historycznym i im częściej go czytam, tym mniej historii w nim dostrzegam. Nie jest też próbą utkania w kontekście konkretnych realnych wydarzeń jakiejś fantastycznej, ale jednak spójnej fabuły. Innymi słowy - "Hellboya" z tego nie będzie. Jest za to onirycznym obrazkiem, który korzysta wprawdzie z wojennego sztafażu, ale sprawia wrażenie raczej dziecięcego snu, w którym ujawniają się dziedziczone po poprzednich pokoleniach traumy opakowane niczym nieskrępowaną fantazją. Błyskotka. Nawet jeśli jej ulotność sugeruje znaczeniową pustkę, warto się jej przez chwilę poddać