Opowieści Grozy

Pierwszy tom „Yorgiego” wydał mi się dosyć niejasny. Liczyłem jednak, że drugi tom udzieli pewnych odpowiedzi. Czy rzeczywiście tak jest? Yorgi przemierzając krainę w ścianie napotyka tajemniczą osobę. W tym samym czasie Eli jest na łasce generała. Myślałem, że w pierwszym tomie jest dziwnie, ale tutaj scenarzysta bardzo odleciał. Ciężko mi nadążyć za fabułą. Cały wątek Yorgiego przypomina narkotyczne wizje, a finał to niejasna zabawa z narracją. Przez te dziwactwa gdzieś ginie dramat zwykłych ludzi, a także refleksja nad rozwojem technologii. W tej specyficznej mieszance dobrze odnajduje się rysownik. Jego realistyczne rysunki dobrze pokazują kontrast między narkotycznymi wizjami a rzeczywistością. Ciężko mi oceniać ten komiks, bo w pewnym momencie przestałem rozumieć co się dzieje. Mam nadzieję, że kolejne tomy będą już bardziej przyziemne, co trochę sugerują ostatnie strony.

Jeden dialog rozpisany na 11 plansz z teczką w centrum, w przenośni i dosłownie. Taka komiksowa jednoaktówka. Niby nie brzmi intrygująco, a jednak daje satysfakcję. Dobrze się czyta, bo subtelnie zagrane współczesnymi fobiami, dobrze ogląda, bo sprawnie i z nerwem narysowane.

Komiks „Szminka” robił wrażenie ponurym klimatem. Tam dominował brud i zepsucie moralne. Policjant nie był przyjacielem zwykłego człowieka, ale kimś kto stara się głównie udowodnić winę. Jednakże nie widziałem w tej zamkniętej historii potencjału na kontynuację, więc czy „Szelki” są stworzone na siłę? Znany z poprzedniego tomu nadkomisarz Michał Pawluk musi stawić czoła tragicznym konsekwencjom prowadzonego przez niego śledztwa. Przy okazji wplątuje się w dosyć dziwną relację z ciężarną narzeczoną zmarłego funkcjonariusza. Na dodatek komisarz Nowak odkrywa nowe fakty dotyczące już zamkniętego śledztwa. Jest to przede wszystkim historia obyczajowa. Nieprzyjemny nadkomisarz nabiera tu bardziej ludzkich cech, a jego dziwactwa wydają się jakby mniej odstręczające. Jednocześnie jednak dalej jest bardzo opryskliwy jak chociażby w scenie z rodzicami zamordowanego. Szkoda, że niestety sam wątek śledztwa niespecjalnie posuwa się do przodu. Potwierdzone już zostaje jedynie co właściwie wiadomo było od samego początku. Przez to konflikt z między Pawlukiem, a Nowak wydaje się pełnić jedynie rolę drugorzędną. Za rysunki w tym tomie odpowiada Wojciech Stefaniec. W swoich malunkach ukazuje wiele perwersyjnych scen, a jego bohaterowie nie reprezentują typowych standardów urody. Uprzedzam, że nie jest to historia dla osób o słabych żołądkach. Moim zdaniem historia jest słabsza od „Szminki”, ale pozwala spojrzeć na pewne postacie z innej perspektywy. Podobnie jak przy pierwszym tomie można dosłownie czuć się brudnym po lekturze. Nie jest to komiks dla każdego.

Szkoda, że Blain nie skończył serii, bo to idealnie wyważona historia dla tych, którzy żądni są przygód w wersji trochę mniej rubasznej niż "Sokrates półpies", ale i tak potrafiącej zaskoczyć śmiałością i humorem. Fabularnie nie jest to może rzecz błyskotliwa, ale całkiem udanie hołduje konwencji awanturniczej przygodówki z naturalistycznymi elementami

Jest w tym komiksie potencjał na rozległą opowieść, którą z powodzeniem można by rozpisać na więcej niż jeden tom. I o ile jestem wyznawcą zasady, że mniej znaczy więcej, to w tym przypadku chciałoby się więcej. Chciałoby się bardziej przywiązać do bohaterów, poznać ich przeszłość. Morrison postanowił jednak sprowadzić całość do prostej historyjki, niemal przypowieści, ze - zdawałoby się - z góry powziętą tezą. Szkoda. Niemniej jest to kawałek przyzwoitej roboty, dobrze pomyślanej i dobrze zrealizowanej, którą przy odrobinie dobrej woli można potraktować jako treatment i storyboardy dla świetnie zapowiadającego się filmu. Na 15 minut czytania.

Niezła historia, szkoda, że fabuła momentami tak szybko przebiegała. Mam wrażenie, że scenarzysta chciał się zmieścić w określonej liczbie zeszytów/stron. Trochę niezrozumiałe było dla mnie również to, że po przeniesieniu Obergeist, w tak różnej rzeczywistości jakby podświadomie wiedział kto jest jego wrogiem, a dopiero później dowiedział się kogo ma zniszczyć i dlaczego. Interesujący pomysł antagonisty i jego motywacje, przez co ciężko go oceniać zerojedynkowo, jednak tutaj również zabrakło pociągnięcia tematu dłużej niż na 2 kadrach.

Temat Kuby Rozpruwacza, który mordował w Londynie z końcem XIX wieku, jest obecnie mocno wyeksploatowany w kulturze masowej. W dużej mierze przyczyniły się do tego ówczesne media, napędzane brutalnością morderstw i tworząc legendę Rozpruwacza. Później posiadał on wielu naśladowców, jednak samego mordercy z Whitechapel nigdy nie złapano. Tak naprawdę po dziś dzień nie wiadomo kim był, a to pozwala twórcom tworzyć wymyślne historie związane z tą osobą. Gilles McCabe to kolejna próba przedstawienia Kuby Rozpruwacza współczesnemu czytelnikowi, ale w nieco odmienny sposób, choć z początku nic na to nie wskazuje. Akcja komiksu rozgrywa się 10 lat po słynnych morderstwach w Whitechapel, również w tej samej, owianej złą sławą, dzielnicy. Tytułowy detektyw prowadzi dochodzenie w sprawie kolejnej serii morderstw prostytutek i odkrywa, że wszystkie ofiary przeszły zabieg usunięcia ciąży. Oprócz tego ich ciała zostały pozbawione niektórych organów, usuniętych z chirurgiczną precyzją. Mimo że prasa już zaczyna węszyć powrót Kuby Rozpruwacza, a sami policjanci boją się mordercy, to McCabe nie daje wiary legendom. Woli opierać się na twardych dowodach i poszlakach, a te wiodą go do domu lekarza, który za darmo leczy ludzi z East End. Jak się szybko okazuje był to dobry strzał, jednak zagadka morderstw szybko okazuje się o wiele bardziej zdumiewająca. To co jest najciekawsze w całej fabule, to nie kolejna wizja Rozpruwacza, choć i ona jest interesująca, a postawa inspektora McCabe. Jest on stereotypowym bohaterem kryminałów - samotnik, bez rodziny, za często zaglądający do kieliszka i o nietuzinkowej wiedzy. Oczywiście kocha tytoń. Z drugiej strony posiada cechy, wyróżniające go na tle tej klasycznej papki. Potrafi samodzielnie myśleć, słucha swoich podkomendnych i nie wyciąga pochopnych wniosków. Nie wierzy też w legendy, a nawet najbardziej zawiłe, nieprawdopodobne i koszmarne historie analizuje ze stoickim spokojem. Innymi słowy Gilles McCabe wypada wiarygodnie, gdyż zachowuje się wiarygodnie. Ma swoje słabości i się ich nie wypiera, nie podąża ślepym trafem tylko wszystko analizuje, słucha każdego i zastawia pułapki szerząc plotki, które tłum może łatwo połknąć. Podobnie wypada jego podkomendny posterunkowy Jack O'leary, choć ta postać jest o wiele bardziej bezpośrednia. Od razu widać rozdźwięk społeczny pomiędzy posterunkowym a inspektorem, choćby w samej formie dobierania przez nich słów czy formułowania wypowiedzi. Mimo to nie ma między nimi tarć, jest wręcz przeciwnie. O'leary ma na swe usługi lokalną siatkę żebraków, którzy ściągają dla niego informacje z całego miasta, też nie stroni od kieliszka, ale wydaje się mieć silniejszą głowę oraz zawsze mówi to co myśli. Działa równie szybko, ale McCabe potrafi nad nim panować, dzięki czemu nie popełniają błędów, których nie dałoby się przekuć na korzyść. Zwieńczeniem całej fabuły jest zakończenie oraz, w pewnym sensie, postać samego mordercy. Jego pobudki nie są zdradzone w tym tomie, jednak na końcu czytelnik pozostaje z kilkoma naprawdę trudnymi łamigłówkami do rozwiązania i choć część odpowiedzi wydaje się oczywista to trudno jest to udowodnić. Taki zabieg pobudza ciekawość i chce się wiedzieć kim naprawdę jest zabójca. Komiks zawiera ciekawą kreskę, która jednak miejscami jest trochę chaotyczna. W całokształcie tworzy świetny klimat rasowego kryminału końca XIX wieku. Postacie są jakby skąpane we mgle, dymie i mroku ulic oraz przybytków East Endu, co tylko pogłębia szaro-biała kolorystyka. Miejscami znajdziemy też czerwień, świetnie potęgującą napięcie danej sytuacji. Z drugiej strony najlepiej wypadła okładka i gdyby cały album był utrzymany właśnie w takiej stylistyce, pozbawiony co niektórych "chaotycznie" narysowanych ołówkiem klatek to zapewne przykuwałby większą uwagę. Choć tutaj dużo zależy od samego gustu czytelnika. Jak na kolejną opowieść o Rozpruwaczu, która jest pracą dyplomową autorów, jestem naprawdę, mile zaskoczony. Mimo wielu standardowych zagrywek, mamy ciekawe zakończenie, zapadające w pamięć główne postacie, a wszystko to podane w przykuwającej oko kresce. Niby to samo, niby powtórka, a jednak czyta się to naprawdę przyjemnie. Chciałbym widzieć na rynku więcej takich "odgrzewanych kotletów", bo nowa przyprawa potrafi czynić cuda.

= Anielska jesień w świetle diabelskiego księżyca = Jest rok 1880, do Providence, w stanie New Hampshire, przybywa młoda dama o płomiennych włosach. Panienka Gatling przyjechała aż z Waszyngtonu, by dokonać inwentaryzacji majątku zmarłego niedawno tutejszego stolarza. Na miejscu okazuje się, że zarówno w jego domu, jak i księgowości panuje totalny chaos, a taki stan rzeczy oznacza dla Cathy o wiele więcej pracy, niż przypuszczała. Dni szybko płyną na mozolnej pracy, ludzie w miasteczku są mili, a noce w tak pięknej okolicy urzekają, szkoda tylko, że nie przynoszą ukojenia. Miss Gatling zaczynają dręczyć dziwne koszmary, w których widzi tajemniczą bestię. Jej wizja jest niewyraźna, ale intuicja podpowiada jej ukryty sens. Wkrótce w miasteczku zaczynają ginąć kolejni ludzie. RUDOWŁOSA PIĘKNOŚĆ I PIES Cathy jest kobietą niezwykle piękną i do tego niezależną. Zawodowo zajmuje się wyceną majątku, dużo podróżuje wykonując różne zlecenia. Ma silną elektryzującą osobowość, jest pewna siebie, a zarazem bardzo delikatna i pełna wdzięku. Jest przyjaźnie nastawiona do otaczających ją ludzi i nowego miejsca, zachowuje się jakby zawsze tu mieszkała. Z drugiej strony cały czas jest czujna, rozgląda, obserwuje wszystko co dzieje się wokół. Trochę dziwne się wydaje, że damę z wielkiego miasta interesuje śmierć jakiegoś chłopa. Nie tylko to jest dziwne. Wkrótce okazuje się, że inni mieszkańcy też skrywa swoje własne tajemnice. U boku rudowłosej piękności często można zobaczyć miejscowego szeryfa Jamesa Stuarda - mężczyznę bardzo konkretnej budowy i wzrostu, oczywiście kowbojsko przystojnego, który dba o spokój w tym małym miasteczku. W obecności Cathy, James zachowuje się bardzo szarmancko, widać też w jego zachowaniu lekkie zagubienie i nieśmiałość. Piękna niezależna kobieta z wielkiego miasta i prosty szeryf z małego miasteczka stanowią dobraną parę rodem z Archiwum X: badają tajemniczą śmierć miejscowego, z którą wiąże się sporo niewyjaśnionych zjawisk i zbiegów okoliczności, w tym okaleczanie bydła. Komiks pełen jest tajemnic, sama Cathy najwyraźniej nie jest tym, za kogo się podaje, miejscowi robią jakieś dziwne aluzje, a podejrzanie mroczny Indianin wciąż zerka na rudowłosą piękność. Jest jeszcze jedna postać, która wyróżnia się na tle pozostałych – pies, który wabi się Napoleon. Po śmierci Spencera trafia pod opiekę szeryfa. Co w nim takiego wyjątkowego? Napoleon to uosobienie kundelkowatości: w każdej scenie jest zabawny, nieco głupiutki i aż za bardzo kochany. Nie grzeszy urodą, ale to niezwykle pocieszne stworzeni. No i wiadomo, że kobiety uwielbiają mężczyzn z psami ;) PYŁ SPIJA ICH KRWAWE ŚLADY W całej historii najbardziej dziwi to, że antagonista zostaje ujawniony już na dwunastej stronie, gdzie autor poprzez retrospekcję ukazuje śmierć stolarza Spencera. Potwór stoi przed jego domem w całej swojej mrocznej okazałości. Fakt takiego ujawnienia nie odziera go z tajemniczości, bo to, że wiemy jak wygląda, niewiele o nim samym mówi. Tajemnicza istota (lub istoty, bo tego do końca nie wiadomo) błąka się po bezkresnych lasach wokół miasteczka. Piękne jesienne liście spadają powoli z drzew na ziemię, gdzie pył spija krew brutalnie zmordowanych mieszkańców Providence. Antagonista jest milczącą bestią, wykonującą tylko sobie znany plan. ANIELSKA JESIEŃ W ŚWIETLE DIABELSKIEGO KSIĘŻYCA Providence to urocze, spokojne i przytulne miasteczko. Jego sielska malowniczość nie zapowiada koszmarnych wydarzeń, które już wkrótce mają się dokonać. Tam jednak, gdzie są sami pobożni mieszkańcy, kryje się najwięcej grzeszników. Czasem łatwo pomylić bramę do nieba, z bramą do piekła, w końcu każde drzwi otwierają się w dwie strony. Akcja pierwszego tomu „Srebrnego księżyca nad Providence” toczy się u schyłku lata. Eric Herenguel oczarował mnie swoja wizją malowniczego początku jesieni, który eksploduje feerią ciepłych odcieni czerwieni, żółci i brązu. Słońce przebija się przez korony drzew, a wieczorem przytulny klimat tworzy kominek i lampy naftowe, prawdziwy urok małych miasteczek. Choć czasy jakieś takie niepewne, to okolica urzeka – jak Ania z Zielonego Wzgórza i Dr. Quinn razem wzięte. Providence to miejsce w którym chcielibyśmy się znaleźć: spokojne, oddalone od zgiełku miasta, rodzinne. Jak zawsze, jest także przerażająca strona sielskiej osady bowiem mieszkańcy Providence chcą wierzyć w Boga, ale o pomoc modlą się do Diabła. Herenguel operując światłem i mgłą/dymem buduje przestrzeń świata przedstawionego. Dzięki temu nie czytelnik nie ma poczucia klaustrofobii wynikającej z tak małej społeczności, a wręcz odwrotnie – rozmyte kontury przedmiotów otwierają przestrzeń, ukazują jej ogrom, a zarazem uświadamiają, że wiele jest jeszcze ukryte i być może nigdy nie będzie ujawnione. Kolory są ostre, czyste, a ich wyrazistość jest łamana właśnie kontrastowym światłem. Ciemne barwy nie są przeszywająco mroczne lecz miękkie i ciepłe. Wiele elementów przedstawione jest bardzo realistycznie, choć niekoniecznie pieczołowicie. Słusznie można doszukiwać się inspiracji Herenguela nurtem prerafaelickim w sztuce. Kompozycja całości jest bowiem oparta na naturalizmie, a jednocześnie na religijnej moralności i mistycznych symbolach (tutaj akurat pojawiają się nawiązania do Lovecrafta oraz Zakonu Templariuszy). Widać to również w przedstawieniu świata zewnętrznego, natury, która zachowuje swoje pierwotne cechy. DZIECI OTCHŁANI Przez całą historię autor zachowuje pewne rzeczy w tajemnicy. Odsłania jej elementy powoli, tak by czytelnik mógł delektować się jej smakiem. Herenguel doskonale panuje nad akcją, potrafi również płynnie przejść z jednego nastroju do zupełnie innego. Schematy postaci są wzięte wprost z westernu: proste, charakterystyczne i przewidywane, ale to wcale nie przeszkadza. Herenguel tworzy filmowy miraż, któremu w pewnym momencie czytelnik ulega. Nagle przestajemy czytać komiks, a zaczynamy oglądać film. Na sam koniec, autor w tej kwestii puszcza do czytelnika oko. Ostatnia strona stanowi przemiły gest z jego strony. Taki element zawsze mi się podoba w komiksach japońskich, gdzie rysownik pisze lub maluje coś dla fanów, często nawet na marginesie całej historii. „Srebrny księżyc na Providence. Dzieci otchłani” autorstwa Erica Herenguela jest historią grozy osadzoną w filmowych realiach westernowych. Kilka elementów horroru, jakie znajdują się w komiksie, stanowi doskonałe uzupełnienie całości. Przemocy jest niewiele, ale za to jej pojawienie się jest uzasadnione. W końcu groza nie może obejść się bez odrobiny konkretnej brutalności. Komiks przedstawia historię, która rozśmieszy, zaciekawi, sprawi, że damy się uwieść wiszącemu w powietrzu romansowi, poczujemy grozę i zostaniemy moralnie skarceni. Do tego nie brakuje w niej sympatycznych postaci, które polubimy. Po przeczytaniu tomu pierwszego, przeczuwam, że ta historia może mieć ukryte dno i jeszcze zaskoczy swoim zakończeniem. Długich dni i zaczytanych nocy. Zapraszam również do zerknięcia na recenzję książki na blogu: http://alicyawkrainieslow.blogspot.com/2015/02/r-anielska-jesien-w-swietle.html Jeśli lubisz podążać za atramentowym królikiem odwiedź również profil FB "Alicya w Krainie Słów"

Nic mnie tu specjalnie nie zaskoczyło w temacie fabuły. Mafijna tematyka, porachunki, strzelaniny i muzyka z "Ojca chrzestnego" w tle. Co na plus? Kto czytał reportażowe komiksy Igorta mógł mieć obawy, czy całość nie będzie bardziej statyczna, tymczasem dzieje się wiele. Tekstu jest mało, układ kadrów zróżnicowany i wrażenie dynamiki spore. Autor operuje ograniczoną ilością kolorów (maksymalnie 3 na kadr), co dodatkowo potęguje posępny klimat odpowiedni dla tej historii. Powalony nie zostałem, ale czytało się fajnie

Bardzo przyjemnie mi się czytało "Tymczasem". Sam pomysł na historię świetny - myślę, że spokojnie mógłby być zrealizowany w formie dłuższej powieści i wciągnąłby czytelnika bez reszty. Forma komiksowa jak dla mnie za krótka, ale również doceniam. Lubię nawiązania do kultury i dziedzictwa kulturowego, więc cała tematyka publikacji była bardzo w moim guście. Nawiązania polityczne mi nie przeszkadzały, były w wystarczającej ilości. Ilustracje również interesujące, niektóre ujęcia z ciekawej perspektywy. Zaczynam również doceniać duży format komiksów - mało w praktyczny w podróży, jednakże w domu przyjemny w użyciu i przydatny przy podziwianiu ilustracji.

Tytuł od razu przywodzi na myśl Toshiro Mifune – wcielenie samuraja idealnego z filmów Kurosawy. I biorąc pod uwagę fakt, że głównym bohaterem jest mechanicznych „japoński” bushi walczący kataną na pewno jest to ukłon w stronę tej gwiazdy kina japońskiego. Zainteresowało mnie także posłowie owiana całunem klątwy opowieść jak to każdy magazyn, w którym ukazał się fragment tego komiksu, kończył swoją działalność. I tak to zanurzyłem się w świecie wiktoriańskiej Anglii, w świecie steampunkowych parowych czołgów, w mrocznym Manchesterze, w którym Toshiro musi zmierzyć się z ludźmi zamienionymi w zombie przez tajemnicze istoty z innego wymiaru. Ujęcia tego komiksu są iście filmowe. Niektóre kadry wprost genialne (także dialogi). Kolorystyka podkreśla katastroficzną atmosferę tego świata. Mrok rządzi, a w obronie ludzi staje tytułowy bohater i równie tajemniczy Bob Żywe Srebro. Czego chcieć więcej? A jednak steampunk to chyba nie mój świat, albo czegoś mi brak w Toshiro... nie skradł mojej duszy. Ale daję mu szansę, może następnym razem.

W "Bajabongo" Marek Turek z jednej strony kontynuuje tradycję czarno-białych niemych komiksów wychodzących od Fransa Masereela czy Lynda Warda, a z drugiej konsekwentnie buduje swoje surrealistyczne światy, budząc ciekawość i niepokój czytelnika. Widzę tu brutalne zetknięcie cywilizcji, tajemnice i mechanizmy, których nie jest w stanie zgłębić niesiony zmianami bohater i bezradność człowieka w pełnej absurdu podróży. Nieźle wymyślone, genialnie narysowane

[...] Dotychczas stroniłam od komiksów amerykańskich - nie wiedząc co tracę. Historia przedstawiona przez tandem Brian Wood [autor scenariusza, rysunki] oraz Riccardo Burchielli [rysunki] jest niepokojąco wciągająca, na swój sposób magiczna w silnym nasyceniu jej wątkami politycznymi. Autorzy już od początku podejmują się odważnej krytyki rządu amerykańskiego, kreślą ponurą wizję ponownej bratobójczej wojny. W tym świecie obywatele wciąż się boją, wciąż panują nastroje podobne do tych tuż po ataku na World Trade Center z 2001 roku [napis na murze: "Każdego dnia jest 9/11!" na stronie 9]. Oddziały wysyłane do strefy DMZ przeprowadzają zamachy, w których cierpią niewinni cywile: starcy, dzieci, kobiety. "Świat wyszedł z formy". Jednak nawet w tym szalonym świecie jest wciąż miejsce na ludzkie uczucia - na miłość, współczucie, na chęć pozostawienia po sobie czegoś dobrego. Właśnie to dostrzeże i obnaży w trakcie swojej pracy Matthew. Całość tekstu na moim blogu pod adresem: http://zapiski-z-przypomnianych-krain.blogspot.com/2013/05/dmz-w-strefie-tom-1-my-oni-my-oni.html

No dziwny ten swiat, ale to wlasnie jest intrygujace. Fabula i sposob narracji nie jest latwy w odbiorze, ale cos mnie w tym dziwnym swiecie przyciaga. Na razie za malo bylo glownego bohatera wiec licze, ze w kolejnym tomie, jesli uda mi sie go zdobyc, bedzie go troche wiecej. Moje skojarzenia troche kieruja sie w strone filmu "Ucieczka z NY" i Snaka Plisskena, a poniewaz to jeden z moich ulubionych filmow wiec bede kontynuowac przgode z tym komiksem.

W jeziorze pojawiają się gigantyczne ryby, rybacy drżą ze strachu, idą więc w dal. Fabuła sensu nie ma nijakiego. Abstrakcyjne koncepty obleczone są w klimatyczne, bardzo dobrze pomyślane, wykonane i pokolorowane obrazy. Czytanie jest dość nudne, choć kilka razy złapałem się na tym, że niektóre momenty mocno kojarzą mi się z żartami Baranowskiego. Ale to może dwa czy trzy razy. Za to oglądanie bardzo przyjemne. Sumując, to taki niewybitny ale dość przyjemny drobiazg. Nabyłem za grosze przy innych zakupach. Mimo wszystko ciekawym części drugiej, a tu zonk, niemal nie do dostania. W każdym razie w rozsądnej cenie. Ale będziem polować. 7/10