Dziennik Bridget Jones

Poprawiająca humor i wzruszająca książka. Czyta się z relaksem 😉

Poprawiająca humor i wzruszająca książka. Czyta się z relaksem 😉

Ubawiła mnie.

Ubawiła mnie.

Książka lekka, idealna na wieczór, ale film bardziej mi się spodobał :)

Książka lekka, idealna na wieczór, ale film bardziej mi się spodobał :)

Rzadko pozwalam sobie na czytanie średnio ambitnej książki tylko dla przyjemności. To jest ta książka. Bridget jest przesympatyczna, czysta przyjemność.

Rzadko pozwalam sobie na czytanie średnio ambitnej książki tylko dla przyjemności. To jest ta książka. Bridget jest przesympatyczna, czysta przyjemność.

Przeczytana w wieku nastoletnim.

Przeczytana w wieku nastoletnim.

Bridget pracuje w wydawnictwie i zmaga się z presją otoczenia – zwłaszcza rodziny, która nieustannie pyta ją o plany małżeńskie.

Bridget pracuje w wydawnictwie i zmaga się z presją otoczenia – zwłaszcza rodziny, która nieustannie pyta ją o plany małżeńskie.

Bridget to bohaterka, która niewątpliwie ma potencjał na więcej niż tu zostało przedstawione. Jej życiowe potknięcia są autentycznie zabawne, a komizm sytuacyjny sprawia, że dobrze mi się tę książkę czytało.

Niestety, świetne momenty są regularnie przerywane przez nużącą powtarzalność. Autorka każdego dnia opisuje na początku, ile papierosów Bridget wypaliła, ile waży, ile kalorii przyjęła i o kim myślała x razy. Po którymś razie zaczęło być to irytujące i tylko zerkałem na te informacje. Zdecydowanie lepiej by wyszło, gdyby autorka umieszczała taką aktualizację na początku każdego rozdziału-miesiąca.

Najbardziej uwierało mnie jednak, kiedy kilka razy padły teksty o molestowaniu czy wykorzystaniu seksualnym, które autorka kwitowała jako akceptowalne tylko dlatego, że potencjalnym sprawcą miał przystojny mężczyzna. A mi jako mężczyźnie było to niekomfortowo czytać, a co dopiero kobietom. Zdaję sobie sprawę, że ta książka nie powstała w tej dekadzie, mimo to czułem zgrzyt. Z drugiej strony Bridget jest mistrzynią autoponiżenia. Fielding stworzyła postać, która jest inteligentna i pracuje w mediach, a jednocześnie zachowuje się, jakby jej jedynym celem w życiu było zmieszczenie się w mniejsze spodnie i znalezienie męża. Myślę że chciała też przedstawić ją jako ofiarę własnej pracy, bo to w końcu czasopisma i reklamy wpedzają kobiety (teraz już nie tylko) w kompleksy. I te same media włożyły jej do głowy pewne kwestie.

Ogólnie książka przedstawia „problemy pierwszego świata”, które Fielding ubrała w humor, żebyśmy nie zauważyli, jak bardzo jej bohaterka jest uprzywilejowana, a jednocześnie emocjonalnie zagubiona. Jestem ciekawy kolejnej części, choć mniej więcej wiem czego się spodziewać, bo filmy już dobrze znam.

Bridget to bohaterka, która niewątpliwie ma potencjał na więcej niż tu zostało przedstawione. Jej życiowe potknięcia są autentycznie zabawne, a komizm sytuacyjny sprawia, że dobrze mi się tę książkę czytało.

Niestety, świetne momenty są regularnie przerywane przez nużącą powtarzalność. Autorka każdego dnia opisuje na początku, ile papierosów Bridget wypaliła, ile waży,...

Da się przeczytać, ale nie jest to książka wysokich lotów. Film dużo lepszy, co stwierdzam z przykrością.

Da się przeczytać, ale nie jest to książka wysokich lotów. Film dużo lepszy, co stwierdzam z przykrością.

Jestem nieobiektywna w ocenie, ale to książka mojej młodości;)

Jestem nieobiektywna w ocenie, ale to książka mojej młodości;)

Określiłabym tę lekturę jednak jako rozczarowanie.
Film obejrzałam sporo lat temu i pamiętam go jako zabawny. Na pewno dobra obsada podniosła znacznie jego wartość lub scenariusz był świetny, bo książka po prostu była męcząca.
Główna bohaterka przynudzała z tym codziennym liczeniem kalorii, kilogramów, papierosów i wypitego alkoholu.
Noworoczne postanowienie upadło nazajutrz i w kolejnych dniach też nie było lepiej.
Lepsze chyba jedno ukierunkowane postanowienie niż ta neurotyczna szamotanina.
Bridget chce od razu skończyć paleniem, piciem, objadaniem się, z niewłaściwymi facetami i nadmiernymi wydatkami.
Są śmieszne momenty, ale jest ich zbyt mało, a głupota Bridget czasami poraża.

Książka wydana w 1996 roku w następnych latach nieco się zestarzała, ale obecnie chyba znowu znajduje odbicie w rzeczywistości. Choć nie we wszystkich aspektach. I to jest gorzka prawda. Mam nadzieję, że współczesne kobiety chociaż nie uzależniają tak bardzo poczucia własnej wartości od zainteresowania mężczyzn.
Taka słodko-gorzka opowieść.

Określiłabym tę lekturę jednak jako rozczarowanie.
Film obejrzałam sporo lat temu i pamiętam go jako zabawny. Na pewno dobra obsada podniosła znacznie jego wartość lub scenariusz był świetny, bo książka po prostu była męcząca.
Główna bohaterka przynudzała z tym codziennym liczeniem kalorii, kilogramów, papierosów i wypitego alkoholu.
Noworoczne postanowienie upadło...