Bridget Jones. Szalejąc za facetem

Kto dziś nie zna Bridget Jones?!! Pewnie młode pokolenie, ale my młode czterdziesto - pięćdziesięcioletnie mogłyśmy kiedyś utożsamiać się z Bridget w tych szczególnych wypadkach, które ot tak, chodzą po ludziach, po prostu przydarzają się! Pamiętam, że dwadzieścia lat temu zaśmiewałam się podczas czytania pierwszego tomu. Ach, co to były za czasy.. Zdecydowanie, odmienne od dzisiejszych, jak i mojego dzisiejszego spojrzenia na literaturę, poszczególnych autorów, zebranego doświadczenia z danym gatunkiem literackim. Zdecydowanie Fielding zmusiła mnie do wspomnień, do przypomnienia sobie, jak wtedy reagowałam na powieści obyczajowe i czego od nich oczekiwałam. "Dziennik Bridget Jones" był lekką lekturką, z nutą frywolności dającą odprężenie i salwy śmiechu. I albo polubiło się tę niezdarną bohaterkę albo czuło poirytowanie (pewnie formy pośrednie nie wchodzą w grę w tym przypadku). Dla mnie przez te lata stała się ikoną niedoskonałości, kimś kto nie musi być idealnym, żeby go polubić. I jakkolwiek irytuje czytających takie zachowanie bohaterek, to tacy właśnie jesteśmy - mniej czy bardziej - niedoskonali. Każdemu z nas można coś zarzucić, na czymś przyłapać i jakże chętnie inni chcieliby nas podrasować, zmienić na..swoje podobieństwo? Tak! Wtedy byłoby im łatwiej z nami żyć.

Ach Bridget, Bridget, co z ciebie wyrosło?! O ile zabawnie było przechodzić przez początki jej kariery, polowanie na szefa, ogarnianie kulinariów i startowanie w nowe, o tyle po dwudziestu latach zarówno moich, jak i Bridget (olercia!czy postacie literackie też mogą tak posunąć się w latach?!) już nie jest tak zabawnie, być może dlatego, że staje się powtarzalne, odtwarzane bardziej mechanicznie.

Podejrzewałam, że na podobnym etapie życia (trzydzieści lat minęło nie wiadomo kiedy:P) będzie treść odpowiednia, lepiej zrozumiem bohaterkę i tak jak kiedyś będziemy się razem śmiać. Tymczasem niezmiernie się nudziłam, rozmowy między przyjaciółmi były tutaj krótkie, zdawkowe, bo dojrzali ludzie nie mają czasu dla znajomych poza okolicznościowymi imprezami. Myślałam, że moje życie jest bogate w tragiczne sploty wydarzeń, ale u Bridget też nie było się z czego śmiać. Rola matki dwójki maluchów i to po starcie męża może pozbawić tej szczególnej ciekawości życia. Tylko dzięki usilnym staraniom przyjaciół zaczyna myśleć o sobie, swoich potrzebach. Jednak tak, jak to bywa w życiu, nic nie jest idealnie skrojone, by pasowało każdemu, a Bridget ma tendencje do chodzenia pod prąd. Eh, Bridget, mogło nam być przyjemnie, a nawet sentymentalnie, a wyszło nieciekawie, ze szkodą dla mnie. Czasu coraz mniej i marnuje go na takie opasłe nieciekawe tomiska. I kto tu jest niemądry, Bridget czy ja?

Kto dziś nie zna Bridget Jones?!! Pewnie młode pokolenie, ale my młode czterdziesto - pięćdziesięcioletnie mogłyśmy kiedyś utożsamiać się z Bridget w tych szczególnych wypadkach, które ot tak, chodzą po ludziach, po prostu przydarzają się! Pamiętam, że dwadzieścia lat temu zaśmiewałam się podczas czytania pierwszego tomu. Ach, co to były za czasy.. Zdecydowanie, odmienne od...

Treść - raczej 2
Ale styl nadal ma swój urok - 8
Średnia arytmetyczna

Treść - raczej 2
Ale styl nadal ma swój urok - 8
Średnia arytmetyczna

Echhh. W całej książce wieje nudą. Mam wrażenie, że autorka nie miała już więcej pomysłów na tę serię i teraz już pisze jak z automatu. Bridget nie rozwija się jako postać, postacie drugoplanowe nie mają za wiele ciekawego do powiedzenia, wszystko zrobiło się nudne tak jak sama Bridget.

Mechanizm dziennika, który dawniej nadawał dynamiki, tutaj staje się kulą u nogi. Brak tu jakiejkolwiek świeżej myśli przewodniej, a fabuła kręci się wokół tematów, które zostały już przemielone w setkach innych komedii romantycznych. Nawet wątek mediów społecznościowych, który miał pewnie odświeżyć wizerunek Bridget, wypada blado i nienaturalnie. Twitter miał potencjalnie chyba być jakimś wabikiem na młodsze pokolenie.

Lektura na raz, jeśli nie ma nic ciekawego pod ręką. Jeśli miałbym wracać, to na pewno nie do tej części. Ostatnią przeczytam z ciekawości i z chęci zakończenia serii.

Echhh. W całej książce wieje nudą. Mam wrażenie, że autorka nie miała już więcej pomysłów na tę serię i teraz już pisze jak z automatu. Bridget nie rozwija się jako postać, postacie drugoplanowe nie mają za wiele ciekawego do powiedzenia, wszystko zrobiło się nudne tak jak sama Bridget.

Mechanizm dziennika, który dawniej nadawał dynamiki, tutaj staje się kulą u nogi. Brak...

Przymierzyłam się do całej serii z sentymentu do filmów. I cóż mogę powiedzieć. Męka i udręka, czy to można w ogóle nazwać książką? To jest niespójna paplanina, w której wiele się nie zgadza. Cieszę się, że już skończyłam tę przygodę czytelniczą, bo była naprawdę wymagająca cierpliwości i wyrozumiałości.

Przymierzyłam się do całej serii z sentymentu do filmów. I cóż mogę powiedzieć. Męka i udręka, czy to można w ogóle nazwać książką? To jest niespójna paplanina, w której wiele się nie zgadza. Cieszę się, że już skończyłam tę przygodę czytelniczą, bo była naprawdę wymagająca cierpliwości i wyrozumiałości.

Kocham Bridget!

Kocham Bridget!

lekka, łatwa i przyjemna :)

lekka, łatwa i przyjemna :)

Książka głupia i co gorsze nabija się z różnych religii, co jest mega słabe i może obrażać. Kto takie książki dopuszcza do druku?

Książka głupia i co gorsze nabija się z różnych religii, co jest mega słabe i może obrażać. Kto takie książki dopuszcza do druku?

Jak dobrze jest wrócić do Bridget ❤️.

Jak dobrze jest wrócić do Bridget ❤️.

Uwielbiam. Po prostu. Lekka, dowcipna i przyjemna. Bridget to Bridget. Nie dość, że moje pokolenie, to jeszcze bliskie mi tematy. Polecam przeczytać przed zobaczeniem filmu, bo nikogo innego już nie mogłam sobie wyobrazić niż aktorów z filmu. Ale i tak wakacje dzięki lekturze spędzone bardzo sympatycznie!

Uwielbiam. Po prostu. Lekka, dowcipna i przyjemna. Bridget to Bridget. Nie dość, że moje pokolenie, to jeszcze bliskie mi tematy. Polecam przeczytać przed zobaczeniem filmu, bo nikogo innego już nie mogłam sobie wyobrazić niż aktorów z filmu. Ale i tak wakacje dzięki lekturze spędzone bardzo sympatycznie!

Bardzo nierówna książka. W moim odczuciu nieco za długa i niepotrzebnie powielająca niektóre gagi.

Plusy:
- Dojrzalsza strona Bridget.
- Rozdziały opowiadające o przetrawianiu żałoby i samotności.
- Urocze dzieciaki.
- Fajnie opisany rozwój relacji i problematyka związku z dużą różnicą wieku.

Minusy:
- Mało zrozumiała dynamika relacji z pewną męską postacią.
- Momenty, w których - nie wiadomo dlaczego - Bridget nagle zapomina o całym swoim życiowym doświadczeniu i zachowuje się, jakby znowu miała 30 lat (np. palenie jedzenia podczas gotowania).
- Wybiórcza zaraza, która zebrała żniwo w dosłownie wszystkich mężczyznach z rodziny Bridget. Mało przekonująco to wyszło.

Podsumowując, przez znaczną część lektury myślałam, że będzie to najlepsza powieść z serii, ale niestety zmęczyła mnie jakoś w połowie.

Bardzo nierówna książka. W moim odczuciu nieco za długa i niepotrzebnie powielająca niektóre gagi.

Plusy:
- Dojrzalsza strona Bridget.
- Rozdziały opowiadające o przetrawianiu żałoby i samotności.
- Urocze dzieciaki.
- Fajnie opisany rozwój relacji i problematyka związku z dużą różnicą wieku.

Minusy:
- Mało zrozumiała dynamika relacji z pewną męską postacią.
- Momenty, w...