Chmurdalia

Zdecydowanie po Piaskowej Górze jest nieco rozczarowująca. Mnogość pobocznych wątków i nieznaczących życiorysów momentami wprowadza chaos. Mimo to oczywiście Pani Bator gwarantuje poziom. Nie żałuję.

Zdecydowanie po Piaskowej Górze jest nieco rozczarowująca. Mnogość pobocznych wątków i nieznaczących życiorysów momentami wprowadza chaos. Mimo to oczywiście Pani Bator gwarantuje poziom. Nie żałuję.

Churdalia to kraina, której nie ma a jednocześnie istnieje w każdym z nas. Chmurdalia, to nasze marzenie i pragnienie bycia gdzieś indziej, pogoń za czymś nieokreślonym. To także opowieść przez kraje i kontynenty ale także przez czas. Przeszłość i teraźniejszość przenikają przez siebie, bo wiadomo: nie może być teraz jeśli nie było kiedyś. Sporo bohaterów, rozrzuconych po miastach i czasach ale w rezultacie o losach ze sobą jakoś splątanych. Piękna to była podróż. Skończyła się na przedprożu millenium ale może autorka nie postawiła jeszcze ostatniej kropki i zdradzi nam dalsze losy Dominiki. Albo następnego pokolenia Chmur...

Churdalia to kraina, której nie ma a jednocześnie istnieje w każdym z nas. Chmurdalia, to nasze marzenie i pragnienie bycia gdzieś indziej, pogoń za czymś nieokreślonym. To także opowieść przez kraje i kontynenty ale także przez czas. Przeszłość i teraźniejszość przenikają przez siebie, bo wiadomo: nie może być teraz jeśli nie było kiedyś. Sporo bohaterów, rozrzuconych po...

To jedna z najpiękniejszych książek jakie w życiu czytałam!

To jedna z najpiękniejszych książek jakie w życiu czytałam!

Dwie książki: "Chmurdalia", jak i jej poprzedniczka "Piaskowa góra" potwierdzają moje uwielbienie dla Joanny Bator jako pisarki. Zżyłam się całkowicie z jej postaciami kobiecymi, które są tak różne, i tak podobne do siebie zarazem. Każda z nich żyje w swojej rzeczywistości, ale podświadomie szukają wspólnej przeszłości, skrawka życia, rekwizytu, nadających znaczenie ich egzystencjom. Uwielbiam kreację językową tych powieści, niepodrabialny styl autorki, obracanie metaforami, odtworzenie mentalności bohaterek. Postaci mają wyraziste rysy osobowości. Czasem ich zachowania są przejaskrawione, a reakcje na życie trudności - wyolbrzymione, co nadaje dowcipu sytuacyjnego narracji. Opisane historie przyjemnie wibrują w myślach i wywołują uśmiech na twarzy. Polecam gorąco oba tytuły.

Dwie książki: "Chmurdalia", jak i jej poprzedniczka "Piaskowa góra" potwierdzają moje uwielbienie dla Joanny Bator jako pisarki. Zżyłam się całkowicie z jej postaciami kobiecymi, które są tak różne, i tak podobne do siebie zarazem. Każda z nich żyje w swojej rzeczywistości, ale podświadomie szukają wspólnej przeszłości, skrawka życia, rekwizytu, nadających znaczenie ich...

To książka, która ma swoje lepsze i gorsze momenty. Jako kontynuacja Piaskowej góry wypada słabiej – mniej spójnie i mniej angażująco. Fabuła skupia się na losach Dominiki, ale pojawia się też wielu nowych bohaterów, co momentami daje poczucie nadmiaru. Autorka wyraźnie stawia na rozmach i emocjonalne przerysowanie, przez co historia bywa chaotyczna i trudna w odbiorze. Są fragmenty ciekawe i poruszające, jednak całość sprawia wrażenie zbyt rozwleczonej, a skupienie się na najważniejszych wątkach nie zawsze przychodzi łatwo. Chmurdalia to powieść nierówna, momentami nużąca i przeładowana, która jako kontynuacja Piaskowej góry rozczarowuje i nie dorównuje jej poziomem.

To książka, która ma swoje lepsze i gorsze momenty. Jako kontynuacja Piaskowej góry wypada słabiej – mniej spójnie i mniej angażująco. Fabuła skupia się na losach Dominiki, ale pojawia się też wielu nowych bohaterów, co momentami daje poczucie nadmiaru. Autorka wyraźnie stawia na rozmach i emocjonalne przerysowanie, przez co historia bywa chaotyczna i trudna w odbiorze. Są...

Drugi tom cyklu Piaskowa góra skupia się bardziej na Dominice Chmurze. Akcja książki to głównie niesamowite przygody Dominiki, zwiedzane przez nią miejsca. Powieść to kalejdoskop zdarzeń i postaci (podobnie jak w pierwszym tomie akcja jest dwutorowa i historie przeplatają się swobodnie).

Najlepiej czytało mi się jednak fragmenty dotyczące Cioć Herbatek i Grażynki Rozpuch.

Drugi tom cyklu Piaskowa góra skupia się bardziej na Dominice Chmurze. Akcja książki to głównie niesamowite przygody Dominiki, zwiedzane przez nią miejsca. Powieść to kalejdoskop zdarzeń i postaci (podobnie jak w pierwszym tomie akcja jest dwutorowa i historie przeplatają się swobodnie).

Najlepiej czytało mi się jednak fragmenty dotyczące Cioć Herbatek i Grażynki Rozpuch.

Tylko audiobuk. Pani Ania tchnie zycie w ten tekst. Papierowego wydania bym chyba nie strawil bo nie umiem tak ladnie myslec jak pani Ania czytac :)

Tylko audiobuk. Pani Ania tchnie zycie w ten tekst. Papierowego wydania bym chyba nie strawil bo nie umiem tak ladnie myslec jak pani Ania czytac :)

Jestem trochę rozczarowana. Uważam, że pierwsza część jest dużo lepsza. Postać Dominiki dalej super, sposób opowiadania , który przyjęła autorka rownież, ale za duża wstawek z zyciorysów postaci, całość nie tak wcziągająca jak pierwsza część.

Jestem trochę rozczarowana. Uważam, że pierwsza część jest dużo lepsza. Postać Dominiki dalej super, sposób opowiadania , który przyjęła autorka rownież, ale za duża wstawek z zyciorysów postaci, całość nie tak wcziągająca jak pierwsza część.

Niczym nieustępująca swojej poprzedniczce - piękna kontynuacja "Piaskowej góry".
Tutaj bardziej poznajemy Dominikę Chmurę, w jej podróżach i poszukiwaniu siebie.
Poprzednio towarzyszyliśmy jej matce, Jadzi, jak żmudnie budowała swój byt w blokowisku na Pisakowej Górze w Wałbrzychu.
I znów było tak jak lubię, kalejdoskop postaci i planów czasowych. Wszystko perfekcyjnie opisane i skomponowane.
Obie części pozostają z czytelnikiem na długo.
Polecam.

Niczym nieustępująca swojej poprzedniczce - piękna kontynuacja "Piaskowej góry".
Tutaj bardziej poznajemy Dominikę Chmurę, w jej podróżach i poszukiwaniu siebie.
Poprzednio towarzyszyliśmy jej matce, Jadzi, jak żmudnie budowała swój byt w blokowisku na Pisakowej Górze w Wałbrzychu.
I znów było tak jak lubię, kalejdoskop postaci i planów czasowych. Wszystko perfekcyjnie...

Miałam nie czytać drugiej części, bo myślałam, że ciągnięcie historii rodziny Chmurów może być już nużące, ale byłam w błędzie! Fabuła nie zwalnia a humor, ironia i żywe dialogi dodają tej powieści lekkości. Szczerze mówiąc do tej pory mam zagwozdkę czy druga część nie podoba mi się bardziej...W każdym razie Jadzia wymiata:)

Miałam nie czytać drugiej części, bo myślałam, że ciągnięcie historii rodziny Chmurów może być już nużące, ale byłam w błędzie! Fabuła nie zwalnia a humor, ironia i żywe dialogi dodają tej powieści lekkości. Szczerze mówiąc do tej pory mam zagwozdkę czy druga część nie podoba mi się bardziej...W każdym razie Jadzia wymiata:)