W moje strony. Trzy wyprawy w stronę wyobraźni, współczucia i troski

Trochę mało Bator, za to dużo o Bator. To nie zarzut, a bardziej spostrzeżenie. Wrażenie, jakby wydawca chciał ukryć pozostałe autorki. Dlaczego? Dla sprzedaży? Pominięcie nazwisk Pań na okładce i w opisach reklamujących książkę uważam za posunięcie niefair. I w stosunku do współautorek, jak i w stosunku do czytelników. Do Pani Joanny żadnych pretensji, wybaczam wszystko i nadal uwielbiam Jej pisanie. Książka ciekawa, ale raczej dla fanów, którzy już kilka książek autorki przeczytali.

Trochę mało Bator, za to dużo o Bator. To nie zarzut, a bardziej spostrzeżenie. Wrażenie, jakby wydawca chciał ukryć pozostałe autorki. Dlaczego? Dla sprzedaży? Pominięcie nazwisk Pań na okładce i w opisach reklamujących książkę uważam za posunięcie niefair. I w stosunku do współautorek, jak i w stosunku do czytelników. Do Pani Joanny żadnych pretensji, wybaczam wszystko i...

Twórczość Joanny Bator urzeka melancholią i pewnym specyficznym, czarownym ujmowaniem rzeczywistości w słowa. Jakby postrzegała otaczającą rzeczywistość w sposób wyjątkowy, oryginalny, trochę magiczny. Przenosi to czytelnika do innego świata, do świata żyjącego swoimi regułami, równolegle do tego rzeczywistego. Można się łatwo w tym zatracić. Niniejsza pozycja zawiera wykłady dotyczące literackiego kompasu autorki, opisujące współzależności między wyobraźnią, współczuciem, buntem i troską. Spore było moje rozczarowanie, gdy jej tekst w tej książce skończył się już na 73 stronie. Nie miałam świadomości, że książka zawiera 3 krótkie eseje, okraszone tekstami innych osób, które opisują (w sposób możliwie jak najgłębszy) twórczość autorki. Ale rozczarowanie szybko przemieniło się w oczarowanie! Po pierwszym, trudniejszym fragmencie wprowadzającym w ideę wykładów z poetyki, pozostałe teksty to prawdziwa gratka dla miłośników pisarstwa Bator. Dowiadujemy się o jej zakotwiczeniu w miejscach, z którymi była związania i gdzie rozgrywają się akcje jej książek. O przeszłości jej rodziny i jej samej. O tym, skąd u niej tyle melancholii, poczucia utraty, izolacji, odrębności, inności, nieprzystawalności. Poznajemy prywatną mapę świata pani Joanny, jej „praktykę subiektywnego mapowania” oraz przyczynę poczucia wykorzenienia i nomadyzmu. Dowiadujemy się o jej ucieczkach i powrotach, o tym, co ją uwierało i kiedy odpuściło oraz gdzie teraz żyje i gdzie zamierza spędzić starość (podzielam!).

Teraz już wiem, dlaczego najbardziej przemawia do mnie jej powieść „Purezento”, oraz jak powinno się odczytywać książki ponoć najtrudniejsze i najmniej doceniane: „Rok królika” i „Wyspa łza”. Cieszę się ogromnie, że pojawiła się na rynku wydawniczym ta pozycja, pozwala ona poznać tajniki czasem mrocznego pisarstwa Bator, zanurzyć się w jej sposobie odbierania rzeczywistości i kreowania świata wyobrażonego, postrzeganego przez pryzmat teorii feministycznych, psychoanalitycznych i matriarchalnych oraz poprzez kontemplację w duchu zen. Stałym punktem jej twórczości są także doświadczenia konstytuujące nomadyczną kondycję człowieka będącego w ciągłym ruchu, dla którego podróżowanie jest istotą egzystencji. Bo „nomadyczność jest stanem umysłu, otwartością na metamorfozę, nie tylko i nie przede wszystkim zmianę otoczenia, ale i przemianę wewnętrzną”.

Twórczość Bator pozwala odbiorcy wejść w jej unikalną wizję świata, która nie jest oparta na logicznym opisie czy analizie, lecz na głębokim, spokojnym przyglądaniu się rzeczywistości. To patrzenie głębokie, bez pośpiechu i bez oceniania. To dostrzeganie rzeczy małych, subtelności, niuansów. Autorka nie pokazuje świata dosłownie, ale tworzy jego własną, specyficzną wersję. A my możemy wejść w ten wyjątkowy klimat, chłonąc całą jej wrażliwość.

Twórczość Joanny Bator urzeka melancholią i pewnym specyficznym, czarownym ujmowaniem rzeczywistości w słowa. Jakby postrzegała otaczającą rzeczywistość w sposób wyjątkowy, oryginalny, trochę magiczny. Przenosi to czytelnika do innego świata, do świata żyjącego swoimi regułami, równolegle do tego rzeczywistego. Można się łatwo w tym zatracić. Niniejsza pozycja zawiera...

Joannę Bator czytałam zanim jeszcze - nie wiedzieć czemu - sztuczna inteligencja mianowała ją żoną Macieja Siembiedy. 🤭 Rzecz tym dziwniejsza, że oboje pisarzy nie zna się prywatnie (cytuję wywiad pana Macieja dla Radia Opole).

No, ale internetowe „fakty” potrafią żyć własnym życiem. A tymczasem Joanna Bator i Maciej Siembieda to po prostu dwoje zupełnie niezależnych, rozpoznawalnych autorów – każde z własnym dorobkiem, stylem i czytelniczą publicznością.

Bator kojarzy się z literaturą bardziej introspektywną, często osadzoną w Wałbrzychu, z gęstą psychologią i tłem społecznym (choćby „Piaskowa Góra” czy „Ciemno, prawie noc”).

Moją sympatię do pióra Macieja Siembiedy już znacie, dziś jednak chciałabym zatrzymać się przy książce “W moje strony.Trzy wyprawy w stronę wyobraźni, współczucia i troski” autorstwa J. Bator.
Przyznaję, że to przede wszystkim propozycja dla wiernych czytelników autorki – oraz dla tych, którzy z ciekawością podglądają proces twórczy.

To książka o powrotach: do miejsc, do ludzi, do własnych źródeł. O tym, jak relacje i przestrzenie – te realne i te zapamiętane – przenikają do literatury, jak kształtują wątki, bohaterów, a czasem nawet całe światy.

Bator odsłania tu nie tyle kulisy warsztatu, ile własną wrażliwość. Pokazuje, skąd biorą się jej historie i dlaczego niektóre motywy powracają jak echo. To opowieść o pisaniu jako formie pamięci – i jako sposobie oswajania przeszłości. Autorka zdradza, jak zrodziły się pomysły na fabuły, które przyniosły jej popularność.

Nie jest to książka sensacyjna ani fabularnie porywająca w tradycyjnym sensie. Raczej spokojna, momentami intymna rozmowa z czytelnikiem. Dla jednych będzie dopełnieniem twórczości autorki, dla innych – kluczem do lepszego zrozumienia jej powieści.

“W moje strony” to chyba przede wszystkim opowieść o wracaniu tam, skąd się wyszło, nawet jeśli przez lata próbowało się iść jak najdalej.

Dla mnie to była lektura o oswajaniu własnej drogi. O tym, że przeszłość może stać się tworzywem. Polecam.

Joannę Bator czytałam zanim jeszcze - nie wiedzieć czemu - sztuczna inteligencja mianowała ją żoną Macieja Siembiedy. 🤭 Rzecz tym dziwniejsza, że oboje pisarzy nie zna się prywatnie (cytuję wywiad pana Macieja dla Radia Opole).

No, ale internetowe „fakty” potrafią żyć własnym życiem. A tymczasem Joanna Bator i Maciej Siembieda to po prostu dwoje zupełnie niezależnych,...

ładne są tu eseje pisarki, ale jej tekst zajmuje 1/3 książki, reszta to jakieś akademickie próby analizy jej twórcości - i spoko, jak ktoś to jeszcze lubi czytać. Nie kupujcie na prezent albo sobie, ciesząc się, że przeczytacie powieść ;)

ładne są tu eseje pisarki, ale jej tekst zajmuje 1/3 książki, reszta to jakieś akademickie próby analizy jej twórcości - i spoko, jak ktoś to jeszcze lubi czytać. Nie kupujcie na prezent albo sobie, ciesząc się, że przeczytacie powieść ;)

Miłośnikom literatury pięknej nazwiska Bator przedstawiać nie trzeba. Joanna Bator to już marka sama w sobie, co udowadnia każdą kolejną swoją powieścią. To jednak, czego miłośnicy dorobku Autorki mogą nie wiedzieć, to, że dzięki wydawnictwa Znak na rynku czytelniczym pojawiła się wyjątkowa pozycja – „W moje strony”, która z całą pewnością przypadnie wielbicielom talentu Autorki, którzy jednocześnie poszukują intelektualnych wyzwań. „W moje strony” stanowi bowiem nietypową książkową pozycję - nie jest ani klasycznym esejem, ani autobiografią, ani tym bardziej poradnikiem dla aspirujących pisarzy, ale choć nimi nie jest to wbrew pozorom zawiera w sobie po trochu z każdej z tych form. Najkrócej ujmując charakterystykę tego tytułu należałoby wskazać, że jest to odzwierciedlenie tego co gra w Batorowej duszy, ale również co gra w duszach tych, których ona i jej twórczość inspiruje.
Otwarcie „W moje strony” należy do samej Joanny Bator, która w trzech odrębnych rozdziałach, w jedynym i charakterystycznym dla siebie stylu prowadzi cykl swoistych wykładów poświęconych kolejno wyobraźni, współczuciu i trosce. Uchylając drzwi do własnej życiowej przestrzeni Joanna Bator wprowadza czytelnika w swój świat, eksponując swą wrażliwość, ale i rozprawiając o warsztacie pisarskim, o swych osobistych doświadczeniach, czyniąc to przy tym w sposób niezwykle szczery. Ta część „W moje strony” to niemal intymna opowieść Autorki o tym, skąd się bierze literatura i dlaczego warto żyć tak, by mieć odwagę ją tworzyć. Dodatkowo, a może przede wszystkim — to zapis niezwykłej relacji autorki z własnym pisaniem, z czytelnikami i z otaczającą ją rzeczywistością.
Trzy wyznaczniki tematów przewodnich wykładów Bator - wspomniane wyobraźnia, współczucie i troska, stanowią swoisty „kompas pisarski”, według którego rozwijała się jej twórczość. I trzeba przyznać, że tak uczciwego i przejrzystego wyłożenia fundamentów artystycznej tożsamości nie dostajemy często, a już na pewno nie od samego Autora. Bator daleka jest przy tym od moralizatorskiego, mentorskiego tonu z pozycji osoby, która wie wice, która więcej widziała, mocniej doświadczyła. Ona jest w tym niezwykle przekonująca i autentyczna. Odsłania kulisy powstawania swoich powieści, wraca do pierwszych impulsów, które stały za narodzinami jej bohaterek, z których każda ma odrębne miejsce w jej sercu.
Ta książka - dla miłośników twórczości Joanny Bator to nie lada gratka, to wręcz klucz do głębszego zrozumienia literackiego świata, który Autorka zbudowała.
Uzupełnieniem wykładów samej Autorki jest poszerzenie ich o interpretację i analizę twórczości Joanny Bator dokonaną przez badaczki literatury. To znakomity zabieg, który nie tylko porządkuje tematykę „W moje strony”, ale też uwypukla wiele wątków, które czytelnik może przeoczyć w poznawaniu jej lektury. Te komentarze pełnią rolę luster: odbijają prozę Bator z różnych stron, pozwalają spojrzeć na nią nieco inaczej, a czasem jeszcze głębiej zrozumieć jej źródła. Każda z autorek uzupełniających: zarówno Joanna Jabłkowska, Izabella Adamczewska-Baranowska, Marta Zdanowska, Angelika Siniarska-Tuszyńska czy Marzena Samojlik-Podolska, w swoich tekstach dodały niepowtarzalne tło, malując tym samym spójny obraz twórczości Joanny Bator..
Polecam zatem serdecznie „W moje strony” za płynącą z jej kart mądrość, szczerość i literacką subtelność. I choć nie jest to książka dla każdego, to z pewnością warto po nią sięgnąć, by nasycić duszę pięknem słowa, by dostrzec jak życie, które staje się opowieścią, a snuta nietuzinkowo opowieść nadaje temu życiu sens. Ta książka będzie zatem idealna dla wszystkich tych, którzy kochają czytać, myśleć i zaglądać pod powierzchnię słów.

Miłośnikom literatury pięknej nazwiska Bator przedstawiać nie trzeba. Joanna Bator to już marka sama w sobie, co udowadnia każdą kolejną swoją powieścią. To jednak, czego miłośnicy dorobku Autorki mogą nie wiedzieć, to, że dzięki wydawnictwa Znak na rynku czytelniczym pojawiła się wyjątkowa pozycja – „W moje strony”, która z całą pewnością przypadnie wielbicielom talentu...

Świetne wykłady, ciekawa forma, będę poszukiwać więcej podobnych zbiorów!

Świetne wykłady, ciekawa forma, będę poszukiwać więcej podobnych zbiorów!

Interesujące nawiązanie do Bachelarda, kwestii pamięci i wyobraźni.

Interesujące nawiązanie do Bachelarda, kwestii pamięci i wyobraźni.

Zbiór krótkich esejów autorki, które pozwalają podejrzeć jak wygląda jej proces twórczy, jaka jest wg niej rola wyobraźni i troski w tworzeniu i odbieraniu literatury. Zbiór sięga też odrobinę do naukowej pracy autorki i jej inspiracjami feminizmem i Japonią. Piękny obraz tańca butoh i troskliwej Marty zapadnie mi w pamięć jako połączenie wyobraźni i żmudnej redakcji, które towarzyszą procesowi twórczemu.

Mam jednak niedosyt, bo pozostałe 70% książki to analizy innych autorek nt. prozy Bator, w które się nie zagłębiałam, więc moja opinia dotyczy pierwszej części:)

Zbiór krótkich esejów autorki, które pozwalają podejrzeć jak wygląda jej proces twórczy, jaka jest wg niej rola wyobraźni i troski w tworzeniu i odbieraniu literatury. Zbiór sięga też odrobinę do naukowej pracy autorki i jej inspiracjami feminizmem i Japonią. Piękny obraz tańca butoh i troskliwej Marty zapadnie mi w pamięć jako połączenie wyobraźni i żmudnej redakcji, które...

Na początek zwrócę uwagę, że opis z tylnej okładki nie odzwierciedla zawartości książki. Warto byłoby uprzedzić czytelników, że eseje są w 30% tworzone przez p. Bator, zaś 70% to autorstwa innych osób, jedynie wspomnianych na dole okładki. Dodatkową ważną informacją już ode mnie jest sugestia, żeby najpierw zapoznać się z twórczością Bator, gdyż eseje bardzo mocno powołują się na konkretne przykłady z jej książek, co potem może wpływać na ich lekturę i odbiór własny czytelnika.
A teraz do mojej opinii o książce. Dobrze czytało mi się wszystkie analizy ciekawie wzbogacone o rozważania filozoficzne. Najmniej podobała mi się wstawka p. Jabłońskiej, odebrałam ją jako moralizatorską względem czytelników, którzy porywają się na czytanie nie dość lotnej literatury. Ale z każdym kolejnym eseje rozpływającym się na twórczością Bator (która bardzo lubię),budziła się we mnie przekorna myśl, czy ktoś w ogóle porwał się na polemikę. Ha, chętnie bym ją przeczytała.

Na początek zwrócę uwagę, że opis z tylnej okładki nie odzwierciedla zawartości książki. Warto byłoby uprzedzić czytelników, że eseje są w 30% tworzone przez p. Bator, zaś 70% to autorstwa innych osób, jedynie wspomnianych na dole okładki. Dodatkową ważną informacją już ode mnie jest sugestia, żeby najpierw zapoznać się z twórczością Bator, gdyż eseje bardzo mocno powołują...

Eseje dotyczące twórczości Joanny Bator oraz inspiracji którymi autorka się kierowała. Świetne uzupełnienie po lekturze Piaskowej góry, Chmurdalii, Ciemno, prawie noc oraz Gorzko, gorzko. Eseje Joanny Bator stanowią tylko część książki, reszta to teksty Joanny Jabłkowskiej, Izabelli Adamczewskiej-Baranowskiej, Marty Zdanowskiej, Angeliki Siniarskiej-Tuszyńskiej i Marzeny Samojlik-Podolskiej.

Eseje dotyczące twórczości Joanny Bator oraz inspiracji którymi autorka się kierowała. Świetne uzupełnienie po lekturze Piaskowej góry, Chmurdalii, Ciemno, prawie noc oraz Gorzko, gorzko. Eseje Joanny Bator stanowią tylko część książki, reszta to teksty Joanny Jabłkowskiej, Izabelli Adamczewskiej-Baranowskiej, Marty Zdanowskiej, Angeliki Siniarskiej-Tuszyńskiej i Marzeny...