Profil użytkownika: Dulcynea

Skończyłam lekturę "Matki i córki" Ałbeny Grabowskiej. Jestem bardzo poruszona tą opowieścią o czterech pokoleniach kobiet: prababki, babki, matki i córki. To bolesna, a przy tym niezwykła, historia o poszukiwaniu swojej tożsamości, własnych korzeni. O tym, że swojego "ja" nie można budować na fikcji, a chęć poznania prawdy jest większa niż zadowalanie się ułudą i niewiadomymi. Powtarzana przez kolejne pokolenia matek jak mantra odpowiedź na trudne pytania: "nie chcesz wiedzieć", w żaden sposób nie przynosi ukojenia. Błądzenie "we mgle niewiedzy" jest trudne do zniesienia. Historia każdej bohaterki jest pełna traumatycznych wydarzeń i trudnych decyzji. Wszystkie doświadczają samotnego macierzyństwa. Bagaż koszmarnych przeżyć jest podświadomie przekazywany kolejnej potomkini. Czy traumę można odziedziczyć? Czy sposób radzenia sobie z przeciwnościami losu przez kolejne pokolenia jest podobny? Pomimo trudnego tematu książkę czyta się fantastycznie. Styl pisarki bardzo mi odpowiada, wzrusza i przejmuje do głębi. Polecam gorąco.

Skończyłam lekturę "Matki i córki" Ałbeny Grabowskiej. Jestem bardzo poruszona tą opowieścią o czterech pokoleniach kobiet: prababki, babki, matki i córki. To bolesna, a przy tym niezwykła, historia o poszukiwaniu swojej tożsamości, własnych korzeni. O tym, że swojego "ja" nie można budować na fikcji, a chęć poznania prawdy jest większa niż zadowalanie się ułudą i...

To książka reporterska opisująca polskie realia medyczne bez filtra. "Pogo" Jakuba Sieczki to przejmujący do szpiku kości reportaż o pracy w ratownictwie medycznym. Nie pozostawiający złudzeń co do prawideł biologii. Mocny, odważnie napisany. Autor zebrał swoje kilkuletnie doświadczenia zawodowe w charakterze lekarza anastezjologa w stołecznym pogotowiu ratunkowym, gdzie spędził osiem tysięcy godzin na dyżurach.

Ratownik medyczny to świadek przerażającej samotności osób starszych żyjących w blokowiskach ogromnego miasta. To świadek niespodziewanego, przypadkowego nieszczęścia, nieodwracalnych tragedii ludzkich, na zawsze już zmieniających bieg ich losów. To wreszcie świadek śmierci ludzi w kryzysie bezdomności, przebywających w altanach śmietnikowych, komórkach piwnicznych czy budach działkowych. Praca lekarza w karetce pogotowia sprawdza granice wytrzymałości psychicznej. Ratownicy doświadczają często wypalenia zawodowego i zespołu stresu pourazowego. Tematycznie trudna, otwierającą oczy, lektura.

To książka reporterska opisująca polskie realia medyczne bez filtra. "Pogo" Jakuba Sieczki to przejmujący do szpiku kości reportaż o pracy w ratownictwie medycznym. Nie pozostawiający złudzeń co do prawideł biologii. Mocny, odważnie napisany. Autor zebrał swoje kilkuletnie doświadczenia zawodowe w charakterze lekarza anastezjologa w stołecznym pogotowiu ratunkowym, gdzie...

Wciągnęła mnie ta wielowątkowa powieść z kręgu kultury azjatyckiej. Pełna nostalgii historia o Koreańczykach, którzy w czasach wojny poszukują swojego miejsca na ziemi. Wielu z nich emigruje do Japonii, kraju, który nie jest im przyjazny, a wręcz jest dla nich dyskryminujący, przez co emigranci nigdy nie zdołali się w pełni zasymilować z japońską społecznością.

„Pachinko” Min Jin Lee to saga wielopokoleniowej rodziny, w której główną postacią i spoiwem łączącym różne wątki jest Sunja, pochodząca z koreańskiej wioski, emigrująca do Japonii. Kobieta przeżywa trudne doświadczenia życiowe, musi bardzo ciężko pracować i często podejmować decyzje przekraczające jej możliwości. Nie łamie jej los, idzie naprzeciw niesprawiedliwościom i nieszczęściom, które przynosi jej życie.

Tematy podejmowane w powieści nie są łatwe, ale warte zauważenia i przemyślenia. W trakcie lektury przekonujemy się, jak trudno jest pokonać stereotypy społeczne zakorzenione głęboko w historii i że czasem potrzeba całego pokolenia, żeby coś mogło się zmienić na lepsze.

Książka wywołuje sporo emocji, a dzięki temu, że narrator jest wszechwiedzący, mamy kompletny obraz przekazywanych historii. Obraz ten jest przepełniony smutkiem i tragizmem, spośród których przebijają promyki niegasnącej nadziei.

Troszkę przeszkadzały mi duże przeskoki czasowe w liniach życia bohaterów i brak kontynuacji niektórych, ciekawie się zapowiadających, wątków. Niemniej jednak myślę, że to dobra proza i czyta się ją z dużą przyjemnością. Powieść została przetłumaczona na 27 języków i zdobyła wiele nagród.

Wciągnęła mnie ta wielowątkowa powieść z kręgu kultury azjatyckiej. Pełna nostalgii historia o Koreańczykach, którzy w czasach wojny poszukują swojego miejsca na ziemi. Wielu z nich emigruje do Japonii, kraju, który nie jest im przyjazny, a wręcz jest dla nich dyskryminujący, przez co emigranci nigdy nie zdołali się w pełni zasymilować z japońską społecznością.

„Pachinko”...