-
Artykuły
Wielka Wiosenna Wyprzedaż w Matras.pl: tysiące książek nawet 80% taniej
1 -
Artykuły
Jon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty
1 -
Artykuły
Jon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty
1 -
Artykuły
Czytelnicy wybrali Książki Roku 2025. Oto zwycięzcy
91
Lubisz powieści Agathy Christie? Oto 7 książek innych autorów, które mogą ci się spodobać
Nie wszyscy czytelnicy lubią kryminały, ale zapewne wszystkim czytelnikom znane jest nazwisko Agathy Christie, która została nazwana ich królową. Książki Angielki od lat znajdują się – obok Biblii i dzieł Szekspira – wśród najczęściej kupowanych utworów świata. Jeśli i wy posiadacie w swojej domowej biblioteczce jej dzieła, ale albo już wszystkie przeczytaliście (tak, to możliwe!), albo po prostu macie ochotę na lekturę innych dzieł podobnych do tych tworzonych przez Christie, poniższe książki powinny się wam spodobać!
Zdjęcie po lewej: Le Salon de la Mappemonde (https://www.flickr.com/photos/130765784@N06/), Flicr.com, zdjęcie po prawej: Cottonbro (https://www.pexels.com/@cottonbro), Pexels, via: Canva
Powieści podobne do kryminałów Agathy Christie
Cykl „Nowe sprawy Herkulesa Poirota”, Sophie Hannah, Wydawnictwo Literackie (pierwsza część) / Wydawnictwo Dolnośląskie (części 2-4)
Kontynuacje dzieł zmarłych autorów, tworzone przez kolejnych pisarzy, zazwyczaj nie budzą entuzjazmu wśród miłośników tych pierwszych. Tak było m.in. w przypadku Davida Lagercrantza, który opisał kolejne losy bohaterów „Millennium” Stiega Larssona (Czarna Owca), czy z „Tajemnicami Poodle Springs” (Prószyński i S-ka), które za Chandlera zakończył Robert B. Parker.
Spadkobiercy Agathy Christie, reprezentowani przez jej wnuka, Mathew Pricharda, zgodzili się, by stworzony przez pisarkę słynny detektyw Herkules Poirot został wskrzeszony, konkretnie przez Sophie Hannah. Angielska twórczyni, jeszcze przed napisaniem książek z cyklu „Nowe sprawy Herkulesa Poirota”, zasłynęła powieściami, w których – podobnie jak u Christie – ważniejsza od krwawych opisów zbrodni jest psychologia postaci. Do tej pory w języku polskim ukazały się cztery powieści z Poirotem pióra Sophie Hannah. Są to „Inicjały zbrodni”, „Zamknięta trumna”, „Zagadka trzech czwartych” oraz „Morderstwa w Kingfisher Hill”. Trzecia z tych książek spodobała się użytkownikom Lubimyczytać najbardziej – w powieści to Poirot zostaje oskarżony o niecne działania, a konkretnie o to, że… sam oskarża inne osoby o zamordowanie pewnego mężczyzny, obwieszczając im te oskarżenia w formie pisemnej, za pomocą wysyłanych do nich listów. Co ciekawe, ani Poirot, ani „oskarżeni” nigdy nie słyszeli o zamordowanym. Detektyw postanawia więc rozwiązać tę niecodzienną i wielowarstwową zagadkę.
Jak napisał czytelnik pawlo124rebels:
Mówiąc krótko – nie można się oderwać. Jako ogromny fan Agathy Christie mogę stwierdzić, że „Zagadka trzech czwartych” jest na poziomie najlepszych jej dzieł i Agatha może być zadowolona, iż właściwa osoba kontynuuje jej wielkie dzieło.
„Jesteś tylko diabłem”, Joe Alex, Wydawnictwo Dolnośląskie
Jednym z pisarzy, którego twórczość kojarzy się z Agathą Christie, jest Joe Alex, czyli Maciej Słomczyński. Pisarz w swoim cyklu o perypetiach detektywa Joego Alexa pozwala dojść do głosu samemu bohaterowi – to Alex opisuje własne przygody. Użytkownikom i użytkowniczkom Lubimyczytać najbardziej spodobała się, spośród wszystkich powieści o Alexie, ta zatytułowana „Jesteś tylko diabłem”. Jak to bywa i w powieściach Agathy Christie, również w tej Słomczyńskiego dochodzi do zabójstwa nestora (w tym przypadku konkretnie: nestorki) rodu. Początkowo wszyscy jako oficjalną wersję zdarzeń przyjmują samobójstwo, ale dawny narzeczony zmarłej nie wierzy, że ta targnęłaby się na swoje życie. Czy doszło do zbrodni tak doskonałej, że maczał w niej palce sam Diabeł? Będzie to próbował wyjaśnić znany autor powieści kryminalnych i detektyw amator, czyli właśnie Joe Alex.
Jak napisał użytkownik NiewysokiElf:
Fabuła trzyma w napięciu przez całą książkę. Dostajemy masę wskazówek i informacji, które pozwalają samemu zabawić się w detektywa, ale ostatecznie żadna z teorii się nie sprawdza, bo przebija je coś o wiele lepszego i większego. Dopiero na ostatnich stronach dowiadujemy się prawdy, która zaskakuje i zachwyca. I choć mało w niej akcji, to przemyślenia głównego bohatera oraz barwne postacie ze szczegółowo dopracowanymi życiorysami spokojnie to nadrabiają.
Cykl „Zagadki kryminalne panny Fisher”, Kerry Greenwood, Albatros
Powieść Joego Alexa przypomina te Agathy Christie pod względem fabuły, jednak w twórczości angielskiej pisarki ważny jest także tzw. klimat, osadzenie w pewnej epoce. Tego klimatu nie brakuje w „Zagadkach kryminalnych panny Fisher” australijskiej autorki Kerry Greenwood. Co ciekawe, powieściami z tego cyklu inspirowali się twórcy serialu o pannie Fisher. W jednym z odcinków wystąpił Jacek Koman, a w innym serialowa panna Fisher i drugi bohater mówią „po polsku” (choć dla mojego polskiego ucha jak polski to zdecydowanie nie brzmiało).
Panna Fisher to niezależna, bogata, inteligentna, odważna, bardzo stylowa i skuteczna w rozwiązywaniu detektywistycznych zagadek kobieta. Podobnie jak Poirot, bohaterka powieści Greenwood będzie rozwiązywać sprawy przestępstw dokonanych w pociągu, a także śmierci mężczyzny, którego zastrzelono dosłownie na masce jej samochodu, i młodej dziewczyny otrutej na pokładzie statku. W książkach z tego cyklu nie zabrakło również wciągającej historii miłosnej.
Jak napisała Weronika:
Świetna książka na wolne popołudnie, z racji tego, że bardzo szybko się czyta. W zbalansowany sposób łączy humor z kryminałem i klimatem lat 20. Jako pierwsza część serii bardzo udana – zachęca do sięgnięcia po następne.
„Jedno po drugim”, Ruth Ware, Czwarta Strona
Agatha Christie zasłynęła m.in. tym, że część jej powieści – jak słynne „I nie było już nikogo” (Wydawnictwo Dolnośląskie) – rozgrywa się w ograniczonej przestrzeni, gdzieś na końcu świata, skąd trudno uciec przed mordercą. Co gorsza, ten morderca kryje się wśród małego i – wraz z rozwojem wydarzeń – coraz bardziej przerażonego grona osób. Na podobne rozwiązanie zdecydowała się w „Jedno po drugim” Ruth Ware. Autorka thrillerów tym razem bohaterami powieści uczyniła pracowników pewnej firmy, działającego z powodzeniem start-upu, którzy wybrali się na wyjazd służbowy do luksusowego domku w Alpach. Luksusowego, jednak – z powodu swojego położenia i śnieżycy – odciętego od świata. Gdy okazuje się, że jedna osoba nie wróciła z wyprawy na narty zakończonej uderzeniem lawiny, niepokój dopiero się pojawia. Potem, jedna po drugiej, zaczynają ginąć kolejne osoby. Czy bohaterom uda się wskazać i powstrzymać mordercę?
Jak napisała użytkowniczka Bzibzioh:
Ruth Ware ma to do siebie, że nie od razu pada trup w jej książkach. Autorka najpierw przedstawia towarzystwo, które może wchodzić w rachubę przy typowaniu sprawcy. Tak dzieje się również w tej książce. I najpierw trzeba się przez to przegryźć, co niekoniecznie jest zajmujące. Jednak potem zaczyna się właściwa akcja, która z każdym krokiem nabiera tempa.
Książki o Agacie Christie i jej twórczości
„Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime”, Carla Valentine, Sine Qua Non
Miłośników i miłośniczki Agathy Christie zainteresują zapewne nie tylko powieści, ale i książki z innych gatunków związane z jej twórczością. Do takich pozycji należy „Morderstwo nie jest takie proste” Carli Valentine. W artykułach na temat słynnej pisarki nieraz można natknąć się na informację, że w opisywaniu działania poszczególnych trucizn, którymi często raczone są w jej książkach ofiary morderstw, na pewno pomogło jej doświadczenie, jakie zdobyła, pracując w aptece. Carla Valentine, techniczka patologii, zaznacza w swojej książce, że wiedza kryminalistyczna Agathy Christie była o wiele większa. Pisarka opisywała najnowocześniejsze w tamtych czasach techniki, jakimi posługiwano się w celu wykrycia sprawców zbrodni: balistykę, toksykologię, badanie odcisków palców. Valentine wyjaśnia w swojej książce, czym dokładnie wyróżniała się wiedza Christie i jak pisarka inspirowała innych twórców, którzy nieraz „ściągali” od niej sposoby na zamordowanie bohaterów.
Jak napisała Kinga Kolenda:
Carla Valentine nie skupia się jedynie na zdradzaniu tajemnic kultowej już autorki. Udowadnia jej geniusz i to, że jej książki to nie były jedynie oryginalne pomysły. Christie wykonywała tytaniczną wręcz pracę, by jej powieści – a napisała ich przecież ponad sześćdziesiąt – były dopracowane w najmniejszym szczególe. Zdarzało jej się nawet przewidywać przyszłość – niektóre opisywane przez nią metody i pomysły złoczyńców faktycznie zaistniały w późniejszej przyszłości. Przechodząc książka po książce, drepcząc za kolejnymi detektywami, którzy zagościli na kartach jej powieści, Valentine oddaje hołd Królowej Kryminału.
„Agatha Christie i jedenaście zagubionych dni”, Jared Cade, Wydawnictwo W.A.B.
Słyszeliście, że Agacie Christie przypisuje się słowa: „Najlepszym mężem jest archeolog – im starsza żona, tym bardziej się nią interesuje”? Jedną z wielu ciekawostek, które opisuje w swojej książce Jared Cade, jest ta zdecydowanie negująca powyższe twierdzenie. Agatha Christie ponoć nienawidziła, gdy ktoś przypisywał jej te słowa, czuła, że stanowią przytyk do jej wieku – w końcu sama była żoną młodszego od niej archeologa. W „Agacie Christie i jedenastu zagubionych dniach” Cade teoretycznie skupia się właśnie na sprawie zaginięcia pisarki w grudniu 1926 roku. Twórczyni 3 grudnia wyszła z domu i przez kolejne 11 dni szukała jej cała Wielka Brytania. W końcu odnalazła się w pewnym hotelu, jednak nigdy tak naprawdę nie wyjaśniła, jakie przyczyny stały za jej zniknięciem. Cade próbuje je odkryć, opisując niemały wycinek biografii pisarki – nie tylko tytułowe jedenaście dni. Co ciekawe, niektórzy potomkowie Christie nie zgodzili się rozmawiać z autorem książki, mieli pretensje, że próbuje poruszać temat, który chętnie pominęliby milczeniem.
Jak napisała LadyBlackCat:
Myślę, że książka ta może zainteresować nie tylko wielbicieli twórczości A. Christie. Można ją też potraktować jako opowieść o osobie, która niemal całe życie nie potrafiła uporać się z traumą po zdradzie i porzuceniu, mimo dobrego zdrowia, przyjaciół, bogactwa, samodzielności i spełnienia na wszystkich niemal polach nie umiała stać się tak naprawdę szczęśliwa.
„Orient Express. Świat z okien najsłynniejszego pociągu”, Torbjørn Færøvik, Wydawnictwo Poznańskie
Z czym kojarzy wam się przede wszystkim Orient Express? Mnie właśnie z twórczością Agathy Christie, a konkretnie z „Morderstwem w Orient Expressie”, do którego doszło, gdy pociąg ugrzązł w śnieżnej zaspie i gdy – na nieszczęście dla sprawcy – akurat podróżował nim Herkules Poirot. Torbjørn Færøvik, norweski pisarz i historyk, poświęcił swoją książkę właśnie słynnemu pociągowi, który w pierwszą trasę z Paryża do Konstantynopola wyruszył w 1883 roku. Autor „Orient Expressu” zabiera czytelników w podróż z Londynu przez Paryż, Rumunię, Bułgarię do Samarkandy. Zagłębiając się w lekturze, można odwiedzić dwanaście krajów i dwadzieścia dwa miasta. Na każdej stacji czeka wiele ciekawostek jej dotyczących. Dzięki tej książce dowiecie się również, co zainspirowało Agathę Christie do napisania „Morderstwa w Orient Expressie” (Wydawnictwo Dolnośląskie).
Jak napisał Robson Kite:
Świetna książka napisana przez norweskiego historyka. Tym razem jest to reportaż z podróży pociągami na trasie Orient Expressu (taka poszerzona trasa Londyn – Samarkanda). Autor, zatrzymując się w wybranych przez siebie miejscach na obranej trasie, przybliża nam historię, kulturę, sztukę poszczególnych miast i państw. Na przykładach faktów, mitów i anegdot zapoznajemy się z ładnym kawałkiem naszej historii, geografii czy socjologii.
Jakie tytuły dodalibyście do powyższej listy? Dajcie znać w komentarzach!
Pamiętajcie, że na każdą z wymienionych książek możecie założyć alert cenowy LC!
Artykuł po raz pierwszy ukazał się w roku 2023.
komentarze [34]
Nie lubię powieści Agaty Christie! Są dla mnie jak potrawy pozbawione soli i przypraw. Bez smaku. (to oczywiście rzecz gustu).
Lubię powieści Joe Alexa! Klasyczny "angielski" kryminał, gdzie wiem z calą pewnością, że nie wyskoczy mi nagle znikąd "stary wierny kamerdyner" i nie powie "Tak! To ja zabiłem!" W obronie honoru swojego ukochanego lorda!
