Zagadka trzech czwartych

Cykl z Poirotem to prawdziwa uczta kryminalna 🙂 mało tu drastycznych scen, ale za to mnóstwo tajemnic i prób ich rozwikłania. Jak zwykle nadzwyczaj inteligentny umysł Poirota radzi sobie ze wszystkim krok po kroku 😉 ciekawie i zaskakująco 😉

Cykl z Poirotem to prawdziwa uczta kryminalna 🙂 mało tu drastycznych scen, ale za to mnóstwo tajemnic i prób ich rozwikłania. Jak zwykle nadzwyczaj inteligentny umysł Poirota radzi sobie ze wszystkim krok po kroku 😉 ciekawie i zaskakująco 😉

„Zagadka trzech czwartych” to klasyczna powieść detektywistyczna w duchu Agathy Christie, będąca kolejną odsłoną serii, w której Sophie Hannah kontynuuje przygody Herkulesa Poirota.
Postać Poirota została sportretowana z dużą dbałością o detale: jego sposób myślenia, maniery, a nawet drobne neurozy są wierne oryginałowi. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że jest to Poirot nieco „wygładzony” – mniej ekscentryczny, bardziej zdystansowany emocjonalnie. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych wada.
Największym atutem powieści jest konstrukcja fabuły. Hannah bardzo konsekwentnie buduje sieć powiązań między bohaterami, myli tropy i stopniowo podnosi stawkę. Rozwiązanie zagadki jest logiczne i spójne, choć dla uważnych czytelników może okazać się mniej zaskakujące niż w najlepszych powieściach Christie. Z drugiej strony, finał daje satysfakcję intelektualną – wszystkie elementy układanki faktycznie do siebie pasują.
„Zagadka trzech czwartych” to nie tylko klasyczny kryminał logiczny, ale także opowieść o odpowiedzialności zbiorowej, granicach moralnej obojętności oraz konsekwencjach decyzji, które w chwili podejmowania wydają się błahe.
Tytuł ma znaczenie wielowarstwowe i jest kluczem do zrozumienia całej intrygi – zarówno na poziomie fabularnym, jak i moralnym. Ciasto witrażowe pozwala Piorotowi na logiczne uporządkowanie wydarzeń oraz ich konsekwencji w związek przyczynowo skutkowy.
„Zagadka trzech czwartych” to pozycja, którą szczególnie docenią miłośnicy tradycyjnych zagadek detektywistycznych i fani Herkulesa Poirota. Nie jest to książka przełomowa ani tak błyskotliwa jak dzieła Christie, ale stanowi inteligentną rozrywkę i godną kontynuację legendy jednego z najsłynniejszych detektywów literatury.

„Zagadka trzech czwartych” to klasyczna powieść detektywistyczna w duchu Agathy Christie, będąca kolejną odsłoną serii, w której Sophie Hannah kontynuuje przygody Herkulesa Poirota.
Postać Poirota została sportretowana z dużą dbałością o detale: jego sposób myślenia, maniery, a nawet drobne neurozy są wierne oryginałowi. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że jest to...

Wiadomo, że Królowa Kryminału jest tylko jedna i nikt nigdy nie będzie w stanie jej zastąpić. Mimo wszystko uważam, że Sophie Hannah świetnie poradziła sobie z narzuconym jej zadaniem. "Zagadkę trzech czwartych" czytałam z ogromnym zainteresowaniem, historia była ciekawa i napisana w zgrabny sposób, a postacie bardzo dobrze scharakteryzowane. To była przyjemna lektura i na pewno wezmę się za kolejne części nowych przygód Herkulesa Poirota.

Wiadomo, że Królowa Kryminału jest tylko jedna i nikt nigdy nie będzie w stanie jej zastąpić. Mimo wszystko uważam, że Sophie Hannah świetnie poradziła sobie z narzuconym jej zadaniem. "Zagadkę trzech czwartych" czytałam z ogromnym zainteresowaniem, historia była ciekawa i napisana w zgrabny sposób, a postacie bardzo dobrze scharakteryzowane. To była przyjemna lektura i na...

Co interesującego jest w opowieści pisarza, który stara się na nowo kreować postacie stworzone przez Królową Kryminału.

Siadając, do pierwszej książki Sophie Hannah miałem mieszane odczucia, a jednocześnie czułem coś na kształt prawdziwej fascynacji, bo miałem możliwość poznania nowych przygód sławnego belgijskiego detektywa.

Autorka sprawnie wykorzystała znane z powieści Christie miejsca akcji oraz ich lokatorów: stara angielska posiadłość, prywatna szkoła z internatem, biura renomowanych kancelarii prawnych czy domy zamożnego mieszczaństwa. Intryga jest poprowadzona bez zarzutu.

Oczywiście, nigdy nie będzie taka, jak oryginał.
Poza tym sam Hercules Poirot wydaje mi się, z każdą kolejną książką coraz bardziej sobą.

Autorka naprawdę dobrze oddała zachowanie sławnego detektywa, który nie dzieli się swymi spostrzeżeniami, a nawet dziwi się, że inni ich nie dostrzegają.

W „Zagadce trzech czwartych” wiele jest plusów, o których warto wspomnieć. Przede wszystkim są nimi poszczególni bohaterowie, którzy tworzą bardzo ciekawą galerię charakterów.

Sophie Hannah, kontynuując słynny kryminalny cykl z najsłynniejszym detektywem świata, już w dwóch poprzednich książkach pokazała, że jest godną następczynią Agathy Christie.
Przeczytałem ją tak szybko, jak tylko byłem w stanie.

Co interesującego jest w opowieści pisarza, który stara się na nowo kreować postacie stworzone przez Królową Kryminału.

Siadając, do pierwszej książki Sophie Hannah miałem mieszane odczucia, a jednocześnie czułem coś na kształt prawdziwej fascynacji, bo miałem możliwość poznania nowych przygód sławnego belgijskiego detektywa.

Autorka sprawnie wykorzystała znane z...

Na pewno Agata to to nie jest, autorka bardzo stara się przekonać czytelnika, że zna jej sławnego detektywa za pomocą nierealistycznych i męczących wstawek, ale oprócz tego fajnie się to czyta. Miła odskocznia od brudnych, brutalnych i pełnych niepotrzebnych zwrotów akcji kryminałów, które się obecnie ukazują. Nie ma tu co prawda klasycznego "trup, kto zabił?", ale mamy prowadzone ostrożnie śledztwo, wskazówki i sekrety, a ostatecznie zgromadzenie w wielkim salonie na ujawnienie mordercy. Taka trochę udawana klasyka, ale przyjemna,

Na pewno Agata to to nie jest, autorka bardzo stara się przekonać czytelnika, że zna jej sławnego detektywa za pomocą nierealistycznych i męczących wstawek, ale oprócz tego fajnie się to czyta. Miła odskocznia od brudnych, brutalnych i pełnych niepotrzebnych zwrotów akcji kryminałów, które się obecnie ukazują. Nie ma tu co prawda klasycznego "trup, kto zabił?", ale...

Zupełnie nie w stylu Agathy Christie... Widać, że autorka usilnie stara się aby Poirot był Poirotem, ale wychodzi to strasznie sztucznie i ostentacyjnie. Postaci Poirota stworzonej przez Sophie brakuje głębi, niejednoznaczności tego charakteru jaki potrafiła nadać mu Christie.
Tutaj mamy raczej coś w stylu: patrzcie ma wąsy i lubi porządek - to musi być Poirot. Niestety to nie jest takie proste.

Zupełnie nie w stylu Agathy Christie... Widać, że autorka usilnie stara się aby Poirot był Poirotem, ale wychodzi to strasznie sztucznie i ostentacyjnie. Postaci Poirota stworzonej przez Sophie brakuje głębi, niejednoznaczności tego charakteru jaki potrafiła nadać mu Christie.
Tutaj mamy raczej coś w stylu: patrzcie ma wąsy i lubi porządek - to musi być Poirot. Niestety...

Typowy Hercules Poirot, który widzi wszystko i wie, jak to ze sobą połączyć. Mogłaby być odrobinę dłuższa - uniknęłoby się lekkiego wrażenia pośpiechu i szybkiego przechodzenia od obserwacji do wniosków, ale mimo tego czyta się bardzo dobrze.

Typowy Hercules Poirot, który widzi wszystko i wie, jak to ze sobą połączyć. Mogłaby być odrobinę dłuższa - uniknęłoby się lekkiego wrażenia pośpiechu i szybkiego przechodzenia od obserwacji do wniosków, ale mimo tego czyta się bardzo dobrze.

Wolę stare sprawy Poirot. Kiepska podróbka Agathy Christie.

Wolę stare sprawy Poirot. Kiepska podróbka Agathy Christie.

Tu chyba wszystko zależy od oczekiwań - ja nie spodziewałam się po tej książce że będzie jakimś wybitnym dziełem i dzięki temu bardzo przyjemnie spędziłam dwa wieczory. Kryminał bardzo w stylu ACh, czyli tak jak lubię aczkolwiek końcówka trochę rozczarowała. Na mój gust wyszło trochę przekomplikowane. Obstawiałam innego sprawcę, czyli nabrałam się jak zwykle ;)

Tu chyba wszystko zależy od oczekiwań - ja nie spodziewałam się po tej książce że będzie jakimś wybitnym dziełem i dzięki temu bardzo przyjemnie spędziłam dwa wieczory. Kryminał bardzo w stylu ACh, czyli tak jak lubię aczkolwiek końcówka trochę rozczarowała. Na mój gust wyszło trochę przekomplikowane. Obstawiałam innego sprawcę, czyli nabrałam się jak zwykle ;)

Co tu dużo mówić?! Idealny jesienno-zimowy "klasyczny" kryminał. Pisząc na moim instagramie o całej serii Poirota w wykonaniu Sophie Hannah stwierdziłam, że gdyby ktoś mi nie powiedział, że te książki nie są autorstwa Christie pewnie bym się nie domyśliła, a myślę, że to duży plus. Postaci są bardzo klasyczne (jest nawet kamerdyner!!!),mamy oczywiście stary dwór no i bardzo dobrą intrygę, choć nie powiem, zdarzało mi się czytać lepsze, których rozwiązanie mnie zaskoczyło. Na pewno z czystym sumieniem mogę polecić wszystkim fanom twórczości królowej kryminału.

Co tu dużo mówić?! Idealny jesienno-zimowy "klasyczny" kryminał. Pisząc na moim instagramie o całej serii Poirota w wykonaniu Sophie Hannah stwierdziłam, że gdyby ktoś mi nie powiedział, że te książki nie są autorstwa Christie pewnie bym się nie domyśliła, a myślę, że to duży plus. Postaci są bardzo klasyczne (jest nawet kamerdyner!!!),mamy oczywiście stary dwór no i...