Profil użytkownika: CzyTa

“Troski typowe dla czasów pokoju i dostatku - utracone miłości, niewykorzystane okazje, niewypowiedziane słowa - odeszły w niepamięć, bo ustąpiły miejsca żalom z powodu niegdysiejszej rozrzutności. Głodujących dręczyły wspomnienia każdego niedojedzonego posiłku, każdej wyrzuconej skórki czy przeoczonej obierki od ziemniaka.”

Leningrad rok 1941. Niemieckie wojska otaczają miasto jednocześnie odcinając je od dostaw żywności. Blokada trwa dwa i pół roku, z głodu umiera około 750 tysięcy osób. Chociaż prawdopodobnie ta liczba powinna być znacznie wyższa, bo wiele zgonów z powodu śmierci głodowej nie odnotowano urzędowo.
Z Leningradu ewakuuje się dzieła sztuki, między innymi z Ermitażu. Nikt nie zwraca uwagi na potężny gmach, po drugiej stronie ulicy, na przeciwko sławnego muzeum, gdzie przechowywana jest unikatowa, jedyna na świecie kolekcja roślin.
Pracownicy Instytutu Roślin bez wahania stają na straży bezcennej kolekcji. Będą jej strzec przez następne miesiące za wszelką cenę. Nawet za cenę swojego życia.

“Jako pracownicy pierwszego na świecie banku nasion botanicy byli jedynymi ludźmi, którzy musieli się zmierzyć z ostatecznym i podstawowym dylematem: czy ocalić kolekcję budowaną w celu wyeliminowania masowego głodu, czy przy pomocy tej kolekcji ocalić siebie.”

Każdy, niezależnie czy interesuję się historią, czy nie, słyszał na pewno o oblężeniu Leningradu. To jedna z najbardziej znanych historii czasu II Wojny Światowej, ale również ewenement w historii dziejowej, ponieważ nigdy wcześniej, ani później, nie zdarzyło się, by jakieś miasto było odcięte od świata na tak długo. Jest to temat wielokrotnie poruszany w reportażu historycznym, artykułach prasowych, literaturze, nawet beletrystycznej, czy w filmie. Natomiast historia Instytutu Roślin, to historia zupełnie nieznana. “Zakazany ogród Stalina” to dopiero druga publikacja książkowa na ten temat i pierwsza tak wyczerpująca.
Autor wykonał tytaniczną pracę, by zrekonstruować i uporządkować na kartach tego reportażu fakty dotyczące funkcjonowania Instytutu i jego pracowników podczas oblężenia miasta. By przywrócić tym niestrudzonym ludziom należny szacunek i pamięć.
Ta historia jest bowiem nieprawdopodobna. Opisana bardzo szeroko, pokazuje nie tylko jak funkcjonował Instytut, z jakimi przeciwnościami mierzyli się jego założyciele i pracownicy, ale także jak funkcjonowało to miasto, ówczesne rosyjskie władze i najeźdźcy. Wszystko po to, by jak najlepiej oddać klimat tego strasznego dla leningradczyków czasu i pokazać jak ważne było ochronienie tej bezcennej kolekcji.
Ta książka wciąga tak, jak najlepsza powieść. Gdyby zrobić z tego film, powiedzieliby, że jest zbyt nieprawdopodobny, żeby się sprzedał… po raz kolejny życie udowadnia, że to ono pisze najbardziej nieprzewidywalne scenariusze.
Reportaż ten napisany jest prostym językiem, chociaż dotyka głęboko naukowych tematów, a także niezwykle ważkich treści, opierających się na rozważaniach egzystencjalnych, które, może właśnie przez ten nieskomplikowany przekaz, uderzają w czytelnika. Stawia przed nim niezliczoną ilość pytań, nie udzielając odpowiedzi…
To lektura, którą trzeba przepracować, taka, po której trudno sięgnąć po następną. To jedna z wielu (na szczęście) uratowanych od zapomnienia historii, które mogą nas wiele nauczyć.
Niezwykła. Potrzebna. Prawdziwa.

“Jak długo byśmy przeżyli, ty albo ja, gdyby głód nadszedł dzisiaj?”

Jak długo?

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova.

“Troski typowe dla czasów pokoju i dostatku - utracone miłości, niewykorzystane okazje, niewypowiedziane słowa - odeszły w niepamięć, bo ustąpiły miejsca żalom z powodu niegdysiejszej rozrzutności. Głodujących dręczyły wspomnienia każdego niedojedzonego posiłku, każdej wyrzuconej skórki cz...

Rozwiń

Zwiń

„Mój milicyjny, znaczy się policyjny nos nigdy nie zawodzi. A to oznacza, że jeszcze nie zardzewiałem i w robocie się przydaję jak mało kto.”

Początek lat dziewięćdziesiątych. W obornickich lasach leśniczy znajduje zwłoki mężczyzny. Wszystko wskazuje na to, że mężczyzna zginął na polowaniu, które odbywało się dzień wcześniej.
Policjanci z komendy wojewódzkiej w Poznaniu rozpracowują szajkę przemytników spirytusu. Śledztwo prowadzi Blaszkowski, ale Olkiewicz jest nim mocno zainteresowany.
Autor niepochlebnego artykułu o Ryszardzie Grubińskim ginie bez śladu.
Trzy odrębne śledztwa, które szybko połączą się w jedno, ale potrzeba do tego współpracy wszystkich policjantów, nawet tych, którzy przywykli do papierkowej roboty.

“A życie to nie ciągła biegania, ale też trochę zabawy. Trzeba przysiąść na chwilę i zastanowić się nad samym sobą. Chodź, ja się muszę napić, bo mnie trochę suszy, a ty jak nie chcesz pić, to se zobaczysz, jak wygląda polski cud gospodarczy.”

“Grobowa cisza” to już trzeci tom cyklu z prokuratorką Brygidą Bocian. Oprócz pięknej pani prokurator i komisarza Blaszkowskiego, na pierwszy plan wysuwa się zdecydowanie postać Teosia Olkiewicza. Co dla mnie jest zdecydowanie zaletą, bo oprócz Anety Nowak (tej z współczesnego cyklu) i Grubego Rycha, jest to moja ulubiona postać z uniwersum stworzonego przez Ryszarda Ćwirleja.
Ten tom i poprzedni pt „Pocałunek Judasza” przeczytałam ciągiem, co było właściwym posunięciem, bo wydarzenia łączą się ze sobą dość mocno, przede wszystkim dlatego, że nie sa odległe czasowo. I jak wcześniej uważałam, że to cykl z Anetą Nowak jest moim faworytem, tak teraz myślę, że jednak ulubionym będzie właśnie ten z panią prokurator w roli głównej. Może dlatego, że jego akcja przypada na te, trochę szalone, bardzo nieuregulowane i kolorowe lata dziewięćdziesiąte, kiedy tak bardzo zachłysnęliśmy się zachodem i za wszelką cenę chcieliśmy do niego dorównać. To czas przemian, na wszystkich niemal polach społeczno-obyczajowych. Czas, który (z racji wieku) świetnie pamiętam, więc może dlatego lektura tego właśnie cyklu przynosi mi tyle radości. A że nasz autor jest genialnym obserwatorem rzeczywistości i jednocześnie jak mało kto potrafi przenieść swoje obserwacje na papier, jego opowieść o latach dziewięćdziesiątych jest jak wehikuł czasu. Otwierasz te książki i jesteś tam, właśnie w tym miejscu i czasie, nie ma co do tego wątpliwości.

Zawsze powtarzam, przy każdym kolejnym tytule Ćwirleja, że to taki pewniak świetnej rozrywki. Autor, który nie miewa słabszych tytułów i książki jego autorstwa można brać właściwie w ciemno. Jednocześnie wierzę, że przy takiej ilości tomów początkujący czytelnik może się nieco pogubić, w tym nieco zawiłym uniwersum. Ważne jest czytać te cykle chronologiczne, a po kilku tytułach, sami tworzymy sobie ten świat, który obejmuje kilka pokoleń stróżów polskiego prawa.

Wielki plus dla wydawnictwa za spójne szaty graficzne! Oby tak dalej!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Muza.

„Mój milicyjny, znaczy się policyjny nos nigdy nie zawodzi. A to oznacza, że jeszcze nie zardzewiałem i w robocie się przydaję jak mało kto.”

Początek lat dziewięćdziesiątych. W obornickich lasach leśniczy znajduje zwłoki mężczyzny. Wszystko wskazuje na to, że mężczyzna zginął na polowani...

Rozwiń

Zwiń

„Kremlowscy panowie nigdy nie godzą się, aby świat, który stworzyli, nagle znikął. Tylko on zapewnia im władzę i pieniądze.”

Rafał Terlecki, dziennikarz prywatnej stacji telewizyjnej, zostaje wciągnięty przez emerytowanego pułkownika służb w śledztwo, które szybko zatacza coraz szersze kręgi. Terlecki nie czuje się dobrze w roli pomocnika sterowanego z góry, jest w końcu niezależnym dziennikarzem, i swoim zwyczajem drąży sprawę, która ujawnia zaskakujące powiązania i uruchamia łańcuch niebezpiecznych zdarzeń.

„Nastawił kołnierz płaszcza, aby ukryć twarz, i poszedł poszukać jakiegoś starego warszawskiego dryndziarza, który zawiezie go do redakcji, nie korzystając z tych wszystkich dodatkowych urządzeń, którymi upatrzone były korporacyjne taksówki.
Wiedział, że elektroniczny ślad jest łatwy do odtworzenia.”

„Transakcja” to już szósty z kolei tom cyklu, w którym głównym bohaterem jest dziennikarz Rafał Terlecki.
I tym razem główne wydarzenia dotyczą teraźniejszości. Mamy więc wiele odnośników do obecnej sytuacji geopolitycznej na świecie, ale obserwujemy je jako konsekwencje wydarzeń, które działy się w przeszłości. Autor uświadamia nam, że to, co dzieje się dzisiaj, nie zaczęło się wczoraj. Że to pokłosie wielu, wydawałoby się zapomnianych już zdarzeń, czy decyzji, różnych stron światowych scen politycznych.
Kto zna już bezkompromisowe pióro Gajdzińskiego wie, że autor od polityki nie stroni, i że w swoich książkach jasno wyraża prywatny światopogląd. Pewnie nie każdemu czytelnikowi to się podoba, bo ludzie o odmiennych poglądach nie lubią, by z taką bezpośredniością pokazywać im świat, który inaczej chcą sobie wyobrażać. Natomiast ci, którzy mają podobne poglądy, zastanawiają się, czy te dywagacje mogły, bądź mogą, mieć umiejscowienie w realnym świecie… Pozorna zabawa autora z czytelnikiem w takie porównania, przyprawia czasami tego drugiego o uczucie prawdziwej grozy sytuacji, która wynika nie bezpośrednio ze zdarzeń fabularnych, ale z ich realizmu i łatwości, z jaką można je dopasować do zdarzeń z naszej teraźniejszości. Te książki otwierają oczy na ten, w zasadzie mały, ale brudny i brutalny świat władzy i jej powiązań, który steruje wszystkim co wokół.
Po nieco słabszej (moim zdaniem) „Sukcesji”, którą, chyba ze względu na maksymalne naładowanie polityką, czytało mi się ciężej niż pozostałe tomy, „Transakcja” wraca do znakomitego poziomu „Sierocińca janczarów”, czy „Fabryki szpiegów”. I może nawet przewyższą je napięciem i dynamiką akcji. Tak, to zdecydowanie najlepszy tom tego cyklu!
Końcówkę czytałam na wdechu i maksymalnym skupieniu! Mam nadzieję, że Terlecki jednak nie wybierze się jeszcze na emeryturę. 😉

Brawa dla Muzy za spójną szatę graficzną całego cyklu!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Muza.

„Kremlowscy panowie nigdy nie godzą się, aby świat, który stworzyli, nagle znikął. Tylko on zapewnia im władzę i pieniądze.”

Rafał Terlecki, dziennikarz prywatnej stacji telewizyjnej, zostaje wciągnięty przez emerytowanego pułkownika służb w śledztwo, które szybko zatacza coraz szersze kr...

Rozwiń

Zwiń