Pejzaż sentymentalny

Dalszy ciąg losów Mady i Marcina, znanych z "Zapałki na zakręcie".
W tej najbardziej wierzchniej fabularnej warstwie Siesicka balansuje troszkę na krawędzi autoplagiatu - niemal w identyczny sposób skonstruowany był "Zapach rumianku". Niemniej sam temat ujęty jest inaczej i nacisk położony jest na inne wątki - tutaj na pierwszy plan wychodzi matka, która nie potrafi ostatecznie rozstrzygnąć czy jej niechęć do dziewczyny dorastającego syna jest uzasadniona czy też wynika z prostej zazdrości. Ogółem część pisaną z perspektywy Mady uważam za najlepszą. Za to troszkę zawiódł mnie wątek z nastoletnimi bohaterami - boli mnie to, że nikt wystarczająco dobitnie nie piętnuje absolutnie podłych zachowań. Zakończenie, jak to u Siesickiej, jest otwarte i urywa się zanim dojdzie do ostatecznych rozwiązań - ale za to, nieco przy okazji, można się dowiedzieć, jak się ostatecznie skończył "Beethoven i dżinsy".

Dalszy ciąg losów Mady i Marcina, znanych z "Zapałki na zakręcie".
W tej najbardziej wierzchniej fabularnej warstwie Siesicka balansuje troszkę na krawędzi autoplagiatu - niemal w identyczny sposób skonstruowany był "Zapach rumianku". Niemniej sam temat ujęty jest inaczej i nacisk położony jest na inne wątki - tutaj na pierwszy plan wychodzi matka, która nie potrafi...

Z wielką chęcią przeczytałam dalsze losy bohaterów Zapałki na zakręcie. A jednak Pejzaż sentymentalny jest powieścią trochę inną niż Zapałka, której „pięć minut powodzenia” zaczęło się przecież wiele lat temu.

Czas zmienił nie tylko świat wokół Mady i Marcina, ale przede wszystkim zmienił ich samych.

Oczywiście przeczytałam Zapałkę. Powrót do życia Mady i Marcina, Nie tylko w treści, ale i w formie. Musiałam czytać drugą część, bo wciągnęła mnie i chciałam wiedzieć co dalej, może też tak macie?

Przeczytałam, więc POLECAM!!!

Z wielką chęcią przeczytałam dalsze losy bohaterów Zapałki na zakręcie. A jednak Pejzaż sentymentalny jest powieścią trochę inną niż Zapałka, której „pięć minut powodzenia” zaczęło się przecież wiele lat temu.

Czas zmienił nie tylko świat wokół Mady i Marcina, ale przede wszystkim zmienił ich samych.

Oczywiście przeczytałam Zapałkę. Powrót do życia Mady i Marcina, Nie...

ach trochę to wszystko nierealne. Zbyt dużo zbieżności losów. I braku spostrzegawczości czy domyślności bohaterów. Ale pomimo to czyta sie ciekawie.

ach trochę to wszystko nierealne. Zbyt dużo zbieżności losów. I braku spostrzegawczości czy domyślności bohaterów. Ale pomimo to czyta sie ciekawie.

Całkiem dobra powieść, ale muszę przyznać, że nie tak dobra jak "Zapałka na zakręcie". Mada, która powinna była dojrzeć, czasami wręcz irytuje swoim infantylnym podejściem do spraw, a sama akcja również mogłaby być nieco bogatsza w zaskakujące wydarzenia.

Całkiem dobra powieść, ale muszę przyznać, że nie tak dobra jak "Zapałka na zakręcie". Mada, która powinna była dojrzeć, czasami wręcz irytuje swoim infantylnym podejściem do spraw, a sama akcja również mogłaby być nieco bogatsza w zaskakujące wydarzenia.

Ta część jest trochę gorsza od pierwszej, ale także ciekawa. Czyta się ją szybko, ponieważ jest krótka. Początkowo bardzo denerwowała mnie Tina, ale później się to zmieniło. Po poznaniu historii obu rodzin jesteśmy w stanie obiektywnie ocenić książkę. Na prawdę warto przeczytać tą książkę. Polecam

Ta część jest trochę gorsza od pierwszej, ale także ciekawa. Czyta się ją szybko, ponieważ jest krótka. Początkowo bardzo denerwowała mnie Tina, ale później się to zmieniło. Po poznaniu historii obu rodzin jesteśmy w stanie obiektywnie ocenić książkę. Na prawdę warto przeczytać tą książkę. Polecam

Ta książka była naprawdę przyjemna, ale po jej przeczytaniu jest mi trochę przykro. Sięgnęłam po ze względu na to, że „Zapałka na zakręcie“ miała otwarte zakończenie, więc chciałam dowiedzieć się co się dalej wydarzyło. Nie spodziewałam się tego, że czas w tej książce jest tak oddalony od tego z pierwszego tomu. Na początku trudno mi było wejść w fabułę, jednak później mi się spodobało. Mimo to zakończenie mnie rozczarowało. Było jeszcze bardziej otwarte niż w pierwszej części, dlatego chyba jedyne co mogę zrobić to dopowiedzieć sobie zakończenie. Może kiedyś sięgnę po „Zatrzymaj echo“, ale raczej nie teraz bo za bardzo boję się kolejnego rozczarowania.

Ta książka była naprawdę przyjemna, ale po jej przeczytaniu jest mi trochę przykro. Sięgnęłam po ze względu na to, że „Zapałka na zakręcie“ miała otwarte zakończenie, więc chciałam dowiedzieć się co się dalej wydarzyło. Nie spodziewałam się tego, że czas w tej książce jest tak oddalony od tego z pierwszego tomu. Na początku trudno mi było wejść w fabułę, jednak później mi...

Kontynuacja "Zapałki na zakręcie" dzieje się wiele lat później po wydarzeniach z pierwszej części. Postaci są już dorosłe i wszystko się zmienia. Pierwsza połowa książki jest opowiedziana z punktu widzenia Mady. Mimo, że ta jest dorosłą kobietą, miałam wrażenie, że prawie wcale się nie zmieniła, a jej myśli zachowania nadal były takie jak nastolatki. To duży minus i przyznaję, że czasem dość ciężko się to czytało. Dopiero, kiedy przeszłam do części opowiadanej przez Marcina, książka mnie wciągnęła. Po nim widać, że jest dorosły, zmienił się i prowadzi w miarę poukładane życie. Ta połowa książki była mniej dziecinna i wniosła więcej do powieści.
Ogólnie rzecz biorąc książka była dobra, ale też nie świetna. Intryga, która się tu pojawiła może i była oryginalna, ale jak na mój gust nie pasująca do postaci, same powiązania zrobione trochę na siłę.
Jednak, zakończyła się w takim momencie, że z przyjemnością sięgnęłabym po ostatni tom, aby dowiedzieć się jak wygląda finał historii bohaterów.

Kontynuacja "Zapałki na zakręcie" dzieje się wiele lat później po wydarzeniach z pierwszej części. Postaci są już dorosłe i wszystko się zmienia. Pierwsza połowa książki jest opowiedziana z punktu widzenia Mady. Mimo, że ta jest dorosłą kobietą, miałam wrażenie, że prawie wcale się nie zmieniła, a jej myśli zachowania nadal były takie jak nastolatki. To duży minus i...

Kolejna część historii Marcina i Mady. Żałuję, że taka krótka ta książka. Bardzo trzyma w napięciu i czyta się od deski do deski. Koniecznie chciałam wiedzieć co będzie dalej. Achmed to moja ulubiona postać-bardzo ciekawa i barwnie opisana. Książce nie brakuje momentów zabawnych (sceny z kotką Pani Rozalii) ale i wątków detektywistycznych, trzymających nas w niewiedzy, co stanie się dalej lub kto jest kim w tej historii. Tiny nie polubiłam od pierwszej sceny ale myślę, że taki był zamysł autorki aby tak właśnie tę postać wykreować. Podobało mi się celebrowanie picia herbaty i konkretne nazwy, które samemu można kupić i delektować się smakiem czując się trochę jak Mada rozmawiająca z Achmedem o 17:00 w uroczym hoteliku Pani Rozalii.

Kolejna część historii Marcina i Mady. Żałuję, że taka krótka ta książka. Bardzo trzyma w napięciu i czyta się od deski do deski. Koniecznie chciałam wiedzieć co będzie dalej. Achmed to moja ulubiona postać-bardzo ciekawa i barwnie opisana. Książce nie brakuje momentów zabawnych (sceny z kotką Pani Rozalii) ale i wątków detektywistycznych, trzymających nas w niewiedzy, co...

Ciekawa dalszych losów Mady i Marcina czytałam bardzo szybko, czasem nieco mało dokładnie ale i historia nie była aż tak porywająca. Muszę jednak przyznać, że nie wyobrażam sobie pominięcia trzeciej części. Jest już na mojej półce. Nadal uważam, że twórczość Siesickiej to dobra proza. Nawet dla dorosłej już czytelniczki :)

Ciekawa dalszych losów Mady i Marcina czytałam bardzo szybko, czasem nieco mało dokładnie ale i historia nie była aż tak porywająca. Muszę jednak przyznać, że nie wyobrażam sobie pominięcia trzeciej części. Jest już na mojej półce. Nadal uważam, że twórczość Siesickiej to dobra proza. Nawet dla dorosłej już czytelniczki :)

Dużo tu niesamowitych zbiegów okoliczności i niedopowiedzeń, ale przyjemnie się czytało. Czy tak wyobrażałam sobie dalsze losy Marcina i Mady? Niekoniecznie.

Dużo tu niesamowitych zbiegów okoliczności i niedopowiedzeń, ale przyjemnie się czytało. Czy tak wyobrażałam sobie dalsze losy Marcina i Mady? Niekoniecznie.