Zwiastun śmierci

Dobry, dynamiczny, skandynawski kryminał z niezłą historią i ciekawym zakończeniem.

Dobry, dynamiczny, skandynawski kryminał z niezłą historią i ciekawym zakończeniem.

Generalnie ta książka to nie najgorszy kryminał, także jak ma ktoś w planach to śmiało można czytać

Generalnie ta książka to nie najgorszy kryminał, także jak ma ktoś w planach to śmiało można czytać

Szkoda, że to już ostatnia książka z komisarz Louise.Książkę czytałem szybko ze względu na prostotę języka, znanych już wcześniej bohaterów oraz znany styl pisania.
Akcja w pewnym momencie nabiera tempa, dzieje się dużo spraw, śledczy mają co robić.
Bardzo mi się spodobał temat powieści, a zakończenie zaskoczyło mnie pozytywnie.

Szkoda, że to już ostatnia książka z komisarz Louise.Książkę czytałem szybko ze względu na prostotę języka, znanych już wcześniej bohaterów oraz znany styl pisania.
Akcja w pewnym momencie nabiera tempa, dzieje się dużo spraw, śledczy mają co robić.
Bardzo mi się spodobał temat powieści, a zakończenie zaskoczyło mnie pozytywnie.

Wszystko zaczyna się od obrazu Anioł śmierci, który od dawna jest w tajemnicy w rodzinie Sachs-Smithów. Chęć wzbogacenia się na obrazie doprowadzi do stworzenia intrygi, najpierw przez syna Carla, a następnie ich rodzinnego adwokata. Adwokat okazuje się psychopatą, zamawia sobie 4 konkretne kobiety, z których tworzy swoje arcydzieło. Chęć zdobycia obrazu doprowadzi do dwóch morderstw w tej rodzinie oraz do porwania. Louis przy okazji rozwiąże sprawę zaginięcia 4 kobiet, które zniknęły podczas samotnych wakacji.

Moim zdaniem najlepsza część o głównej bohaterce Louise Rick. Od samego początku zaciekawiła mnie i szybciutko ją przeczytałam. Kilka motywów naraz i płynne połączenie ich.

Wszystko zaczyna się od obrazu Anioł śmierci, który od dawna jest w tajemnicy w rodzinie Sachs-Smithów. Chęć wzbogacenia się na obrazie doprowadzi do stworzenia intrygi, najpierw przez syna Carla, a następnie ich rodzinnego adwokata. Adwokat okazuje się psychopatą, zamawia sobie 4 konkretne kobiety, z których tworzy swoje arcydzieło. Chęć zdobycia obrazu doprowadzi do...

Każdy następny tom tej serii coraz gorszy. A ten tom, to skok w dół.
Jak zwykle dygresja do dygresji do dygresji do dygresji, a jak dochodzi do sedna problemu, to trzeba się wysilić, żeby zapamiętać do czego ta pierwsza dygresja. Chce się w pewnym momencie rzec: „nie chrzań już, bo mnie szlag trafi, gadaj do rzeczy”.
Niepociumany durny przestępca-melepeta, niepociumani chciwi bogacze-melepeci, a na dodatek rozpaczliwie durna i katastrofalnie zorganizowana policja złożona z super-melepetów. Im wyżej w hierarchii, tym gorzej, pewnie na samej górze zarządza tym jakiś pawian albo rezus. Odnosi się wrażenie, że szczytem inteligencji jest tam zapamiętanie własnego imienia i nazwiska. Historia się tak wlecze i wkomponowanych jest w nią tyle niepotrzebnych i pozbawionych znaczenia detali, że z ulgą zarejestrowałem moment, w którym ta udręka się skończyła. Absurd goni absurd, a sposób ujęcia przestępcy graniczy z jakąś farsą. Albo autorka nie ma zielonego pojęcia o policji i jej procedurach, albo w tej Skandynawii tak tam wszystko działa. Autorka nie ma pojęcia, czym jest witraż i czym jest ikona oraz że jedno ma się do drugiego, jak polowanie na myszy do lotu na Księżyc.
Wszystko pięknie zanurzone w neomarksistowskim sosie antykulturowym i nikt w tych warunkach nie mógłby zapomnieć, że podstawowym obowiązkiem antykultury jest wymierzenie chociaż jednego kopniaka katolom. Jak nie ksiądz, to chociaż członek rady parafialnej musi być gnidą.
Najfajniejsi w tej książce są islamiści, bo ich tam wcale w tej powieści nie ma.

Och! Zapomniałem o najważniejszym! Jest tam duchowość i wiara! Wiara w jasnowidzów i zabobony, jak na barbarzyńską postchrześcijańską antykulturę przystało...

Każdy następny tom tej serii coraz gorszy. A ten tom, to skok w dół.
Jak zwykle dygresja do dygresji do dygresji do dygresji, a jak dochodzi do sedna problemu, to trzeba się wysilić, żeby zapamiętać do czego ta pierwsza dygresja. Chce się w pewnym momencie rzec: „nie chrzań już, bo mnie szlag trafi, gadaj do rzeczy”.
Niepociumany durny przestępca-melepeta, niepociumani...

Dobrze się ją czyta i szybko. Taka książka na dłuższą trasę pociągiem i taka, gdzie się ją po przeczytaniu zostawia. Postaci zarysowane ogólnie, tło również (nie czytałam wcześniejszych części tej serii, więc nie mam porównania). Pomysł na fabułę dosyć ciekawy, ale w stylu "ktos już to kiedyś napisał". Jest podobna do innych skandynawskich powieścio-kryminało thrillerów. Jedna z pozycji, po którą można co jakiś czas sięgnąć dla rozrywki.

Dobrze się ją czyta i szybko. Taka książka na dłuższą trasę pociągiem i taka, gdzie się ją po przeczytaniu zostawia. Postaci zarysowane ogólnie, tło również (nie czytałam wcześniejszych części tej serii, więc nie mam porównania). Pomysł na fabułę dosyć ciekawy, ale w stylu "ktos już to kiedyś napisał". Jest podobna do innych skandynawskich powieścio-kryminało thrillerów....

Huston, mam problem. Witraż to kolorowe szkło osadzone w ołowiu a ikona to sakralne malowidło na desce. Do tego napisane a nie namalowane. W Zwiastunie zamiennie ogląda się, kradnie, podziwia ikonę/witraż. Jakie dzieło sztuki przechowywała przez pokolenia rodzina Sachs-Smithów? Kolorowe okno czy obraz na desce? Jedno jest pewne dzieło ma tytuł Anioł Śmierci i jest powodem śmierci kobiety i porwania dziecka. Jest jeszcze sprawa zaginionych kobiet w Hiszpanii. Teraz nadchodzi czas na Louise Rick z Wydziału Zabójstw kopenhaskiej komendy policji .To ona prowadzi śledztwo w obu tych sprawach. Z jakim skutkiem? Ten tom serii jest bardziej „kryminalny” niż poprzednie. Mimo to zaledwie może być.

Huston, mam problem. Witraż to kolorowe szkło osadzone w ołowiu a ikona to sakralne malowidło na desce. Do tego napisane a nie namalowane. W Zwiastunie zamiennie ogląda się, kradnie, podziwia ikonę/witraż. Jakie dzieło sztuki przechowywała przez pokolenia rodzina Sachs-Smithów? Kolorowe okno czy obraz na desce? Jedno jest pewne dzieło ma tytuł Anioł Śmierci i jest powodem...

Jak dla mnie najsłabsza pozycja z całej serii, jakby pisana na siłę. Bez polotu, wątek jakiś taki nijaki, bez rewelacji.

I kwiatek pod koniec książki - "adwokat wysądował" :)

Jak dla mnie najsłabsza pozycja z całej serii, jakby pisana na siłę. Bez polotu, wątek jakiś taki nijaki, bez rewelacji.

I kwiatek pod koniec książki - "adwokat wysądował" :)

Rzadko się zdarza, żeby ostatnia (póki co, mam nadzieję) książka z serii była lepsza niż te początkowe, gdzie mamy powiew świeżości. Sarze Blaedel się to udało. Zwiastun śmierci to zdecydowanie najlepszy tom z serii!
Książka trzymająca w napięciu od początku do końca, czytałam jak szalona, bo nie sposób było się oderwać. To jedna z tych książek, gdzie zatraca się poczucie rzeczywistości i zostaje się wciągniętym w świat bohaterów. Oprócz wątku kryminalnego, jak zawsze dobre wątki obyczajowe. Jedyne, czego mi trochę zabrakło to relacji Louise - Camilla.

Rzadko się zdarza, żeby ostatnia (póki co, mam nadzieję) książka z serii była lepsza niż te początkowe, gdzie mamy powiew świeżości. Sarze Blaedel się to udało. Zwiastun śmierci to zdecydowanie najlepszy tom z serii!
Książka trzymająca w napięciu od początku do końca, czytałam jak szalona, bo nie sposób było się oderwać. To jedna z tych książek, gdzie zatraca się poczucie...

,,Zwiastun śmierci" to szósty, a zarazem ostatni wydany do tej pory w Polsce kryminał z asystent kryminalną Louise Rick. Zakończenie wskazuje, że będą kolejne tomy, jednak ja już chyba nie mam na nie ochoty...

Wydarzenia z tego tomu są bezpośrednio powiązane ze zdaniami z ostatniej strony ,,Bogini zemsty". W skrócie tylko napiszę, że zaginął bardzo cenny obraz. Nie wiadomo, kto jest odpowiedzialny na kradzież, jednak wielu osobom zależy na jego odzyskaniu. Do czego się posuną, by spełnić swoje chore żądze? Równolegle toczy się sprawa dziewczyny, która wyjechała na wakacje i pewnego dna zaginęła. Matka nie wierzy w samobójstwo, cały czas wierzy w powrót córki. Sprawą zamierza zainteresować się Louise. Czy uda jej się odkryć prawdę?

Poprzednie pięć tomów czytałam bo czytałam, jednak dało się przez nie przebrnąć i potraktować jako lekką literaturę kryminalną. Nie wnosiły nic do mojego życia, specjalnie nie umilały mi wieczoru, ale stwierdziłam, że skoro już je mam to poczytam. W przypadku ,,Zwiastuna śmierci" niestety jestem jeszcze bardziej zawiedziona, niż przy poprzednich pięciu tomach. Gdy tylko zaczynałam lekturę czułam, że będzie to najnudniejsza część i wcale się nie pomyliłam.

Wydarzenia opisane w tej części są tak nieprawdopodobne, że ciężko uwierzyć, że to już szósta książka Sary Blaedel. Wszystko jest bardzo przewidywalne, tak, jak w poprzednich tomach wszystkie wydarzenia muszą się w jakiś sposób ze sobą połączyć. Jest to najcieńsza powieść, a sprawiła mi największą trudność. Zakończenie losów Louise w tym tomie sprawia, że uśmiech zapanuje na naszych twarzach, jednak to za mało, by uznać kryminał za dobry.

,,Zwiastun śmierci" to tom, który strasznie mnie zawiódł i nie mam ochoty czytać dalszych losów Louise. Mam wrażenie, że przez sześć tomów czytam to samo, a przez to, że czytałam niemal jeden za drugim nieraz traciłam rozeznanie, który akurat czytam, gdyż wszystko jest tak schematyczne i podobne, że ciężko się w tym zorientować. ,,Zwiastun śmierci" to książka, która tylko mnie wyczerpała, a nie sprawiła mi żadnej przyjemności z lektury.

Moja ocena: 3/6

,,Zwiastun śmierci" to szósty, a zarazem ostatni wydany do tej pory w Polsce kryminał z asystent kryminalną Louise Rick. Zakończenie wskazuje, że będą kolejne tomy, jednak ja już chyba nie mam na nie ochoty...

Wydarzenia z tego tomu są bezpośrednio powiązane ze zdaniami z ostatniej strony ,,Bogini zemsty". W skrócie tylko napiszę, że zaginął bardzo cenny obraz. Nie...