rozwińzwiń

Bogini zemsty

Okładka książki Bogini zemsty autorstwa Sara Blædel
Okładka książki Bogini zemsty autorstwa Sara Blædel
Sara Blædel Wydawnictwo: Prószyński i S-ka Cykl: Louise Rick (tom 5) kryminał, sensacja, thriller
472 str. 7 godz. 52 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Cykl:
Louise Rick (tom 5)
Tytuł oryginału:
Heavnens gudinde
Data wydania:
2014-07-08
Data 1. wyd. pol.:
2014-07-08
Liczba stron:
472
Czas czytania
7 godz. 52 min.
Język:
polski
ISBN:
9788378397915
Tłumacz:
Iwona Zimnicka
W samym środku przesłuchania wdowy po młodym mężczyźnie powiązanym ze środowiskiem rockersów, do asystent kryminalnej Louise Rick dzwoni jej przybrany syn, Jonas. Na imprezie klasowej, na którą poszedł chłopiec, dochodzi do przemocy – do mieszkania wdarła się banda chuliganów, poszukujących alkoholu i cennych przedmiotów. Dwunastoletnia Signe wybiega z domu po pomoc, ale wpada pod samochód i jeszcze tej samej nocy umiera w wyniku odniesionych obrażeń. Dla matki Signe życie traci sens.

Ale czy żal po stracie córki jest jej jedynym odczuciem? Czy nie powoduje nią również pragnienie zemsty? Pożar, do którego doszło w wyniku podpalenia i który przyniósł ofiary w ludziach, staje się dla policji sprawą priorytetową. Ślady prowadzą w różnych kierunkach, a Louise, po otrzymaniu wskazówki od swojej przyjaciółki Camilli Lind, zaczyna rozumieć, że nie wszyscy mówią całą prawdę.
Średnia ocen
6,5 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Bogini zemsty w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Oficjalne recenzje książki Bogini zemsty i



1926
125
31

Opinia społeczności książki Bogini zemstyi



Książki 1083 Opinie 1083

Oceny książki Bogini zemsty

Średnia ocen
6,5 / 10
130 ocen
Twoja ocena
0 / 10

Opinie i dyskusje o książce Bogini zemsty

avatar
1499
934

Na półkach: ,

Pierwszy mój kontakt z tą autorką.
Muszę nadrobić.

Przyznam że początkowo książkę dziubałem z racji braku czasu, ale jak już się rozpędziłem, to w 2 dni przeczytałem drugą połowę.

Świetny kryminał!
Polecam!!?

Pierwszy mój kontakt z tą autorką.
Muszę nadrobić.

Przyznam że początkowo książkę dziubałem z racji braku czasu, ale jak już się rozpędziłem, to w 2 dni przeczytałem drugą połowę.

Świetny kryminał!
Polecam!!?

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
331
331

Na półkach:

Kolejny przyzwoity tom z Louise Rick. Typowy skandynawski kryminał trzymający w napięciu. Trochę irytuje niezdecydowana postawa głównej bohaterki.

Kolejny przyzwoity tom z Louise Rick. Typowy skandynawski kryminał trzymający w napięciu. Trochę irytuje niezdecydowana postawa głównej bohaterki.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
1031
26

Na półkach:

Z 5 tomów serii ta część jest najsłabsza. Wiele elementów przewidywalnych. Dużo fragmentów gdzie wiało nudą. I takie sobie zakończenie.

Z 5 tomów serii ta część jest najsłabsza. Wiele elementów przewidywalnych. Dużo fragmentów gdzie wiało nudą. I takie sobie zakończenie.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

327 użytkowników ma tytuł Bogini zemsty na półkach głównych
  • 165
  • 159
  • 3
64 użytkowników ma tytuł Bogini zemsty na półkach dodatkowych
  • 38
  • 10
  • 4
  • 3
  • 3
  • 3
  • 3

Tagi i tematy do książki Bogini zemsty

Inne książki autora

Sara Blædel
Sara Blædel
Dziennikarka prasowa i telewizyjna, duńska królowa kryminałów. Zaczynała jako kelnerka, ma wykształcenie graficzne, założyła też własne wydawnictwo, publikujące głównie kryminały zagraniczne.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy Bogini zemsty przeczytali również

Ciemna strona. Szwedzcy mistrzowie kryminału. Zbrodnia, tajemnica, suspens Johan Theorin
Ciemna strona. Szwedzcy mistrzowie kryminału. Zbrodnia, tajemnica, suspens
Johan Theorin Stieg Larsson Henning Mankell Per Wahlöö Åke Edwardson Maj Sjöwall Håkan Nesser Åsa Larsson Sara Stridsberg Eva Gabrielsson Inger Frimansson Rolf Börjlind Cilla Börjlind Anna Jansson Tove Alsterdal Magnus Montelius Dag Öhrlund Malin Persson Giolito Veronica von Schenck Katarina Wennstam
To nie jest porządna opinia, bardziej notatka dla siebie samej. Z powodów dość losowych sięgnęłam po antologię opowiadań z gatunku, za którym nie przepadam, do którego w ogóle mnie nie ciągnie i nad którego sensem (oraz fenomenem) wciąż się zastanawiam. Zdarzyły się zaskoczenia pozytywne (przynajmniej nie będę na kryminały tak cięta jak przedtem),jak i opowiadania potwierdzające zasadność mojego zdania. Na pewno się trochę doedukowałam i zrozumiałam jak różnorodna jest współczesna literatura kryminalna. Chociaż, prawdę mówiąc, nie wszystkie z opowiadań, zaprezentowanych w zbiorze, bym do kryminałów zaliczyła (jeden z nich jest jawnym science fiction, inny autorską interpretacją fragmentów z życia postaci historycznej). Tyle wstępu (z jakiegoś powodu, potrzebowałam się wytłumaczyć, może przed sobą samą). Przejdę do krótkich notatek: "Spotkanie po latach" (Tove Alsterdal) - pierwsze opowiadanie, jedno z moich ulubionych w całym zbiorze. To ono sprawiło, że podjęłam decyzję, by przeczytać całość. Ciekawie zarysowana psychika bohaterki. Jakby połączenie kryminału z powieścią grozy. Jeśli kiedykolwiek będę chciała kontynuować poszukiwanie sensu tego gatunku, sięgnę po powieści autorki. 7.5/10 "Lubił swoje włosy" (Cilla Borjlind i Rolf Borjlind) - ciekawy styl, ale zawartość ohydna i nie wnosząca nic odkrywczego w moje myśli. Wiem, że na świecie istnieje zło i obsesje, powstało o tym już tyle, że po co powielać tematykę? 4.5/10 "Nigdy w rzeczywistości" (Ake Edwardson) - W sumie to mi się podobało. Szczególnie sposób ujawniania prawdy o relacji pary bohaterów. Ok. 7/10 "I w nasz ciemny dom" (Inger Frimansson) - Też ok, ale, ponieważ nie ma tak ciekawej narracji, ocena niżej. Można przeczytać, dla rozrywki, ale niczym szczególnym nie ciekawi. 6/10 "Ostatnie lato Paula" (Eva Gabrielsson) - to było przyjemne i klimatyczne. Podobał mi się również sposób przedstawienia bohaterów. 7/10 "Pierścień" (Anna Jansson) - podoba mi się wątek dziecka, które myślało, że znalazło pierścień Saurona. Opowieść dość przeciętna. 6.5/10 "Sanie pocztowe" (Asa Larsson) - klimatyczne. Przy okazji, autorka zahacza o problemy w relacjach z bliskimi i ze społeczeństwem w małej, odizolowanej i patriarchalnej miejscowości. 7/10 "Supermózg" (Stieg Larsson) - to jest science fiction. Bardzo dobre i myślę, że nie muszę nic więcej dodawać. Wryło mi się to w myśli dość mocno. Raczej nie zapomnę. 8/10 "Nieprawdopodobne spotkanie" (Henning Mankell i Hakan Nesser) - dwóch fikcyjnych policjantów gra w brydża z autorami (podejrzewam, że, w założeniu, niefikcyjnymi). Przyjemne. 7/10 "Alibi senora Banegasa" (Magnus Montelius) - średniak rasowy. W dodatku nieprzekonujący. 5/10 "Coś w jego oczach" (Dag Ohrlund) - bardzo dobre. Porusza problem samosądów bazowanych na kulturze, różnic kulturowych jako takich, no i braku tolerancji (po trochu z obydwu stron). 7,5/10 "Ty zawsze przy mnie stój" (Malin Persson Giolitto)- wnioski dobre, ale tylko to. Ogólnie jest średnio. 5.5/10 "Multimilioner" (Maj Sjowall i Per Wahloo) - Przyjemne i zabawne. Ale to też raczej nie kryminał. 7/10 "Kalendarz Braun"(Sara Stridsberg) - nie muszę komentować. 7.5/10 "Zemsta Dziewicy" (Johan Theorin)- Klimat przyjemny. Też wydaje się bliskie powieści grozy. 7/10 "Maitreja" (Veronika von Schenck) - sama intryga to średniak, ale główna bohaterka zasługuje na (mały) plusik. 5.5/10 "Późno ocknie się grzesznik" (Katarina Wennstam) - fanatyzm religijny to poważny problem... Tu ukazany kiepsko. 4/10 Podliczając, wychodzi 6,44 zaokrąglone z niedomiarem. Daję więc 6 gwiazdek.
Esotherya - awatar Esotherya
oceniła na68 lat temu
Najmroczniejsza ciemność Carin Gerhardsen
Najmroczniejsza ciemność
Carin Gerhardsen
Od pierwszego tomu ten cykl bardzo przypadł mi do gustu i dlatego dawkuję siebie go w czasie, a co za tym idzie sprawdzam na ile - po miesiącach przerwy - zapadli mi w pamięci bohaterowie i wydarzenia z ich życia prywatnego, które tutaj mają swoją kontynuację. Tak, na pewno należy czytać tę serię kryminalną z zachowaniem kolejności, żeby nie pozbawić się sensu pewnych wydarzeń oraz samego podejścia do sprawy głównych bohaterów. Poza tym zauważamy, jak sytuacje prywatne oddziałują na tok myślenia policjantów, co wnoszą do śledztwa, a co ewidentnie usypia ich czujność. Podoba mi się to, iż prowadzący śledztwo nie są przedstawiani jako superbohaterowie, ani degeneracji totalnie załamujący się pod wpływem przeżyć. Spodobało mi się długie wejście do akcji właściwej. Zanim dojdzie do morderstwa na promie poznajemy dobrze relacje miedzy młodymi uczestnikami wyprawy oraz zostaje wstępnie nakreślona sytuacja w pewnym domu, zanim i tu, na lądzie, dochodzi do tragedii. A dalej możemy się tylko domyślać, jak potoczyła się droga zakończona kolejnym zgonem. Mozolne prowadzone kontrola osób z promu w poszukiwaniu jednego z poszukiwanych oraz sprawdzanie poszlak w sprawie morderstwa kobiety z dzieckiem, daje akcji dwutorowość i niewiele wytchnienia czytelnikowi. Nasze zaangażowanie będzie nagrodzone poprzez wcześniejsze, niż to potwierdza tekst, odkrycie faktów. Gerhardsen sygnalizuje, co mogło się zdarzyć, nieco krążąc w temacie kto mógł wyrządzić krzywdę, jednak robi to w dość subtelny sposób, dając czytelnikowi możliwość pójścia wspólnymi tropami snując przy tym własne hipotezy. I za dostarczanie takiej możliwości cenię sobie kryminały autorki. Trzeba przyznać, że można się poczuć oszołomionym, bo przecież jest tu nagromadzonych kilka rodzajów przestępstw oraz wątków dotyczących wydarzeń w prywatnym życiu policjantów, a mimo to nie odczuwałam przesady. Wręcz przeciwnie. Rozpracowywane śledztwa, kolejni podejrzani oraz dalszy ciąg wydarzeń z Petrą Westman w roli głównej oraz rzucenie konkretnego światła na to, co dzieje się w życiu jej kolegi, Jensa Sandensa, daje mocną kompilację tego, co mogłoby dziać się w każdym innym miejscu, mając przy tym wymiar wiarygodnych poczynań środowiska policyjnego. Zazwyczaj tak jest, że gdy bada się wątki dotyczące np morderstwa wychodzą na jaw inne drobne przestępstwa osób podejrzanych lub nawet przypadkowo trafiających na listę zainteresowania śledczych. Również w "Najmroczniejszej ciemności" jedno zdarzenie prowadzi do zlokalizowania innych nieprawidłowości, choćby tych dziejących się w ramach stosunków rodzinnych. Zatem wychodzimy od wypadku ulicznego oraz morderstwa, co zdaje się nadawać całości prosty tor i z góry wyznaczony kierunek, w którym się to wszystko potoczy. A jednak. Z dwóch równoległych linii oznaczających dwa samodzielne śledztwa zaczynają powoli odchodzić rozgałęzienia, gdzie trafiamy na przemoc seksualną, uprawianie nierządu, alkoholizm i zaniedbywanie małoletnich, kazirodztwo, przemoc domową. Jest to naprawdę sprytnie etapami wplatane w treść bez uszczerbku dla głównych wątków, a przy tym podpowiada, jakie motywy przyświecają ludzkim postępkom oraz wyjaśnia perfidne zagrywki przestępców. To czego brakuje wielu powieściom kryminalnym to pełnokrwiste postaci, bohaterowie, którzy rzeczywiście żyją, są autentyczni w swym postępowaniu. To takie persony nadają rytm fabule, tworząc zarazem szkielet opowieści i będąc legarem podnoszącym treść na wyższy poziom. I tak, bardzo chciałoby się, żeby drugi tom dał wszelkie odpowiedzi na brutalną rzeczywistość, z jaką musi dalej zmagać się Petra czy wyjaśnienia, jak głęboko Conny zabrnie w spełnianiu swoich fantazji i co dalej z córką Jensa. Ale myśląc przyszłościowo, aż się człowiek pali, żeby zacząć swój romans z kolejną częścią serii.
Aksamitt - awatar Aksamitt
ocenił na88 lat temu
Schemat Arno Strobel
Schemat
Arno Strobel
"Schemat" to moje drugie spotkanie z twórczością Arno Strobla. Trochę byłam zawiedziona, że nie jest to kontynuacja "Traktu" i obawiałam się "syndromu drugiej książki", ale nic takiego się nie stało. O czym jest "Schemat"? To książka... o książce! Przyznam, że bardzo spodobał mi się pomysł autora na poprowadzenie fabuły właśnie w taki sposób. "Schemat" to także książka napisana przez niejakiego Christopha Jahna, która posłużyła pewnej osobie do przełożenia wydarzeń z książki na prawdziwe realistyczne działania: mianowicie zaczynają ginąć kobiety, są porywane, torturowane, oskórowane, a ich skóra zostaje wykorzystana przez pewnego makabrycznego pisarza/ pisarkę do tworzenia książki, o której usłyszą całe Niemcy, a może nawet cały świat. Nie jest to pierwsza sytuacja, w której Prawdziwy Wielbiciel twórczości Pana Jahna wykorzystuje jego twórczość do swoich pokręconych, makabrycznych celów.Nic więc dziwnego, że policja zaczyna podejrzewać samego Christophera. Czy geniusz thrillerów, zwany w niektórych kręgach grafomanem, posunąłby się do tak makabrycznych działań, aby zyskać rozgłos? Przyznam szczerze, że do tej pory mam "ciarki na rękach", gdy wspomnę o fabule tej książki i zastanawiam się, jak wiele można poświęcić w imię literatury. Zaskoczenie to przysłowiowa "wisienka na (makabrycznym) torcie". Podsumowując napiszę tylko: książka pozostaje w pamięci i jak jej podobne ukazuje okrucieństwo świata i prawdą jest przysłowie, że nikt nie potrafi tak skrzywdzić człowieka jak drugi człowiek(przynajmniej w literaturze).
Claudinne32ck - awatar Claudinne32ck
ocenił na62 lata temu
Człowiek mroku Unni Lindell
Człowiek mroku
Unni Lindell
Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.
Justyś - awatar Justyś
ocenił na89 lat temu
Mężczyzna, który przestał płakać Ninni Schulman
Mężczyzna, który przestał płakać
Ninni Schulman
Akcja powieści toczy się w niewielkim miasteczku na szwedzkiej prowincji. Tym razem jednak zamiast mroźnej zimy, panuje wyjątkowo gorące lato. Życie toczy się tu leniwie, dodatkowo spowolnione wszechobecną duchotą i skwarem. Aż pewnej nocy płonie willa. W pożarze ginie Mirjam Fransson, jak się niebawem okazuje - lokalna seksbomba, w której kocha się co drugi mężczyzna, włącznie z policjantem prowadzącym śledztwo w jej sprawie. Kilka dni później płonie kolejny dom - tym razem ofiary to małżeństwo, prowadzące cukiernię. Potem w pożarze ginie była nauczycielka, przewodnicząca rady miejskiej. Policja nie ma wątpliwości, że mają do czynienia z podpaleniami. Pozostaje znalezienie związku między tymi zajściami. Okazuje się, że nie jest to wcale takie łatwe ponieważ wszyscy w Hagfors się znają i wiedzą o sobie niemal wszystko. A jednak ktoś się wyłamał i czyha na życie sąsiadów. Trudno jest podejrzewać o cokolwiek sąsiadów i znajomych. Sprawą podpaleń z zawodowej ciekawości interesuje się poznana już w poprzedniej części Magdalena Hansson, dziennikarka lokalnego dziennika "Värmlandsbladet". Wraz z kolejnymi artykułami zbliża się ona coraz bardziej do odnalezienia sprawcy podpaleń. Jako pierwsza odkrywa, że każda z ofiar przed śmiercią otrzymała tajemniczą wiadomość: ,,Nie słyszysz gdy przestaję płakać". Niepokojące zdanie, będące zarazem wyrokiem. Autorka po każdym rozdziale odsłania nam postać od strony psychologicznej podpalacza, możemy się wtopić w jego umysł. Ale nadal pozostaje do końca zagadką, kto kryje się w roli podpalacza. Bohaterowie są różnorodni i każdy borykają się ze swoimi problemami, które skrzętnie ukrywają przed światłem dziennym. Postać Magdaleny budzi sympatię czytelnika, jako dziennikarka nie jest w żaden sposób nachalna, po części z przypadku, a po części z chęci pomocy znajduje się w centrum wydarzeń. Komisarze nie są błyskotliwi, nie rozwiązują śledztwa w 5 minut, tylko toczy się ono swoim rytmem i procedurami. Dzięki temu powieść staje się wiarygodna. Mimo wszystko, nie ma w powieści spodziewanego napięcia i poczucia zagrożenia. Śledztwo toczy się leniwie, przerywane prywatnymi zdarzeniami z życia bohaterów. Są problemy z dziećmi, zakupy, rozmowy przy stole, odwiedziny u rodziny. Życie toczy się swoim torem, pomimo śmiertelnego zagrożenia. Podsumowując jest to kawał porządnej, solidnej prozy, powieść kryminalna w bardzo dobrym, dosyć klasycznym wydaniu. Jestem przekonana, że spodoba się wszystkim miłośnikom gatunku.
Maggie_w_książkach - awatar Maggie_w_książkach
ocenił na74 lata temu
Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz Ninni Schulman
Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz
Ninni Schulman
Jesień w malowniczych zakątkach Szwecji może kojarzyć się z spokojem, polowaniami na łosie oraz wędkarstwem. Jest to również idealne miejsce do tego aby popełnić morderstwo. Jakby tego było mało, można również dokonać porwania, a na deser stworzyć zagadkę, w której podejrzaną stanie się szefowa lokalnego posterunku policji. Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz jest dziełem pisarki Ninny Schulman, dającej czytelnikom kryminał pełen wartkiej akcji oraz sprawy, mogącej uchodzić za typową… gdyby nie kilka niepasujących do całości okruszków. Cała akcja książki trwa tydzień, w czasie którego w małej spokojnej miejscowości dzieje się więcej niż przez cały okres jej istnienia. Par Sanner, jest lokalnym biznesmenem i jak większość mieszkańców, również myśliwym. Wiedzie spokojne życie wraz z swą nastoletnią córką Alvą i żona Bodil, która czuje się mocno zaniedbana przez męża, spędzającego całe dnie w pracy, toteż znajduje sobie kochanka. Pewnego październikowego ranka, Par z córką wybierają się na polowanie, wraz z grupą przyjaciół z koła myśliwskiego. W jej skład wchodzi między innymi szefowa lokalnego posterunku policji oraz mąż lokalnej dziennikarki Magdaleny Hansson. Niedługo potem, kiedy wszyscy myśliwi i naganiacze rozpoczęli łowy, dochodzi do tragedii. Par ginie od strzału w głowę z bliskiej odległości, a jego córka znika. Zdarzenie wygląda z początku na wypadek, jednak wiele elementów układanki zdaje się do siebie nie pasować. Kiedy rusza śledztwo, Hansson pisząc artykuł o całym zajściu trafia na ślad, który umknął policji, i rusza jego tropem. Szybko okazuje się, że tajemnica śmierci Para jest o wiele bardziej złożona niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. To co najbardziej podoba mi się w powieści Schulman to wielowątkowość, która jednocześnie nie sprawia, że gubimy się w wydarzeniach czy postaciach. Wszystko mamy ładnie podane na tacy, podzielone i serwowane w odpowiednich dawkach. To sprawia, że główna bohaterka w osobie Magdaleny Hansson, mimo grania pierwszych skrzypiec nie zdominowała całej powieści. Nie mamy tutaj wrażenie, że przy masie postaci, raptem kilka jest ważnych a reszta robi za tło. Nie. W tej historii każdy ma swoją role i pozostawia okruszek będący większą częścią całej łamigłówki. Co do koneksji niektórych osób szybko idzie domyślić się na czym one polegają, jednak kluczowe dla śledztwa sprawy wynikają dość późno, co sprawia, że mamy w książce kilka ciekawych zwrotów akcji, a to rzutuje na jej finał. Cieszy też bardzo duże tempo jakie narzuciła pisarka. Dzięki temu czytelnik się nie nudzi tylko ma wrażenie, że czyta wręcz powieść sensacyjną. Jednak książka twardo trzyma się swego gatunku pozostając do końca rasowym kryminałem, z pozoru oklepanym schematem morderstwa. I właśnie tutaj tkwi urok tej powieści. Mamy do czynienia z klasyczną sprawą, rodem z seriali, a mimo to ciężko nam znaleźć dowody lub poszlaki, zaś kiedy to czynimy, najczęściej na następnej stronie uczynią to również bohaterowie tego koszmaru. Finał zaskakuje, choć nie tak bardzo jakby się mogło z początku wydawać, mimo to jest porządnie opracowany i daje pełną dozę satysfakcji. A przecież o to w kryminałach chodzi, aby prosta sprawa stała się skomplikowaną łamigłówką z logicznym zakończeniem. Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz to porządny kawała rzemieślniczej pracy. Nie jest to co prawda Chemia śmierci, ale niewiele jej do tego dzieła brakuje. Mamy ciekawą sprawę morderstwa i zaginięcia, wiele brudów które wypływają w toku śledztwa, a do tego interesującą postać dziennikarki oraz szefowej policji, które charakteryzuje jedna, wspólna cecha – intelekt. Książkę szczerze polecam osobom lubiącym kryminały, nie tylko te skandynawskie, ale głównie klasyczne, gdzie każda błahostka może mieć duże znaczenie.
WPajęczejSieci - awatar WPajęczejSieci
ocenił na83 lata temu
Podglądaczka Karin Wahlberg
Podglądaczka
Karin Wahlberg
Dotrzymując danej samej sobie obietnicy, że coś jeszcze przeczytam pani Karin Wahlberg, niniejszym czynię zadość tej deklaracji przeczytawszy właśnie drugi tom cyklu o komisarzu Claessononie pod tytułem '' Podglądaczka ''. Około pół roku temu przeczytałam debiutancką pozycję z tego cyklu pt.'' Ostatni dyżur '' i nie byłam specjalnie zadowolona. Książka tamta nie sprawiła na mnie dobrego wrażenia. Jednym z powodów zapewne było to iż została zakwalifikowana do kategorii thriller, kryminał i tego się właśnie spodziewałam . Nie do końca dostałam to czego oczekiwałam, jednak postanowiłam tradycyjnie nie odpuścić tej pisarce i przeczytać coś jeszcze . Przyznaję że '' Podglądaczkę '' czytało mi się zdecydowanie lepiej. Oczywiście nie jest to Tess Gerritsen, chociaż medycyny w książce sporo, nie jest to też Charlotte Link, chociaż i tutaj wątek obyczajowy jest mocno uwypuklony , to nie ta klasa . Jednak czytało mi się zadziwiająco dobrze, być może dlatego że zredukowałam swoje oczekiwania. W '' Podglądaczce '' w moim odczuciu, głównym bohaterem jest...no kto zgadnie ? , jest ostracyzm i mobbing . Oraz to, do czego takie traktowanie drugiego człowieka w pracy może doprowadzić. Autorka, moim zdaniem, w sposób bardzo udany pokazała cały mechanizm takich działań i to że skutki tego zazwyczaj dosięgają nie tylko konkretnej osoby, wobec której są wymierzone, ale i jego bliskiego otoczenia. Dochodzenie w sprawie śmiertelnego wypadku pod kołami samochodu znowu odbywa się gdzieś jakby w tle, oplecione ważnymi zdarzeniami z życia prywatnego środowiska lekarskiego i policyjnego . Jednak tym razem jakoś mi to specjalnie nie przeszkadzało, chyba zdążyłam już trochę polubić z lekka zagubionego komisarza Claesa Claessona i jego nową rodzinę. Autorka również tradycyjnie wspomina o wciąż kurczących się funduszach dla służby zdrowia, o trudnościach personalnych, a także o ciężkiej i marnie opłacanej pracy pielęgniarek i zadufaniu lekarzy. Nie wydaje wam się to jakieś znajome ? :) Niejako przy okazji poczytamy o rozważaniach na temat starości i jej uciążliwości i jakby dla kontrastu o kłopotach kobiet ciężarnych i ich maleńkich dzieciach .Jednak mam wrażenie że tym razem pisarka odeszła od moralizatorskiego tonu i domorosłej psychologii . Mam też wrażenie, iż zaprzyjaźnię się z komisarzem Claessonem i ludźmi z jego otoczenia, tak prywatnego jak i służbowego, na dłużej .:)
Żona_Pigmaliona - awatar Żona_Pigmaliona
oceniła na66 lat temu

Cytaty z książki Bogini zemsty

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Bogini zemsty