Wśród obcych

Ale ja się męczyłam z tą książką. Strasznie nudna, pod koniec już tylko przelatywałam wzrokiem.

Ale ja się męczyłam z tą książką. Strasznie nudna, pod koniec już tylko przelatywałam wzrokiem.

Muszę powstrzymywać się za każdym razem przed przewróceniem oczu jak widzę słabą recenzję, ponieważ główna bohaterka jest „niewiarygodnym narratorem” a książka w formie pamiętnika jest o bzdurnych urywkach z jej dnia. Zupełnie nie to książka ma do przekazania. Historia jest o byciu porzuconym, wykorzystanym i posiadanie tak przekształconego obrazu rzeczywistości, że sama zaczyna w nie wierzyć. To czy Mor widzi wróżki czy nie to absolutnie nie jest istotne, ponieważ jest to metafora(moim zdaniem). Dziewczyna była wykorzystywana i odizolowana od reszty świata tak, że ona sama nie zdaje sobie sprawy co ją spotkało oraz nie rozumie jak traumatyczne to były wydarzenia. Nie posiada żadnej osoby, która mogłaby stanowić dla niej oparcie. Dlatego jedynym rozwiązaniem jest prowadzenie pamiętnika. I dlatego historię tam spisywane są urywane, chaotyczne i nieprzemyślane. Bo wie, że nikt jej nie wysłucha, a sama popada w coraz większe urojenia. I kreuje sobie alternatywną rzeczywistość, gdzie wróżki to jedyne przyjazne jej stworzenia, które są w stanie ponownie połączyć ją z jej bliźniaczką. O tym jest książka.

Muszę powstrzymywać się za każdym razem przed przewróceniem oczu jak widzę słabą recenzję, ponieważ główna bohaterka jest „niewiarygodnym narratorem” a książka w formie pamiętnika jest o bzdurnych urywkach z jej dnia. Zupełnie nie to książka ma do przekazania. Historia jest o byciu porzuconym, wykorzystanym i posiadanie tak przekształconego obrazu rzeczywistości, że sama...

Zachwycająca.

Nasuwa się pytanie czy Morwenna myślałaby o „Wśród Obcych” jako o jeszcze sci-fi czy już fantasy?
Trafiłem na ten tytuł czytając książki które zdobyły nagrodę Hugo, jedyne czego żałuję to, że nikt nie powiedział mi żebym za tą pozycję wziął się jako za ostatnią! Piękne podsumowanie, gatunku i całego fandomu, historia poruszająca w swojej prostocie i przeplataniu tego zwykłego z niezwykłym.

Polecam każdemu.

Zachwycająca.

Nasuwa się pytanie czy Morwenna myślałaby o „Wśród Obcych” jako o jeszcze sci-fi czy już fantasy?
Trafiłem na ten tytuł czytając książki które zdobyły nagrodę Hugo, jedyne czego żałuję to, że nikt nie powiedział mi żebym za tą pozycję wziął się jako za ostatnią! Piękne podsumowanie, gatunku i całego fandomu, historia poruszająca w swojej prostocie i...

Zdumiewa, zachwyca, ściska za serce. Historia 15-letniej dziewczyny i jej trudnego, naznaczonego bólem, kalectwem i wyobcowaniem, wchodzenie w dorosłość. Z lat dzieciństwa pamiętam rymowankę nagminnie umieszczaną "ku pamięci" w pamiętnikach: Książki to są nasi najlepsi przyjaciele. Nie zawiodą, nie zdradzą, a naucza wiele". Ta książka potwierdza, że tak właśnie jest. Książki to są nasi najlepsi przyjaciele.

Zdumiewa, zachwyca, ściska za serce. Historia 15-letniej dziewczyny i jej trudnego, naznaczonego bólem, kalectwem i wyobcowaniem, wchodzenie w dorosłość. Z lat dzieciństwa pamiętam rymowankę nagminnie umieszczaną "ku pamięci" w pamiętnikach: Książki to są nasi najlepsi przyjaciele. Nie zawiodą, nie zdradzą, a naucza wiele". Ta książka potwierdza, że tak właśnie jest....

Wszystko wskazuje na to, że główna bohaterka ma nie tylko uszkodzoną w wypadku nogę ale i głowę, skoro w wieku 15 lat wierzy ona we wróżki, a nawet je widzi. Nie pojmuję tego całego zachwytu i fascynacji nad tą ewidentnie przereklamowaną książką, która opisuje niepełnosprawność intelektualną nastolatki będącej w spektrum autyzmu. Naprawdę nie rozumiem za co ta 'powieść' dostała tyle nagród. Jak dla mnie to zwykła strata czasu i zdecydowanie odradzam.

Wszystko wskazuje na to, że główna bohaterka ma nie tylko uszkodzoną w wypadku nogę ale i głowę, skoro w wieku 15 lat wierzy ona we wróżki, a nawet je widzi. Nie pojmuję tego całego zachwytu i fascynacji nad tą ewidentnie przereklamowaną książką, która opisuje niepełnosprawność intelektualną nastolatki będącej w spektrum autyzmu. Naprawdę nie rozumiem za co ta 'powieść'...

Dawno żadna książka nie zachęciła mnie do przeczytania tylu innych książek ;) a to za sprawą bohaterki, która dzieli się wrażeniami z czytanych przez nią namiętnie lektur podczas całej swojej historii.
Książka napisana w formie pamiętnika, historia młodej dziewczyny o dorastaniu i mierzeniu się z życiem, ale podana w bardzo przyjemnej otoczce okraszonej magią, przez co czyta się ją naprawdę przyjemnie. Polecam :)

Dawno żadna książka nie zachęciła mnie do przeczytania tylu innych książek ;) a to za sprawą bohaterki, która dzieli się wrażeniami z czytanych przez nią namiętnie lektur podczas całej swojej historii.
Książka napisana w formie pamiętnika, historia młodej dziewczyny o dorastaniu i mierzeniu się z życiem, ale podana w bardzo przyjemnej otoczce okraszonej magią, przez co...

Ksiazka o niczym

Ksiazka o niczym

Bardzo ciekawa główna bohaterka.
Pięknie przedstawiona magia.
Forma pamiętnika.

Bardzo ciekawa główna bohaterka.
Pięknie przedstawiona magia.
Forma pamiętnika.

Fabuła płynie leniwie i spokojnie, próżno tu czekać, aż się „rozkręci” – z początku trochę na to czekałam, ale po kilkudziesięciu stronach uświadomiłam sobie, że ta książka po prostu cała taka jest. Lepiej brać się za nią, wiedząc to od razu. Są tu elementy fantastyki umieszczone w realnym świecie. Książka ma formę pamiętnika głównej bohaterki, która ma 15 lat, rok wcześniej zmarła w wypadku jej siostra bliźniaczka, a ona sama ma uszkodzoną nogę i porusza się o lasce. Dziewczynka ucieka od matki, która jest czarnym charakterem powieści, trafia pod opiekę ojca, którego dotąd nie znała, a stamtąd prosto do nowej szkoły z internatem. Główna bohaterka jest maniaczką czytania książek, pochłania ich mnóstwo w szybkim tempie - czytając tę powieść, w dużej mierze czyta się o czytaniu innych książek (istniejących naprawdę, można to też potraktować jako fajną bazę autorów i tytułów, po które warto kiedyś sięgnąć). Są tu „wróżki” jako magiczne istoty związane z naturą, jakby różnego rodzaju duszki, które dla większości ludzi są niewidzialne, niektórzy jednak potrafią je dostrzec. Przypominają chyba trochę wróżki z powieści „Piotruś Pan w Ogrodach Kensingtońskich” Barriego. Jest subtelny rodzaj magii. Jest matka – czarownica, która jest nieco obłąkana i ewidentnie zła. Książka jest raczej refleksyjna i dość pozytywna, choć motyw złej matki był dla mnie przygnębiający.

Fabuła płynie leniwie i spokojnie, próżno tu czekać, aż się „rozkręci” – z początku trochę na to czekałam, ale po kilkudziesięciu stronach uświadomiłam sobie, że ta książka po prostu cała taka jest. Lepiej brać się za nią, wiedząc to od razu. Są tu elementy fantastyki umieszczone w realnym świecie. Książka ma formę pamiętnika głównej bohaterki, która ma 15 lat, rok...

Zazwyczaj nie cierpię narracji pierwszoosobowej, a tym bardziej pisanej w formie dziennika/pamiętnika. Tymczasem powieść "Wśród obcych" charakteryzuje jedno i drugie, a mimo to podobała mi się bardzo. Może dlatego, że główna bohaterka, Mori, jest daleka od jojczenia i użalania się nad sobą (pomimo tego, że powodów do tego miałaby aż nadto),ma za to cierpkie poczucie humoru, które bardzo przypadło mi do gustu. Bardzo ciekawie wypadło tez porównanie Walijczyków (ze strony matki Mori) i Anglików (ze strony ojca),zarówno pod kątem zachowania, tradycji, czy choćby kuchni. Dla Brytyjczyków to może oczywistości, ale dla mnie - to była prawdziwa egzotyka.

Oprócz tego, że samą historię bardzo przyjemnie się czytało, to kolejnym - OGROMNYM - plusem jest ilość powieści sci-fi i fantasy z lat 70-tych i 80-tych, która się w książce pojawia. Mori jest bowiem zapaloną fanką fantastyki, a czytanie daje jej siłę do życia i jest ostoją, do której ucieka, gdy jest jej źle. Śledząc więc kolejne wydarzenia w życiu Mori, śledzimy także jej podróż czytelniczą; nie ukrywam, że po przeczytaniu "Wśród obcych" aż zaczęłam się dokopywać starszych powieści sci-fi, których jeszcze nie miałam okazji przeczytać, a które zostały wspomniane w książce.
Niech to będzie dla Was najlepszą rekomendacją.

Zazwyczaj nie cierpię narracji pierwszoosobowej, a tym bardziej pisanej w formie dziennika/pamiętnika. Tymczasem powieść "Wśród obcych" charakteryzuje jedno i drugie, a mimo to podobała mi się bardzo. Może dlatego, że główna bohaterka, Mori, jest daleka od jojczenia i użalania się nad sobą (pomimo tego, że powodów do tego miałaby aż nadto),ma za to cierpkie poczucie...