Jedyne dziecko

Jack Ketchum to bodajże jedyny autor, który dosłownie sponiewierał mnie psychicznie, zmaltretował emocjonalnie. Operując nagą, brutalną prawdą oraz dosadnym, realistycznym językiem, kompletnie nie licząc się z naturalną ludzką wrażliwością i odpornością, tratuje wiarę w dobro drzemiące w człowieku oraz sprawiedliwość, którą ofiarom powinien gwarantować system sądowniczy. Wywołuje skrajne, wyjątkowo intensywne emocje, bez ubarwień i przemilczeń ukazując najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy, szarpie napięte jak postronki nerwy zmuszając do zmierzenia się ze złem w najczystszej postaci: z krzywdą niewinnego dziecka poddanego psychicznym i fizycznym torturom, z molestowaniem seksualnym i wielokrotnym gwałtem włącznie; z dramatem kobiety - ofiary przemocy domowej będącej u kresu wytrzymałości, podejmującej nierówną walkę z psychopatycznym mężem oraz niesprawiedliwym i pełnym luk systemem prawnym; z przerażająco bestialskim i bezkarnym seryjnym mordercą znęcającym się nad rodziną, doskonale się przy tym kamuflującym.
Proza Ketchuma to ewenement nie mający sobie równych - pod każdym względem. Dobrze się zastanówcie, zanim wkroczycie do jego świata.

Lydia McCloud wychodzi za mąż za Artura Danse'a upatrując w tym związku szansy na zerwanie z przykrymi wspomnieniami z przeszłości. Niespodziewanie czuły i kochający mąż, krok po kroku, odsłania przed nią swoje prawdziwe, skrywane dotychczas oblicze. Artur okazuje się się być zwyrodniałym sadystą, socjopatą najgorszego sortu pozbawionym jakichkolwiek uczuć, a przede wszystkim - wszelkich moralnych hamulców. Kiedy Lydia, która już nieraz doświadczyła ciężkiej mężowskiej ręki oraz na własnej skórze przekonała się o jego chorych fantazjach odkrywa, że Artur w najgorszy z możliwych sposobów krzywdzi ich kilkuletniego synka Roberta, wpada we wściekłość i rozpoczyna długotrwałą i upokarzającą batalię o życie dziecka. Bardzo szybko przekonuje się, że ma przeciw sobie nie tylko męża - psychopatę, lecz również - co niewyobrażalne i zupełnie dla mnie niezrozumiałe - wymiar sprawiedliwości.

"Jedyne dziecko" poraża grozą i autentyzmem, szokuje naturalistycznie i sugestywnie przedstawionym dramatem okrutnie skrzywdzonego dziecka nie szczędząc najbardziej drastycznych i makabrycznych szczegółów. Epatowanie nimi nie jest jednak bezzasadne - intensyfikuje emocje czytelnika, których rozpiętość sięga od bezgranicznego współczucia po bezsilną, wściekłą nienawiść sprawiając, że cała historia zapada głęboko w pamięć nie pozwalając pozostać obojętnym.
Ketchum pozwala, by czyny mówiły same za siebie - i tak też się dzieje; one wręcz krzyczą mrożąc krew w żyłach, wstrząsają moralnymi posadami naszego świata i poczuciem sprawiedliwości. Wywołują grozę i wewnętrzny niepokój, jakich nigdy dotąd nie zaznaliśmy. Przypominają, że nie są wymysłem umysłu pisarza, lecz niegodziwości i okrucieństwa człowieka; uświadamiają, że zdarzają się częściej, niż bylibyśmy skłonni przypuszczać - każdego dnia, czasami tuż obok nas.
Opierając się na historii z życia wziętej, Ketchum dokonuje niezwykle realistycznej, trafnej i porażającej autentyzmem analizy psychologicznej swoich bohaterów. Dogłębnie studiując ich zachowania, motywacje, czynniki wpływające na kształt ich charakteru i osobowości, kreśli wstrząsający portret psychiki kobiety, zdesperowanej matki walczącej o życie swojego dziecka, doprowadzonej do ostateczności i zdolnej do wszystkiego w jego obronie; mężczyzny - zwyrodniałego psychopaty znęcającego się nad rodziną oraz dziecka - niewinnej ofiary nie tylko bestialstwa ojca, lecz także wymiaru sprawiedliwości.
Proza Ketchuma budzi wściekłość i bezradność dając czytelnikowi wyrazistą i wiarygodną próbkę emocji i przeżyć matki. Możemy tylko starać się wyobrazić sobie głębię jej rozpaczy, nienawiści, determinacji oraz miłości do synka dziękując Bogu, że jednak tylko stoimy z boku.

"Jedyne dziecko" to również dramatyczna próba zwrócenia uwagi na niedoskonałości systemu sądowniczego, bezlitosną machinę prawną winną cierpienia ofiar przestępstw. Niesprawiedliwe, pełne luk prawo, niemoralni i nieskuteczni przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości to kpina z tej "szacownej" instytucji - dobitne, głośne, mocne oskarżenie autora poraża siłą wyrazu i tragicznym realizmem.
Powieść Ketchuma to lektura wstrząsająca zarówno ze względu na poruszaną tematykę, jak i sposób jej zaprezentowania. Dla autora nie ma tematów tabu - liczy się tylko naga prawda, którą ukazuje iście po mistrzowsku. Nie sposób z nią polemizować; ona zawstydza, porusza, skłania do ponurych refleksji nad kondycją ludzkiej natury, uczula na ludzką krzywdę, bezbronność wobec wszelkich przejawów zła. Budzi niepokój burząc nasze samozadowolenie, zwraca uwagę na ogrom zła i cierpienia rozgrywającego się na naszych oczach, którego albo nie dostrzegamy, albo nie chcemy dostrzec.

Gorąco polecam tę odważną, mocną, wartościową, ale i bolesną książkę głównie czytelnikom o mocnych nerwach i sporej odporności psychicznej. Choć pochłania się ją jednym tchem, emocje, które wyzwala, pozostają w sercu na długi czas. Nie sposób uwolnić wyobraźni i uczuć spod władzy obrazów wykreowanych przez Jacka Ketchuma i niech to będzie ostateczną rekomendacją.

Jack Ketchum to bodajże jedyny autor, który dosłownie sponiewierał mnie psychicznie, zmaltretował emocjonalnie. Operując nagą, brutalną prawdą oraz dosadnym, realistycznym językiem, kompletnie nie licząc się z naturalną ludzką wrażliwością i odpornością, tratuje wiarę w dobro drzemiące w człowieku oraz sprawiedliwość, którą ofiarom powinien gwarantować system sądowniczy....