Profil użytkownika: Dariusz

Piąty tom Jeżycjady to solidna, ciepła powieść z bardzo charakterystycznym dla Musierowicz humorem, mnóstwem cytatów, odniesień literackich i swojską poznańską atmosferą. Akcja w stanie wojennym dodaje książce głębi – codzienne zmagania rodziny Borejków, kolejki, kartki, lęk i absurd tamtych czasów są pokazane bez patosu, za to z dużą dozą czułości i ironii.
Kreska i Maciek nadal uroczo się przekomarzają, Genowefa kradnie serca (i obiady), a dialogi jak zawsze są jedną z największych zalet książki. Autorka świetnie oddaje klimat Poznania lat 80. i relacje międzyludzkie w trudnych czasach.

Dla fanów Jeżycjady – miłe spotkanie ze starymi znajomymi, lektura lekka i przyjemna. Dla kogoś, kto czyta Musierowicz po raz pierwszy albo nie jest fanem tego specyficznego, mocno sentymentalnego stylu – może być po prostu „ok”, bez fajerwerków.
Porządna, ciepła, ale już trochę przewidywalna część cyklu.

Piąty tom Jeżycjady to solidna, ciepła powieść z bardzo charakterystycznym dla Musierowicz humorem, mnóstwem cytatów, odniesień literackich i swojską poznańską atmosferą. Akcja w stanie wojennym dodaje książce głębi – codzienne zmagania rodziny Borejków, kolejki, kartki, lęk i absurd tamtych czasów są pokazane bez patosu, za to z dużą dozą czułości i ironii.
Kreska i Maciek...

Najbardziej intymna i bezbronna książka Burroughsa.
William Lee dręczy się jednostronną, upokarzającą obsesją na punkcie młodego, obojętnego Allertona. Najmocniejsze momenty to właśnie ta bolesna, nagą tęsknota i drobne gesty odczytywane na tysiąc sposobów.
Niestety poza kilkoma świetnymi scenami w pierwszej połowie książka się rozpada: chaotyczne notatki, słaby humor, brak pointy, niedokończona podróż do Ameryki Łacińskiej i finał bez fajerwerków .
Warto dla fanów Burroughsa, którzy chcą zobaczyć go bez ironii i cut-upów, albo dla zainteresowanych wczesną queer literaturą.
Jako powieść – za słaba i nierówna.

Najbardziej intymna i bezbronna książka Burroughsa.
William Lee dręczy się jednostronną, upokarzającą obsesją na punkcie młodego, obojętnego Allertona. Najmocniejsze momenty to właśnie ta bolesna, nagą tęsknota i drobne gesty odczytywane na tysiąc sposobów.
Niestety poza kilkoma świetnymi scenami w pierwszej połowie książka się rozpada: chaotyczne notatki, słaby humor, brak...

Największą siłę książki stanowi styl – bardzo filmowy, krótki, cięty, z masą cliffhangerów na końcu rozdziałów. Czyta się ją praktycznie jednym tchem. Relacja między Antonią a Jonem nadal rozwija się w bardzo przyjemny, lekko sarkastyczny sposób.
Nie jest to już tak świeże i zaskakujące jak „Reina Roja”, a niektóre rozwiązania fabularne wydają się trochę naciągane – ale w tym gatunku to właściwie standard. Jeśli lubisz szybkie, bezpretensjonalne thrillery z dużą dawką adrenaliny i nie przeszkadza ci lekka przesada, to „Czarna Wilczyca” zdecydowanie daje radę.
Bardzo dobry popcornowy thriller – idealny na wakacje albo długi wieczór pod kocem.

Największą siłę książki stanowi styl – bardzo filmowy, krótki, cięty, z masą cliffhangerów na końcu rozdziałów. Czyta się ją praktycznie jednym tchem. Relacja między Antonią a Jonem nadal rozwija się w bardzo przyjemny, lekko sarkastyczny sposób.
Nie jest to już tak świeże i zaskakujące jak „Reina Roja”, a niektóre rozwiązania fabularne wydają się trochę naciągane – ale w...