Pierre Boulle

Tak już się utarło, że książki s-f wydawane wiele lat temu a trafnie przewidujące rozwój technologii i szerzej cywilizacji uznajemy za kultowe. Tak jest także z Planetą Małp. Rzeczywiście pomysł i przesłanie zawarte w książce, wielkie ostrzeżenia dla ludzkości jest interesujące i ważkie. Rozwój technologii i "rozleniwienie" ludzi może prowadzić do stagnacji i wręcz regresu umysłowego czy ewolucyjnego (niektórzy dopatrują się tutaj metafory małpy do dzisiejsza AI). A inne organizmy tutaj małpy mogą przejąć ludzkie role. Ciekawie jest to przedstawione i spuentowane (zakończenie jest intrygujące). Niezaprzeczalnie jest także, że książka wywarła znaczący wpływ na popkulturę i zaowocowała serią filmów, gier czy komiksów. Jednak podczas lektury miałem wrażenie, że autor większa wagę przywiązuje do przekazu i filozoficznej warstwy powieści, w sferze literackiej idąc na skróty. Mamy tutaj wiele bzdurek typu ludzie żujący od lat w dżungli w prymitywnych warunkach mają nieskazitelną skórę, są piękni itd. Ludzie na obcej planecie zachowują się beztrosko, kąpią się i baraszkują z napotkanymi istotami. Główny bohater zachowuje się do pewnego momentu irracjonalnie aby za chwilę nauczyć się perfekcyjnie języka małp. Świat przedstawiony także potraktowany po macoszemu. Właściwie wszystko jest jak na ziemi, rośliny, owoce, małpy to dokładnie szympansy, orangutany, goryle z infantylnie przypisanymi rolami społecznymi. Nie wiem czy autor jakoś głębiej chciał tutaj pokazać przywary ludzkich warstw społecznych. Jeżeli tak to nie do końca wyszło. Także opisy ewolucji powielają znany nam schemat. Czyta się nieźle ale zawieszenie niewiary i zamykanie oczu na dość liczne naiwności fabularne jest tutaj konieczne i psuje mocno odbiór całości. Na pewno wato poznać ten pierwowzór wszelkich opowieści o inteligentnych małpach. Mam jednak wrażenie, że można było to zrobić znacznie ciekawiej i z większa dawką emocji.