Książka miała potencjał, który nie został w pełni wykorzystany. Świat został świetnie wykreowany, chciało się czytać więcej o królestwach Wron, Fae i Shabbinów. Doceniam, że autorka tworzyła nowe języki, dzięki temu historia była bardziej autentyczna.
Pierwsza połowa książka była pełna ciekawych intryg i plot twistów, ale odkąd pojawił się Lorcan, wszystko co dobre zeszło na drugi plan. Nie dość, że sceny zbliżeń były za długie, bo miały z kilkadziesiąt stron, to jeszcze zostały opisane w obrzydliwy sposób. Zdaję sobie sprawę, że sięgnęłam po romantasy, zresztą lubię ten gatunek, ale nie w wydaniu z Lorem. Typ działał mi na nerwy z tą swoją zaborczością i zazdrością. Być może to był też efekt magii „przeznaczonych”, bo z tego co zauważyłam, to inne wrony ze swoimi przeznaczonymi również miały jakąś dziwną obsesję.
Ciekawiej by było, gdyby Bronwen przewidywała przyszłość w sposób niedosłowny, tylko może bardziej alegoryczny. Brakuje napięcia, jeśli wiadomo jak skończy się cała seria.

Książka miała potencjał, który nie został w pełni wykorzystany. Świat został świetnie wykreowany, chciało się czytać więcej o królestwach Wron, Fae i Shabbinów. Doceniam, że autorka tworzyła nowe języki, dzięki temu historia była bardziej autentyczna.
Pierwsza połowa książka była pełna ciekawych intryg i plot twistów, ale odkąd pojawił się Lorcan, wszystko co dobre zeszło...