Książka dobra, choć podwyższyłem ocenę o jeden (książka niby na 6, dałem 7). Podwyższyłem za odwagę autora, objawiającą się tym, że nie brnął w odcinanie kuponów z poprzedniej części serii (pomijam tu DZIENNIK CZASU ZARAZY jako totalny kiks) i napisał książkę - łącznik, w której nie ma specjalnych fajerwerków ale która przygotowuje nas informacyjnie do totalnego odświeżenia serii jakie ma nastąpić w przyszłych tomach i udowadnia że Cykl Inkwizytorski nie tylko się nie kończy ale wręcz na nowo zaczyna. Autor poszerzył rolę postaciom dotąd drugo- i trzecioplanowym, dzięki czemu Mordimer zyska lepsze tło w książkach serii 'JA, INKWIZYTOR' a i zapewne częściej dostaniemy książki z serii 'ŚWIAT INKWIZYTORÓW'. Niektórym może się to nie podobać, mnie się podoba, dzięki temu nieco od Mordimera odsapniemy a potem tym chętniej do niego wrócimy. Wszak małym dzieciom tudzież zwierzętom domowym wymienia się co jakiś czas zabawki żeby z czasem powrócić do poprzednich, podobnie jak to robią z postaciami scenarzyści w serialach. Podoba mi się też sugestia pociągnięcia dalej wątków ruskich. Fajne jest też to, że w książce autor podważa pewnik, iż śmierć jest ostateczna. Oczywiście tylko w jego historiach, ale daje to nadzieję na powrót... Ech, bez spojlerów. Nie podoba mi się za to jedna rzecz - analogie do czasów współczesnych. Naprawdę trzeba było? Przy takim potencjale jaki ma p. Piekara? A może powinno mi się to podobać? Tutaj akurat sam nie wiem.

Książka dobra, choć podwyższyłem ocenę o jeden (książka niby na 6, dałem 7). Podwyższyłem za odwagę autora, objawiającą się tym, że nie brnął w odcinanie kuponów z poprzedniej części serii (pomijam tu DZIENNIK CZASU ZARAZY jako totalny kiks) i napisał książkę - łącznik, w której nie ma specjalnych fajerwerków ale która przygotowuje nas informacyjnie do totalnego odświeżenia...

więcej mniej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Żółta kartka dla pana Piekary. Po świetnej serii dziejącej się na Rusi, autor - w jakimś chyba diabelskim natchnieniu - spróbował "rozjechać" ogromną ilość ludzi, w tym wielkie grono swoich czytelników, przedstawiając ich jako antynaukowych kretynów (też jestem w gronie wskazanych palcem). Obecnie nawet mnie to nie denerwuje a wzbudza uśmieszek politowania. Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, iż dzięki mej "głupocie" nie znalazłem się w szacownym gronie tych, którzy z powodu zakrzepicy wiedzą już co jest po drugiej stronie. A nie wszyscy z mojego otoczenia mogą to o sobie powiedzieć.
Sama treść książki stanowi jedynie bazę dla przedstawienia przez autora swego zdania w w/w kwestii. I jest nieciekawa. Nie wnosi niczego, ot, taka poboczna historyjka którą można odhaczyć a można pominąć. Do tego stopnia nijaka że czytając ją pod koniec zeszłego roku obecnie nic z niej nie pamiętam oprócz agresywnej wymowy książki, skierowanej przeciw tym co myślą inaczej niż autor. I znów w tej kwestii: cóż, prawda zawsze w końcu wychodzi na jaw. Czasem po dziesiątkach lat, ale w tym przypadku szybciej gdyż kto był w rzeczonej sprawie durniem, w świetle ostatnich wydarzeń w UE czy USA wychodzi już na jaw, grono tych którzy się z foliarzy w tej sprawie śmieje, lawinowo topnieje. Daję dwie gwiazdki a nie jedną bo pomimo histerycznego, propagandowego krzyku autora (może ma za złe innym, że hulajnoga ich nie skusiła i nie dali się nabrać a on uwierzył na słowo?), lubię tę serię. I mam nadzieję że p. Piekara w dalszej swej twórczości będzie bardziej rozważny w ocenie innych a do przymiotów własnych nabierze więcej dystansu.

Żółta kartka dla pana Piekary. Po świetnej serii dziejącej się na Rusi, autor - w jakimś chyba diabelskim natchnieniu - spróbował "rozjechać" ogromną ilość ludzi, w tym wielkie grono swoich czytelników, przedstawiając ich jako antynaukowych kretynów (też jestem w gronie wskazanych palcem). Obecnie nawet mnie to nie denerwuje a wzbudza uśmieszek politowania. Coraz bardziej...

więcej mniej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to