Rafał. Rafał Trzaskowski w rozmowie z Donatą Subbotko

Piękna pozycja, czytamy z rodziną każdego dnia, Rafał jest naszym guru! Dzieci znają już książkę na pamięć, a dalej proszą o więcej, Rafale, o Rafale, Ty jesteś naszym Panem!!

Piękna pozycja, czytamy z rodziną każdego dnia, Rafał jest naszym guru! Dzieci znają już książkę na pamięć, a dalej proszą o więcej, Rafale, o Rafale, Ty jesteś naszym Panem!!

Nie powala

Nie powala

Rafał. Rafał Trzaskowski w rozmowie z Donatą Subbotko
Autorzy: Donata Subbotko, Rafał Trzaskowski

Moja ocena: ★★★★★☆☆☆☆☆ (5/10)

Po książkę sięgnąłem z dużą ciekawością, przede wszystkim dlatego, że tytułowa postać reprezentuje w wielu kwestiach poglądy wyraźnie odmienne od moich własnych. Lektura pozwoliła mi jednak poznać tę perspektywę szerzej i bardziej bezpośrednio. Mam też poczucie, że książka została napisana szczerze — bez nadmiernej autocenzury i z wyraźną chęcią pokazania autora takim, jakim sam siebie postrzega.

Do niewątpliwych zalet publikacji zaliczam przystępny, łatwy w odbiorze język oraz sporą liczbę wątków biograficznych i historycznych. Opowieści dotyczące rodziny głównego bohatera, jego zaplecza kulturowego oraz drogi zawodowej tworzą spójny portret i pozwalają lepiej zrozumieć, skąd wyrastają jego poglądy oraz polityczne ambicje.

Jednocześnie książka ma dla mnie istotne słabości. Odnoszę wrażenie, że autor momentami zbyt mocno się uzewnętrznia. Szczególnie fragmenty dotyczące byłych związków — a zwłaszcza opowiadanie o byłej partnerce już na pierwszych stronach — odbieram jako niestosowne i niepotrzebne w przypadku pięćdziesięcioletniego mężczyzny aspirującego do najwyższych funkcji państwowych. Tego typu zwierzenia osłabiają powagę narracji i odciągają uwagę od spraw istotniejszych.

Dodatkowo w książce wyraźnie odczuwalne jest duże rozwarstwienie oraz jasno artykułowana niechęć wobec środowisk politycznych niezwiązanych z autorem. Uważam to za poważną słabość całego przesłania — zamiast budować przestrzeń dialogu i wspólnoty, narracja momentami pogłębia podziały i utwierdza czytelnika w istniejących liniach konfliktu.

Podsumowując, uważam, że książka jest warta przeczytania, szczególnie jako materiał do poznania innej perspektywy politycznej. Dla mnie osobiście lektura utwierdziła mnie w przekonaniu, że słusznie stało się, iż Rafał Trzaskowski nie został prezydentem Polski, choć jednocześnie pozwoliła mi lepiej zrozumieć jego sposób myślenia i motywacje.

Potencjalnym czytelnikom polecam zestawić tę publikację z książką „To ja. Andrzej Duda” — sam tak zrobiłem i uważam to porównanie za bardzo pouczające. Zderzenie dwóch narracji i dwóch wizji prezydentury daje znacznie pełniejszy obraz niż lektura każdej z nich osobno.

📖 23:11 · 22.01.2026 · 7/2026 · (P)

Rafał. Rafał Trzaskowski w rozmowie z Donatą Subbotko
Autorzy: Donata Subbotko, Rafał Trzaskowski

Moja ocena: ★★★★★☆☆☆☆☆ (5/10)

Po książkę sięgnąłem z dużą ciekawością, przede wszystkim dlatego, że tytułowa postać reprezentuje w wielu kwestiach poglądy wyraźnie odmienne od moich własnych. Lektura pozwoliła mi jednak poznać tę perspektywę szerzej i bardziej bezpośrednio....

To książka, którą warto czytać z dystansem do polityki i z otwartością na człowieka. Pomijając poglądy autora, bije z niej duża wiara w siebie i własną drogę. To, co wielu odbiera jako samouwielbienie, w gruncie rzeczy jest naturalnym efektem konsekwencji i sukcesu. Łatwo krytykować tych, którym się udało, bo zazdrość bywa prostszą reakcją niż uznanie czyjejś pracy. Gdyby każdy z nas miał opisać własne życie w książce, zapewne nadałby mu podobny wydźwięk, bo nikt nie buduje swojej historii z myślą o porażce. To opowieść o ambicji, determinacji i przekonaniu, że nie wszyscy startujemy z tego samego miejsca. Jedni rodzą się, żeby coś osiągnąć, a drudzy, żeby to komentować.

To książka, którą warto czytać z dystansem do polityki i z otwartością na człowieka. Pomijając poglądy autora, bije z niej duża wiara w siebie i własną drogę. To, co wielu odbiera jako samouwielbienie, w gruncie rzeczy jest naturalnym efektem konsekwencji i sukcesu. Łatwo krytykować tych, którym się udało, bo zazdrość bywa prostszą reakcją niż uznanie czyjejś pracy. Gdyby...

Miałem ją przeczytać przed wyborami, ale jakoś nie stało czasu, spotykałem się wtedy z wieloma krytycznymi opiniami na jej temat i może dlatego książka zaskoczyła mnie milej niż się spodziewałem. Historia ciekawa, choć uważam, że lepiej byłoby napisać ją jako podsumowanie, a nie w trakcie kariery, miałem wrażenie, że powstała w ramach kampanii wyborczej. Zastanawia mnie fakt jak bardzo polityczne preferencje wpływają na jej odbiór i niestety, jak w innych mediach więcej jest tu emocjonalnych opinii niż faktów. A książka cóż, pokazuje w lekki sposób koleje życie bohatera, fakt dość landrynkowo, ale kto chciałby pisać o sobie w złym świetle.

Miałem ją przeczytać przed wyborami, ale jakoś nie stało czasu, spotykałem się wtedy z wieloma krytycznymi opiniami na jej temat i może dlatego książka zaskoczyła mnie milej niż się spodziewałem. Historia ciekawa, choć uważam, że lepiej byłoby napisać ją jako podsumowanie, a nie w trakcie kariery, miałem wrażenie, że powstała w ramach kampanii wyborczej. Zastanawia mnie...

„Rafał” to książka, która zaskakuje spokojnym, przemyślanym tonem i dużą szczerością. Zamiast nachalnej autopromocji dostajemy rozmowę prowadzoną w sposób wyważony, miejscami bardzo osobisty, a miejscami analityczny. Autorzy pozwalają czytelnikowi zajrzeć za kulisy życia człowieka funkcjonującego na styku sfery prywatnej i publicznej — i robią to w sposób, który budzi zaufanie, ale też zachęca do własnych przemyśleń.

Najciekawsze są wątki dotyczące dojrzewania do roli publicznej, motywacji, wątpliwości i wyzwań, z jakimi mierzą się osoby zaangażowane społecznie. Książka nie unika trudniejszych tematów, ale nie zamienia się też w manifest — to raczej spokojna opowieść o doświadczeniach, porażkach, lekcjach i wartościach, które ukształtowały rozmówcę.

Ważnym atutem jest również sposób prowadzenia dialogu: nie jest to jednostronna opowieść, lecz partnerska rozmowa, w której jest miejsce na pytania, dopowiedzenia, dygresje i refleksje. Dzięki temu lektura wypada naturalnie i autentycznie, bez sztucznego budowania wizerunku.

Czytelnik, który oczekuje pełnej, szczegółowej biografii, może czuć pewien niedosyt — „Rafał” to raczej portret w formie rozmowy niż klasyczna książka biograficzna. Ale jednocześnie taka forma pozwala zobaczyć bohatera jako człowieka: z własnymi przekonaniami, słabościami i ambicjami.

To lektura dla osób, które chcą poznać go z innej perspektywy niż ta znana z ekranów i nagłówków. Dobrze napisana, przystępna i skłaniająca do myślenia — szczególnie o tym, jak wygląda współczesne życie publiczne i jakie koszty oraz decyzje się z nim wiążą.

„Rafał” to książka, która zaskakuje spokojnym, przemyślanym tonem i dużą szczerością. Zamiast nachalnej autopromocji dostajemy rozmowę prowadzoną w sposób wyważony, miejscami bardzo osobisty, a miejscami analityczny. Autorzy pozwalają czytelnikowi zajrzeć za kulisy życia człowieka funkcjonującego na styku sfery prywatnej i publicznej — i robią to w sposób, który budzi...

Przesłuchałem parę miesięcy po wyborach. Ta książka miała jakiś potencjał. Trzaskowski ma wiedzę, zwłaszcza na tematy związane z UE, ale niestety główne wnioski, które można wyciągnąć po tej książce to PiS będący największym złem świata, syndrom oblężonej twierdzy Rafała i wielokrotne przeczenie samemu sobie. Szkoda również, że ze strony interlokutora nie padło ani jedno trudne pytanie. Książka typowo pod zwolenników jednej partii.

Przesłuchałem parę miesięcy po wyborach. Ta książka miała jakiś potencjał. Trzaskowski ma wiedzę, zwłaszcza na tematy związane z UE, ale niestety główne wnioski, które można wyciągnąć po tej książce to PiS będący największym złem świata, syndrom oblężonej twierdzy Rafała i wielokrotne przeczenie samemu sobie. Szkoda również, że ze strony interlokutora nie padło ani jedno...

zakochany w sobie Rafał ujawnia czytelnikowi rąbek swojego bujnego, usłanego pochlebstwami klakierów życia. Niestety przeciętny czytelnik to nie jest wyborca PO i nie łyka wszystkiego jak pelikan stąd Rafał zaliczył twarde lądowanie.

zakochany w sobie Rafał ujawnia czytelnikowi rąbek swojego bujnego, usłanego pochlebstwami klakierów życia. Niestety przeciętny czytelnik to nie jest wyborca PO i nie łyka wszystkiego jak pelikan stąd Rafał zaliczył twarde lądowanie.

Ja pana Rafała naprawdę bardzo lubię. Odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu. Ale ta książka to po prostu nie jest to. Z dosyć sentymentalnej historii całkiem nie biednego dziecka z Warszawy wyrósł całkiem bardzo pewny siebie facet. I nie ma w tym nic złego dopóki pan Rafał nie zaczyna o tym mówić. Kiedyś miałem w głowie obraz idealny i naturalną koleją rzeczy było to że pana Rafała trzeba wesprzeć bo to ważne. Ale potem zaczęłem go słuchać i moja sympatia zaczęła uciekać.
Gdyby z tej książki wyciąć PiS to mielibyśmy naprawdę urocza książkę o człowieku który swoje osiągnął. Ale pan Rafał wpłata tutaj marudzenie do każdego rozdziału między wypowiedzi niezwiązane z tymi matołkami.
I te gadanie o sobie jako najbardziej "niszczonym polityku" za poprzedniego reżimu. Oj panie Rafale. Ta książka nikogo do pana nie przekonała a nawet mi naprawdę oddanemu fanu zaczęło brakować bardzo szybko cierpliwości.
Wielka szkoda. Bardzo niecierpliwie czekałem na wygrane wybory i lekturę książki. Wybory przegrane, książka na tył półki na wieczne potępienie.

Ja pana Rafała naprawdę bardzo lubię. Odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu. Ale ta książka to po prostu nie jest to. Z dosyć sentymentalnej historii całkiem nie biednego dziecka z Warszawy wyrósł całkiem bardzo pewny siebie facet. I nie ma w tym nic złego dopóki pan Rafał nie zaczyna o tym mówić. Kiedyś miałem w głowie obraz idealny i naturalną koleją rzeczy było to...

Kupione i przeczytane jeszcze przed wyborami. Z lektury rysuje się obraz świetnego specjalisty - stworzonego raczej do bycia częścią europejskiej machiny urzędniczej, aniżeli kierowania krajem w Europie Środkowej. Doświadczenie w realnej polityce sprowadza się do znajomości z tymi, którzy ją faktycznie prowadzą (i którzy prowadzili autora za rękę po kolejnych szeblach kariery). Książka ma (może nawet nieświadomie) posmak narcystyczny. Zasadniczo nie pomogła w kampanii wyborczej.

Kupione i przeczytane jeszcze przed wyborami. Z lektury rysuje się obraz świetnego specjalisty - stworzonego raczej do bycia częścią europejskiej machiny urzędniczej, aniżeli kierowania krajem w Europie Środkowej. Doświadczenie w realnej polityce sprowadza się do znajomości z tymi, którzy ją faktycznie prowadzą (i którzy prowadzili autora za rękę po kolejnych szeblach...