Profil użytkownika: kaktusowaona71

7,25
Tom trzeci jest najbardziej dopracowanym i emocjonalnym dziełem z całej trylogii. Uzupełnia braki fabularne z pierwszych tomów, zdecydowanie poszerza świat przedstawiony, nadrabia niedostatki charakterologiczne bohaterów, bawi, wzrusza ( nawet do łez ) i na koniec serwuje nam świetne, w sumie przewrotne zakończenie, będące swoistą woltą, które można na dobrą sprawę uznać za zamknięte, ale też równie dobrze można przyjąć, że autorka jednak kiedyś dopisze ciąg dalszy ( i chyba tego właśnie bym sobie życzyła ). Polecam. To była bardzo udana przygoda.

7,25
Tom trzeci jest najbardziej dopracowanym i emocjonalnym dziełem z całej trylogii. Uzupełnia braki fabularne z pierwszych tomów, zdecydowanie poszerza świat przedstawiony, nadrabia niedostatki charakterologiczne bohaterów, bawi, wzrusza ( nawet do łez ) i na koniec serwuje nam świetne, w sumie przewrotne zakończenie, będące swoistą woltą, które można na dobrą sprawę...

Lekka historia z gatunku fantasy / romantasy, nie aspirująca do czegoś więcej niż faktycznie jest. Urzekająca i naprawdę bardzo przyjemnie płynęło się przez jej strony. Wciąga czytelnika już od pierwszych chwil i naprawdę ciężko jest ją na dłużej odłożyć. Owszem, ta historia miała swoje braki i niedociągnięcia, ale bez problemu można na to wszystko przymknąć oko, bo tu nie chodzi o przecież o super rozwinięty świat przedstawiony, czy o detalikę wzbogaconą o milion uzupełniających wątków pobocznych, a głównie o wczucie się w przewodni wątek miłosny. I to autorce udało się osiągnąć w pełni. Mimo, że bohaterowie są ukształtowani w nieco archetypicznym stylu, to szybki, oraz bardzo ciekawy rozwój i tempo akcji, nie pozwalają czytelnikowi na jakieś szczególne dywagacje nad tym faktem. Trochę mocniej brakowało mi mimo wszystko rozwinięcia i pogłębienia świata przedstawionego, ale wciąż należy pamiętać, że to jednak nie miało być high fantasy i Pan Sanderson . To romantasy i to romans powinien tu być najważniejszy. I tak właśnie tu było. Zatem wszystko gra a ja tylko zrzędzę :) Bawiłam się wyśmienicie i gdyby wszystkie książki w tym gatunku były pisane na tym poziomie, to zdecydowanie częściej sięgałabym po ten gatunek. Polecam i lecę czytać część drugą, bo naprawdę jestem pod urokiem części pierwszej.

Lekka historia z gatunku fantasy / romantasy, nie aspirująca do czegoś więcej niż faktycznie jest. Urzekająca i naprawdę bardzo przyjemnie płynęło się przez jej strony. Wciąga czytelnika już od pierwszych chwil i naprawdę ciężko jest ją na dłużej odłożyć. Owszem, ta historia miała swoje braki i niedociągnięcia, ale bez problemu można na to wszystko przymknąć oko, bo tu nie...

1,25 za pomysł, ale nie wiem czy nie przeszarżowałam...
Rany Boskie ! Co to w ogóle było ?!!
Obecnie mam ogromne zapotrzebowanie na elfickie romantasy. Słono za owo zapotrzebowanie zapłaciłam.
Trafiłam przypadkiem na tą książkę na Legimi. Przeczytałam blurba i rzuciłam się jak szczerbaty na suchary, nie sprawdzajac już niczego więcej, czyli nie wiedziałam, że nie dość, że jest to ZNOWU DEBIUT to do tego jeszcze SELF PUBLISHING.
Mam za swoje.
Oceniłam to coś na 1,25 gwiazdki tylko i wyłącznie ze względu na to, iż faktycznie był tu romans i były elfy i to do tego zmiennokształtne ( czyli coś, czego obecnie rozpaczliwie mi trzeba ).
Wykonanie jednak, to tak niewiarygodna porażka, że aż brak mi słów.
Póki ( na początku) tekst był poddawany intensywnej korekcie przez jakąś litościwą duszę, wszystko grało i czytało się świetnie. Bajka skończyła się wraz z końcem korekty ( moment w którym to następuje jest doskonale widoczny, ponieważ fragment w którym korektorka podsumowuje swoją pracę i wysiłek, nie został nawet usunięty z tekstu książki ). Od tego miejsca zaczęła się istna tragedia.
Takiej ilości baboli wszelkiego autoramentu nie spotkałam od czasu mojej lektury równie porażającej pozycji „Zemsta pachnie wilkiem”. Nie wiem czemu z takim uporem, osoby nie umiejące posługiwać się poprawną polszczyzną, porywają się na pisanie książek, beztrosko narażając na szwank zdrowie umysłowe potencjalnych czytelników. Toż to ten tekst wygląda jakby go pisał średnio rozgarnięty hindus, który nie ma pojęcia o poprawnej konstrukcji zdań, składni, znaczeniu używanych sformułowań i gramatyce, choćby w jej podstawowej formie. Zdania sformułowane tak koślawo i pokracznie, że co chwilę musiałam je czytać po kilka razy, by pojąć, co autorka mogła mieć na myśli - a i nawet ten zabieg nie zawsze kończył się sukcesem, bo przekaz pozostawał dla mnie tajemnicą. Mózg się po prostu lasuje od czytania tych bredni. Żeby nie być całkiem gołosłowną podam jedynie kilka wybranych przykładów na ten pierdyliard bzdur tutaj wypisanych.
Pierwsze
Bohaterka będąc na balu słyszy w tle SZUMOWINĘ (!!??)) RANY BOSKIE. Menela zaprosili na bal ? W elfickiej zaklętej krainie ? Skąd się tam wziął ? A nieeee.... to miał być chyba jednak tylko poszum rozmów w tle..
Drugie
Towarzystwo jest w komnacie a z korytarza słychać kroki osoby, którą w następnym zdaniu określa się jako poruszającą się bezszelestnie jak duch.Pytanko. W jaki sposób można słyszeć Z ODLEGŁOŚCI kroki kogoś kto porusza się bezszelestnie ???? Fenomen.
Trzecie
Bohaterka zostaje zamknięta w komnacie gdzie drzwi nie mają klamki i nie ma jak się z niej wydostać, a już dwa zdania dalej wędruje po korytarzach tejże siedziby. Czy mam przyjąć, że posiadła tajną sztukę zmieniania się w dym i przesiąkania przez szpary między drzwiami a podłogą i tak opuściła zamkniętą na amen komnatę ?
Czwarte
Cytat:
„Skład jego twarzy zmienił się nieznacznie”
Czyli co ? Wyrosła mu trzecia dziurka od nosa ?
Przypuszczam, że autorka miała tu jednak na myśli, iż jego WYRAZ TWARZY zmienił się nieznacznie.. ale kto ją tam wie :P

Takich kwiatków jest po kilka na każdej stronie. Do tego dochodzą dziury i niekonsekwencje fabularne wielkości Alaski, literówki, prostota i toporność konstrukcyjna, godna instrukcji do obsługi cepa i oczywiście tak nieodzowny w tego typu tworach, wydmuchany w kosmos melodramatyzm, czyniący z całości żałosną farsę, a z bohaterów , przerysowane błazeńskie marionetki, a wszystko to zasypane wręcz lawiną porażającej „poetyckiej patetyczności” w stylu zdania, które pozwolę sobie zacytować:
„Gdy światło opadło, przed Laylą stał olbrzymi biały wilk. Sierść połyskiwała jak rozdeptany księżyc w śniegu.”

Koszmar ja rzadko.
Jedna z recenzentek napisała, że jest to - cytuję :
"Wybitna książka!"... Coż.. NAJGŁĘBSZE I NAJSZCZERSZE WYRAZY MOJEGO WSPÓLCZUCIA. ( ale o gustach jednak się nie dyskutuje )
Teraz już wiem, czemu nikt nie chciał tego cuda wydać. Zdecydowanie powinno ono bowiem pozostać w szufladzie, głęboko ukryte pod warstwą niepotrzebnych i dawno zapomnianych szpargałów.

1,25 za pomysł, ale nie wiem czy nie przeszarżowałam...
Rany Boskie ! Co to w ogóle było ?!!
Obecnie mam ogromne zapotrzebowanie na elfickie romantasy. Słono za owo zapotrzebowanie zapłaciłam.
Trafiłam przypadkiem na tą książkę na Legimi. Przeczytałam blurba i rzuciłam się jak szczerbaty na suchary, nie sprawdzajac już niczego więcej, czyli nie wiedziałam, że nie dość, że...