Oglądała miniaturę ( Nicolasa), gładziła ją, a kiedy ją odwróciła, zobaczyła napis. Uniosła wyżej
cenną pamiątkę i przeczytała następujące słowa:
Czas się nie liczy
Miłość przetrwa
W podpisie było „N”, nad nim „D”.
Oparła głowę o stary kamienny mur i zamrugała, czując łzy, napływające do oczu.
- Nicolasie, wróć - szepnęła. - Proszę, wróć.

- Podarowałeś coś Krzykowi Uthu - powiedziała Caryca łagodnie. - On dał ci za to swoją łzę, Fhar'al Brunkur. Widziałam obrazy tego zdarzenia w twoich oczach, kiedy leżałeś w gorączce. Widziałam las w płomieniach, stolicę Innoświata, zielonego kobolda... i dziewczynę o ciemnych włosach i szukających oczach. Wielokrotnie ją widziałam. Kim ona jest?
Jak rozświetlony snopem światła z latarni morskiej rozbłysnął w diamencie obraz, który sprawił, że wszystkie inne zbladły. To była Mia, w tamtej chwili, kiedy odwróciła się w stronę Grima, gdy rozdzielili się w piwnicach Łowcy. Przeszła już przez drzwi, ale zanim się oddaliła, raz jeszcze się obejrzała, myśląc, że on tego nie zauważy. Grim dostrzegł jednak jej spojrzenie, w którym było tyle tęsknoty, miłości i lęku, i za to ją kochał, za to, że miała takie właśnie oczy i że umiała tak na niego patrzeć.
- Moim życiem - odparł. - Dotarła do mnie w ogniu Feniksa, przedarła się przez wszystkie Cienie i ognie.
Grim odwrócił się, bo nie mógł już dłużej znieść spojrzenia Mii. Wiedział, że jego słowa są zgodne z prawdą, ale pamiętał też, jak cichy był jej głos, prawie niesłyszalny, a za to z jaką mocą porwało go wezwanie Fhar'al Brunkura. Wzdrygnął się lekko, czując na skórze kosmyk włosów. To Caryca pochyliła się w jego stronę, a jej włosy niby dym musnęły jego dłoń.
- Kochasz ją - powiedziała tak cicho, jakby wypowiedziane głośniej słowa mogły się rozprysnąć na kawałki i poranić jej wargi.
Grim skinął ledwie dostrzegalnie głową.
- Bardziej niż cokolwiek innego.

- Podarowałeś coś Krzykowi Uthu - powiedziała Caryca łagodnie. - On dał ci za to swoją łzę, Fhar'al Brunkur. Widziałam obrazy tego zdarzenia w twoich oczach, kiedy leżałeś w gorączce. Widziałam las w płomieniach, stolicę Innoświata, zielonego kobolda... i dziewczynę o ciemnych włosach i szukających oczach. Wielokrotnie ją widziałam. Kim ona jest?
Jak rozświetlony snopem ś...

-Jak to jest, że lody tak pasują do złamanego serca? - zapytała Kylie.
-To dlatego, że jeśli zjesz wystarczająco dużo, to serce ci zamarza i trochę mniej boli.

-Jak to jest, że lody tak pasują do złamanego serca? - zapytała Kylie.
-To dlatego, że jeśli zjesz wystarczająco dużo, to serce ci zamarza i trochę mniej boli.

- Był Janusz. Nic z tego nie będzie.
- Poczekaj. Nie mów hop. Wiesz to na pewno? Okazał się sukinsynem?
- Nie. Aż tak to nie. On chciałby tak leciutko, od czasu do czasu. Taki romansik bez zobowiązań...
- a ty chciałabyś tak na amen "Z psem i paprotką"?

- Był Janusz. Nic z tego nie będzie.
- Poczekaj. Nie mów hop. Wiesz to na pewno? Okazał się sukinsynem?
- Nie. Aż tak to nie. On chciałby tak leciutko, od czasu do czasu. Taki romansik bez zobowiązań...
- a ty chciałabyś tak na amen "Z psem i paprotką"?

Czasem doświadczenia nas kształtują w nieodpowiedni sposób. Nabywamy cechy, które nie zawsze sprzyjają relacjom z innymi ludźmi. Pozostawiajmy te, dzięki którym radzimy sobie z trudnościami. Pracujmy nad tymi, które nam ciążą.

Czasem doświadczenia nas kształtują w nieodpowiedni sposób. Nabywamy cechy, które nie zawsze sprzyjają relacjom z innymi ludźmi. Pozostawiajmy te, dzięki którym radzimy sobie z trudnościami. Pracujmy nad tymi, które nam ciążą.

Może potwory w ogóle nie chcą nikogo skrzywdzić. Może nawet nie wiedzą, że są potworami.

Może potwory w ogóle nie chcą nikogo skrzywdzić. Może nawet nie wiedzą, że są potworami.

Człowiek nigdy nie wie, jak mocno naprawdę w coś wierzy, póki prawda tego lub fałsz nie staje się dla niego sprawą zasadniczą. Łatwo powiedzieć, że wierzysz w moc sznura dopóki używasz go jedynie do obowiązania skrzyni. Ale przypuśćmy, że masz zawisnąć na tym sznurze nad przepaścią. Czy nie sprawdziłbyś wtedy czy naprawdę jesteś go pewny? Tak samo jest z ludźmi. Przez lata całe mógłbym zapewniać, że mam całkowite zaufanie do B. R. Potem przyszła chwila, gdy musiałem zdecydować, czy powierzyć mu ważną tajemnicę. W zupełnie innym świetle ukazało mi się wtedy to, co nazywałem moim "zaufaniem" do niego. Odkryłem, że coś podobnego w ogóle nie istniało. Jedynie realne niebezpieczeństwo jest sprawdzianem prawdziwości wiary.

Człowiek nigdy nie wie, jak mocno naprawdę w coś wierzy, póki prawda tego lub fałsz nie staje się dla niego sprawą zasadniczą. Łatwo powiedzieć, że wierzysz w moc sznura dopóki używasz go jedynie do obowiązania skrzyni. Ale przypuśćmy, że masz zawisnąć na tym sznurze nad przepaścią. Czy nie sprawdziłbyś wtedy czy naprawdę jesteś go pewny? Tak samo jest z ludźmi. Przez lata całe...

Pieniędzmi, nawet dużymi, nie można zapłacić za życie, za złamaną psychikę ofiary, która po pięciu latach wojny mogła stać się psychiką kata, psychiką człowieka żądnego odwetu.

Pieniędzmi, nawet dużymi, nie można zapłacić za życie, za złamaną psychikę ofiary, która po pięciu latach wojny mogła stać się psychiką kata, psychiką człowieka żądnego odwetu.

(...) ja nie ufam niczemu, co ma pizdę i zna wartość pieniądza.

(...) ja nie ufam niczemu, co ma pizdę i zna wartość pieniądza.

Ponadto antykwariusz jest prawie jak kurwa gotowa oddać się każdemu za pieniądze, tylko na odwrót – jak pieniądz, za którego każda kurwa się oddaje. Różnica zasadnicza.

Ponadto antykwariusz jest prawie jak kurwa gotowa oddać się każdemu za pieniądze, tylko na odwrót – jak pieniądz, za którego każda kurwa się oddaje. Różnica zasadnicza.