Po książkę sięgnąłem uwiedziony fenomenem Titanica. Moja fascynacja tym statkiem odżyła po kilkunastu latach bez wyraźnej przyczyny i nic nie wskazuje na to, aby miała nagle zniknąć. Jak mówi bowiem Dirk Pitt w rozdziale 27:
„Ten statek i jego tragiczny los jest jak choroba zakaźna. Kiedy człowiek się tym zainteresuje, to trudno mu opanować tę gorączkę”.
Okazało się, że – wcale tego nie wiedząc – od 1998 r. jestem „tytanofilem” – tak bowiem, jak niedawno się dowiedziałem, określa się niekiedy miłośników tego legendarnego transatlantyku.
Było to moje pierwsze spotkanie z Clive’em Cusslerem. Jako tytanofil z długim stażem nie umiałem przejść obojętnie obok książki, w której Titanic zajmuje centralne miejsce. Nie zawiodłem się, mimo że preferuję głównie prace naukowe i popularnonaukowe.
Odnoszę wrażenie, że w wielu powieściach z Titanikiem w tle fabuła wygląda bardzo schematycznie. Utonięcie statku jest punktem zwrotnym w fabule – momentem, w którym główny(a) bohater(ka) musi zmierzyć się ze stratą bliskich lub w ogóle z nowymi okolicznościami, jakie przynosi katastrofa. U Cusslera wygląda to zupełnie inaczej i za to daję ogromnego plusa.
ŁS
Po książkę sięgnąłem uwiedziony fenomenem Titanica. Moja fascynacja tym statkiem odżyła po kilkunastu latach bez wyraźnej przyczyny i nic nie wskazuje na to, aby miała nagle zniknąć. Jak mówi bowiem Dirk Pitt w rozdziale 27:
„Ten statek i jego tragiczny los jest jak choroba zakaźna. Kiedy człowiek się tym zainteresuje, to trudno mu opanować tę gorączkę”.
Po książkę sięgnąłem uwiedziony fenomenem Titanica. Moja fascynacja tym statkiem odżyła po kilkunastu latach bez wyraźnej przyczyny i nic nie wskazuje na to, aby miała nagle zniknąć. Jak mówi bowiem Dirk Pitt w rozdziale 27:
„Ten statek i jego tragiczny los jest jak choroba zakaźna. Kiedy człowiek się tym zainteresuje, to trudno mu opanować tę gorączkę”.
Okazało się, że – wcale tego nie wiedząc – od 1998 r. jestem „tytanofilem” – tak bowiem, jak niedawno się dowiedziałem, określa się niekiedy miłośników tego legendarnego transatlantyku.
Było to moje pierwsze spotkanie z Clive’em Cusslerem. Jako tytanofil z długim stażem nie umiałem przejść obojętnie obok książki, w której Titanic zajmuje centralne miejsce. Nie zawiodłem się, mimo że preferuję głównie prace naukowe i popularnonaukowe.
Odnoszę wrażenie, że w wielu powieściach z Titanikiem w tle fabuła wygląda bardzo schematycznie. Utonięcie statku jest punktem zwrotnym w fabule – momentem, w którym główny(a) bohater(ka) musi zmierzyć się ze stratą bliskich lub w ogóle z nowymi okolicznościami, jakie przynosi katastrofa. U Cusslera wygląda to zupełnie inaczej i za to daję ogromnego plusa.
ŁS
Po książkę sięgnąłem uwiedziony fenomenem Titanica. Moja fascynacja tym statkiem odżyła po kilkunastu latach bez wyraźnej przyczyny i nic nie wskazuje na to, aby miała nagle zniknąć. Jak mówi bowiem Dirk Pitt w rozdziale 27:
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Ten statek i jego tragiczny los jest jak choroba zakaźna. Kiedy człowiek się tym zainteresuje, to trudno mu opanować tę gorączkę”.
Okazało się, że...