Tylko o historii

Przegląd kilku esejów mistrza Jasienicy. Dawno ale warto choćby dla prawdy historycznej. Intrygująca okładka.

Przegląd kilku esejów mistrza Jasienicy. Dawno ale warto choćby dla prawdy historycznej. Intrygująca okładka.

ciekawe

ciekawe

Znakomicie czytało się te eseje Jasienicy. Co dosyć zabawne jest to de facto książka o książkach. Jasienica przedstawia swoje zdanie na temat wielu publikacji nawiązujących do rozmaitych tematów m.in czasów starożytnych, rzymskich czy wreszcie do naszych rodzimych np. Trylogia, Balladyna itd. Autor pisze w sposób niezwykle inteligentny, a czytanie jego przemyśleń to czysta przyjemność. Miejscami książka jest trudna, bo dzisiaj w roku 2021 ciężko jednoznacznie rozszyfrować wszystkie nawiązania do losów ówczesnej dla Jasienicy Polski. W pewnych fragmentach znowu mamy pochwałę dla socjalizmu m.in. rzecz o kompleksach naukowych, które wg autora są lepiej prowadzone w ZSRR aniżeli te w kapitalistycznym USA. Bardzo ciekawa była również lektura z czasów wojennych - o polskich, angielskich, francuskich, niemieckich i radzieckich dyplomatach i o sposobach prowadzenia przez nich polityki zagranicznej swoich państw. Odnajdziemy w niej również sprawę kresów wschodnich, średniowieczną sztukę wojny i wiele wiele innych ciekawych tematów, których rozpisanie tutaj zajęłoby bardzo dużo miejsca. Na pewno nie jest to książka nudna. Jasienica swoje przemyślenia wyraża w sposób zrozumiały i logiczny. Bardzo rzadko decyduje się na jednoznaczne osądzanie bohaterów czy tematów przez niego poruszanych, przez co książka nie jest pretensjonalna. Tytuł "Tylko o historii" jest nieco przewrotny bo w książce znajdziemy niemało o ludziach, o zwyczajach, o polityce. Myślę, że lektura tej książki to bardzo dobry czas. Szczególnie polecam ją osobom, które interesuje historia. Paweł Jasienica wraz z przeczytaniem kolejnej książki bardzo zyskuje w moich oczach.

Znakomicie czytało się te eseje Jasienicy. Co dosyć zabawne jest to de facto książka o książkach. Jasienica przedstawia swoje zdanie na temat wielu publikacji nawiązujących do rozmaitych tematów m.in czasów starożytnych, rzymskich czy wreszcie do naszych rodzimych np. Trylogia, Balladyna itd. Autor pisze w sposób niezwykle inteligentny, a czytanie jego przemyśleń to czysta...

Zbior esejow, artykulow i recenzji, mozna polecic wylacznie dla “hardcorowych” milosnikow Jasienicy. Tych, ktorzy musza przeczytac wszystko. Ksiazka te nie wnosi wiele do tematyki. Ksiazek i prac naukowych omawianych (recenzowanych) w zbiorze nikt juz chyba nie czyta, argumenty stawiane zas przez autora sa w wiekszosci powtorzeniem, tych z innych, bardziej znanych prac Jasienicy.
Jednym esejem, ktory przykul moja uwage to ten traktujacy o obrazie nacjonalizmu w “Ogniem i mieczem” Sienkiewicza. Jest nabardziej orginalny i, wydaje mi sie, zachowal sporo aktualnosci. Drugi, choc przeczytalem juz mniej uwaznie, to rozwazania o Powstaniu Styczniowym, ktorego rocznice obchodzona w zeszlym roku (2013).

Zbior esejow, artykulow i recenzji, mozna polecic wylacznie dla “hardcorowych” milosnikow Jasienicy. Tych, ktorzy musza przeczytac wszystko. Ksiazka te nie wnosi wiele do tematyki. Ksiazek i prac naukowych omawianych (recenzowanych) w zbiorze nikt juz chyba nie czyta, argumenty stawiane zas przez autora sa w wiekszosci powtorzeniem, tych z innych, bardziej znanych prac...

Jasienica należy do tej grupy historyków, których nazywam publicystami historycznymi. Bardzo lubię tego typu pisanie: żywe, ciekawe, dalekie od sztampy i nudy. Tematyka "Tylko o historii" bardzo szeroka - od starożytności po II wojnę światową. Podstawą każdego z esejów jest albo świeżo wydana (przełom lat 50/60) książka (w tym np. "Zielone oczy" Stanisława Cata Mackiewicza, którą ostatnio "opiniowałem"),albo jeden ze znanych, klasycznych utworów literackich (Balladyna, Ogniem i mieczem).

Na marginesie tego ciekawego zbioru, kilka refleksji:
1. Czytając takiego erudytę jak Jasienica trudno nie uświadomić sobie sporych luk we własnej wiedzy (smuteczek).
2. Co prawda w posłowiu wspomniano o pewnej liczbie ingerencji cenzorskich, ale podobno niezbyt dużej. Jeżeli tak, to zaskakująco wiele rzeczy zostało "puszczonych", w szczególności w oryginalnych tekstach publikowanych w "Twórczości" i "Przeglądzie Kulturalnym" (zdumienie).
3. W kilku esejach z neoficką gorliwością namawia Jasienica do zwiększenia nakładów wydawanych książek (w szczególności historycznych). Kontrastuje to z jednej strony z ówczesną sytuacją pisarzy za granicami Polski (u nas nakłady bywały całkiem solidne) - pisze o tym m.in. Wańkowicz w swojej relacji z podróży po Ameryce, z drugiej zaś - z naszą sytuacją aktualną. W czasach gdy 56% Polaków nie otwiera nawet jednej książki rocznie, a "istniejąca od zawsze" księgarnia MDM (na Koszykowej w Warszawie) na swoich witrynach wystawia plakat "W LIKWIDACJI" - człowieka ogrania (żałość).

Jasienica należy do tej grupy historyków, których nazywam publicystami historycznymi. Bardzo lubię tego typu pisanie: żywe, ciekawe, dalekie od sztampy i nudy. Tematyka "Tylko o historii" bardzo szeroka - od starożytności po II wojnę światową. Podstawą każdego z esejów jest albo świeżo wydana (przełom lat 50/60) książka (w tym np. "Zielone oczy" Stanisława Cata Mackiewicza,...

W miarę ciekawy zbiór esejów. Niektóre z nich są bardzo ciekawe, lecz część jest jednak bardzo przeciętna. Dla fanów historii może być to bardzo wartościowa pozycja przedstawiająca punkt widzenia i opinie wybitnego historyka. Zawiera sporo ciekawostek, które mogą zaskoczyć i zaciekawić.

W miarę ciekawy zbiór esejów. Niektóre z nich są bardzo ciekawe, lecz część jest jednak bardzo przeciętna. Dla fanów historii może być to bardzo wartościowa pozycja przedstawiająca punkt widzenia i opinie wybitnego historyka. Zawiera sporo ciekawostek, które mogą zaskoczyć i zaciekawić.

Książka raczej dla miłośników historii, czyta się ją dość dobrze chociaż bywają fragmenty nie co przynudzające. Styl jest typowy dla Jasienicy, dużo anegdot i dygresji także często odchodzi od głównego tematu przez co jednak książka jest ciekawsza bo porusza wiele historycznie ciekawych kwestii. Same eseje pozbierana przede wszystkim z "Twórczości" naznaczone są już śladem czasu, ale nadal czyta się to dość dobre jednak
polecam miłośnikom Jasienicy i historycznych ciekawostek !

Książka raczej dla miłośników historii, czyta się ją dość dobrze chociaż bywają fragmenty nie co przynudzające. Styl jest typowy dla Jasienicy, dużo anegdot i dygresji także często odchodzi od głównego tematu przez co jednak książka jest ciekawsza bo porusza wiele historycznie ciekawych kwestii. Same eseje pozbierana przede wszystkim z "Twórczości" naznaczone są już śladem...