Profil użytkownika: xymena_araszkiewicz

Początek obiecywał coś wyjątkowo niesztampowego. Z kartki na kartkę stawało się to jednak pieśnią przeszłości. Ostatecznie powieść przeistoczyła się w zwyczajną sensację z domieszką nadprzyrodzoną. Koniec zaś okazał się dziwny i mało strawny. Psychologiczny portret głównego czarnego charakteru jest pełen kuriozów, osobliwości, banałów i zaprzeczeń. Motywacje tejże osoby są z pogranicza absurdu, głupoty, szaleństwa i pozostają mocno aberracyjne. Dziwią! Nie bardzo to wszystko się klei. Ale choroby psychiczne różnie się objawiają.

Przeczytać można. Dla klimatycznych opisów. Lecz nie jest to arcydzieło. Już teraz nie bardzo pamiętam, o czym tak naprawdę była ta książka. Stanowiła chyba ostrzeżenie przed ludźmi. By nikomu nie ufać.

Jedyne co było ok, to postacie główne, niezbyt lotne, niezbyt spostrzegawcze, naiwne nawet. Tacy są w większości ludzie. Taka ja jestem, i wielu z nas… Łatwo podlegamy oszustom, narcyzom, manipulatorom. Liczymy na przyzwoitość i nie przypisujemy innym złych pobudek, a nawet dobrych pobudek fatalnie skanalizowanych. A jednak wkoło może czaić się zło, niebezpieczeństwo, śmierć z przyczyn prozaicznych czająca się zza drzewa.

Początek obiecywał coś wyjątkowo niesztampowego. Z kartki na kartkę stawało się to jednak pieśnią przeszłości. Ostatecznie powieść przeistoczyła się w zwyczajną sensację z domieszką nadprzyrodzoną. Koniec zaś okazał się dziwny i mało strawny. Psychologiczny portret głównego czarnego charak...

Rozwiń

Zwiń

Nie wiem, nie wiem… Książka jest krótka i dziwna, mówi tylko o Wirginii. Sama narracja dość często traci spójność i rytm. Wiele miejsca zajmują aspekty dziwnie poboczne. To odbieganie od głównego tematu może być odbierane jako zamęt, chaos, wada. I w istocie jest kluczowym defektem.

Autorka w swym reportażu demaskuje czyny eugeniki i jej idee przenikające życie codzienne, edukację i medycynę zaangażowanego kręgu osób. Elizabeth Catte mocno akcentuje, że dążenie eugeników do czystości rasowej było dążeniem opartym na pogardzie, poczuciu wyższości, rasizmie itp.

Retoryka eugeników była ważna szczególnie tam, gdzie o losie człowieka decydowały terminy i definicje, którymi to uzasadniano choćby proceder sterylizacji. Stopniowo przekazywany jest zarys tych przekonań, tych twierdzeń dotyczących życia, na jakie zasługują lub, na jakie nie zasługują ludzie z tak zwanego marginesu społeczeństwa.

Reportaż wspomina o współczesnym wątku związanym z deweloperami i gentryfikacją. I tylko jakoś nie po drodze mi z tym rodzajem narracji i brakiem wnikliwości, z zawiłością jaką tu mamy i brakiem spójności, rozwodnieniem clou. Zmarnowany temat. Szkoda!

Nie wiem, nie wiem… Książka jest krótka i dziwna, mówi tylko o Wirginii. Sama narracja dość często traci spójność i rytm. Wiele miejsca zajmują aspekty dziwnie poboczne. To odbieganie od głównego tematu może być odbierane jako zamęt, chaos, wada. I w istocie jest kluczowym defektem.

Autor...

Rozwiń

Zwiń

Dość zabawna, nieco też poszarpana i iście lekka kryminalna komedyjka z domieszką sensacji. Wszystko tu jest trochę z przymrużeniem oka, choć też nie całkiem niepoważne. Kontynuujemy w jakimś sensie opowieść z poprzedniej książki Małgorzaty Starosty, choć raczej w sensie samej pogłębiającej się relacji głównych bohaterów - Lindy i Organka.

Rzeczy z początku banalne przeradzają się w tajemniczy ciąg przypadków i niefortunnych wypadków oraz imponderabiliów. Z uduszonym lub otrutym typem w zabytkowym samochodzie i krwawymi Walentynami, zaszyfrowaną wiadomością, z jakimiś pogłoskami o molestowaniu najmłodszych, czy rozkminkami co do acetylocholiny, rycyny, koniiny i śmiertelnej dawki szczwołu, albo z dyskusjami o toksyczności rącznika pospolitego. Z dziwnymi nazwiskami, postaciami karykaturalnymi …i tymi bardziej udanymi - naturalnymi ...i płynnie wirującymi zawiłościami fabuły. A w tle historia. I tajemnice.

Dość zabawna, nieco też poszarpana i iście lekka kryminalna komedyjka z domieszką sensacji. Wszystko tu jest trochę z przymrużeniem oka, choć też nie całkiem niepoważne. Kontynuujemy w jakimś sensie opowieść z poprzedniej książki Małgorzaty Starosty, choć raczej w sensie samej pogłębiające...

Rozwiń

Zwiń

Dwa, można by tak napisać, dość sprawnie poprowadzone opowiadania kryminalne. Oparte głównie na dialogach i szybkich woltach. Historie w obu przypadkach są dobrze osadzone w realiach czasów, w których się toczą. Są oczywiście nieco przewidywalne, ale styl pisarski autora wszystko to rekompensuje. Może rozmachem nie powalają zwłaszcza w porównaniu do bardzo podobającego mi się Urlopu majora - https://lubimyczytac.pl/ksiazka/86671/nieudany-urlop-majora-downara, ale nie oczekiwałam epopei, arcydzieła lub kreacji ponadprzeciętnej.

Całościowo książeczka dość rozrywkowa mimo ponurej tematyki. Dostajemy zarys dwóch odsłon dobrego słuchowiska lub filmu. Pewne sprawy są tu umowne lub szkicowane szybko, niemniej czyta się to z przyjemnością i raczej bez żenady.

W pierwszym… Downar stara się rozwikłać sprawę morderstwa pięknej dziewczyny. Zanim doprowadzi do ujęcia sprawcy, dojdzie do drugiej śmierci...

W kolejnym… poszukuje sprawcy morderstwa znanego lekarza. Snuje się po ledwie namacalnej ścieżce, do rozwiązania …zahaczając o Zakopane. Angażowane są także aktorskie zdolności naszego funkcjonariusza, a on ociera się o własną śmierć.

Trochę urocze, może naiwne, czasem śmieszne, ale nie najgorsze. Oczywiście za miesiąc, czy dwa będę pewnie pamiętała tylko, że rzecz przeczytałam – wątpię czy coś więcej mi w głowie pozostanie z treści. Niemniej dialogi świetne, reakcje naturalne, a motywy stare jak świat. Można!

Dwa, można by tak napisać, dość sprawnie poprowadzone opowiadania kryminalne. Oparte głównie na dialogach i szybkich woltach. Historie w obu przypadkach są dobrze osadzone w realiach czasów, w których się toczą. Są oczywiście nieco przewidywalne, ale styl pisarski autora wszystko to rekomp...

Rozwiń

Zwiń

Dogłębna analiza problematyki granic przyzwoitości i bezczelnego przekraczania tych granic tam, gdzie powinien być chroniony człowiek oraz jego prywatność, jego prawo do intymności. Ekspresyjne wyrażenie niezgody na traktowanie użytkowników Internetu, jako króliki, czy materiał badawczy …coś na kształt paszy dla algorytmów.

Autorka krytykuje super-firmy technologiczne i pokazuje jak dalece krzywdzą one świat ludzi, jak przykładają się do degeneracji rasy człowieczej.

Format korporacyjnego amoralnego zachłannego podglądactwa oraz pazernego pozyskiwania rynków, kapitału i przestrzeni, czyni z nas ofiary tych firm… robi z nas e-heroinistów lub e-ćpunów, ślepców, niewolników, lalki, plankton. Gra poza prawem, poza normami, pełna przemilczeń i tajemnic uprawiana przez wymienione z nazwy globalne koncerny tworzy plugawe bagno, zmowę - mega oligopol. Dochodzi do destrukcji struktur politycznych, stosunków ekonomicznych, kulturowych dezynwoltur… drenażu intelektualnego i rozbicia społeczeństw, do dziwacznej atomizacji.

Autorka wskazuje jak dalece egoistyczne i pozbawione wszelkich zasad poczynania pasożytujących firm prowadzą do zniszczeń na wielu polach. Na czym polega maszyneria kontrolowania naszych zachowań, psucia świata, jaki jest schemat demontażu demokracji, utraty wolności, swobody.

Cała ta strategia pogoni za ofiarą, urabiania jej i znamienna permanentna inwigilacja, wszelkie techniki incepcji itd. ostatecznie stopniowo wyniszczają – tworzą totalitaryzmy, modyfikują zachowania mas ludzkich, pustoszą psychikę i hierarchię wartości. Pozostawia to rodzaj spalonej ziemi, rodzaj spustoszenia, omamienia. A wielcy gracze mają zwykłych ludzi w nosie, okradają ich w biały dzień i pławią się w luksusach oraz mamonie. Ohyda!!!
--------------------------------------
Polecam:
https://www.youtube.com/watch?v=rijz4gwZlVY

Dogłębna analiza problematyki granic przyzwoitości i bezczelnego przekraczania tych granic tam, gdzie powinien być chroniony człowiek oraz jego prywatność, jego prawo do intymności. Ekspresyjne wyrażenie niezgody na traktowanie użytkowników Internetu, jako króliki, czy materiał badawczy …c...

Rozwiń

Zwiń