Myśl w obcęgach. Studia nad psychologią społeczeństwa Sowietów

Autor był człowiekiem głęboko oczytanym w tematyce Rosji; jej historii, kultury, ustroju. Co więcej, miał okazję spędzić kilkanaście dni w Zwiazku Republik Sowieckich, odbywając podróż, która pozostawiła w nim silne wrażenie. (przed 1930 rokiem). Była to wyprawa nie tylko geopolityczna, ale przede wszystkim intelektualna i psychologiczna. To dzięki niej mógł dogłębnie przyjrzeć się mechanizmom rządzącym sowieckim społeczeństwem. Sam przyznaje:
• „znałem nieźle historię, literaturę, byt przedwojennej Rosji (…) konstytucję ZSRR umiałem omal nie na pamięć.(…)”

Zanim wyruszył zadał sobie kilka fundamentalnych pytań, na które próbował odpowiedzieć w tej książce:

1. „Czy w razie wojny ościennej w Rosji obudzi się patriotyzm państwowy, który zacznie pomagać rządowi sowieckiemu w walce z wrogiem, cudzoziemcem, czy też przeciwnie, wybuch wijny wywoła kontrrewolucję w Rosji?
2. Czy w walce pomiędzy rosyjsko-bolszewickim centralizmem a siłami decentralistyczno-nacjonalistycznymi, zwycięży pierwszy czy też drugi?
3. Jak się przedstawiają wpływy Azji na bolszewicką Rosję?
4. Jak wygląda ra młodzież, która jest wychowana „bez żadnej moralności”, urabiania w pojęciu, że religijność jest jakimś objawem patologicznym w rodzaju histerii płciowej?
5. Jak się przedstawia sprawa rosyjskiego „palimpsestu”?”

Wyruszając, postawił sobie jasny cel:
• „(…) szukałem rzeczy trwałych, stałych, niezmiennych w Bolszewii.”

Tymczasem, podczas podróży, odkrył, że w tym państwie:
• „Wszystko jest płynne, wszystko jest względne, wszystko ulega prądowi walki rewolucyjnej, która płynie naprzód, jak rzeka podczas powodzi.”

W jego oczach Związek Sowiecki był państwem pozbawionym fundamentów prawnych, jakie znała Europa:
• „W państwie sowieckim nie istnieje żadna norma jurydyczna w naszym europejskim pojęciu „istnienia”, działania normy, (…) prawa cywilnego, (…) karnego i konstytucyjnego.”

Zderzenie dwóch światów zachodniego i wschodniego, opisał w sposób niezwykle obrazowy:
• ”Nasz świat jest światem wypoczynku, światem zabawy w politykę i tenis, światem chleba i kultury – ich świat to świat histerii, okrzyków, haseł i szamotania się z pracą.”

Warto zaznaczyć, że książka po raz pierwszy została wydana w 1931 roku. Nie jest to agitka ani manifest, lecz chłodna, choć poruszająca analiza rzeczywistości. Autor miał nieprzeciętny dar trafnej obserwacji.

Nie ukrywał swoich przekonań, silnych zasad monarchicznych i rzymskokatolickich. W rej książce, dążył do uczciwości i intelektualnej bezstronności. Podchodził do tematu z psychologicznego punktu widzenia. Próbował uchwycić skutek jaki wywarl eksperyment na rosyjskim narodzie. Pisał wprost:
• „Jest to wielki kocioł, wrzacy rewolucją.”

Na końcu książki znajduje się krótka nota, autorstwa Andrzeja Nowaka, komentarz do Pamimpsestu Stanislawa Mackiewicza. Nowak zauważa, że Mackiewicz uznawał dwa najważniejsze nieszczęścia, jakie dotknęły ludzkość; jedno to rewolucja rosyjska, a drugie – Sobór Watykański II.

Autor był człowiekiem głęboko oczytanym w tematyce Rosji; jej historii, kultury, ustroju. Co więcej, miał okazję spędzić kilkanaście dni w Zwiazku Republik Sowieckich, odbywając podróż, która pozostawiła w nim silne wrażenie. (przed 1930 rokiem). Była to wyprawa nie tylko geopolityczna, ale przede wszystkim intelektualna i psychologiczna. To dzięki niej mógł dogłębnie...

Lektura wyjątkowo na czasie, mimo że napisana w 1931 roku, obecnie jest niezwykle aktualna. Żeby nie powtarzać opisów już istniejących, napiszę jedynie, że studium psychologiczne pisane przez autora w odniesieniu do sowietów, w obecnej sytuacji odnosi się do współczesnych neomarksistów. Narkotyk rewolucji komunistycznej obecnie jest dystrybuowany w nieco zmienionym opakowaniu. Zamiast walki klas, likwidacji burżuazji, walki o prawa proletariatu, nowomowy komunistycznej, kołchozów i sowchozów itd., obecnie mamy walkę płci, walkę ras, walkę o prawa wszelkich mniejszości, mowę nienawiści, inkluzywność i ekologizm. Gorąco polecam refleksje nad tą książką, bo „widmo komunizmu krąży nad” (…) Brukselą.

Lektura wyjątkowo na czasie, mimo że napisana w 1931 roku, obecnie jest niezwykle aktualna. Żeby nie powtarzać opisów już istniejących, napiszę jedynie, że studium psychologiczne pisane przez autora w odniesieniu do sowietów, w obecnej sytuacji odnosi się do współczesnych neomarksistów. Narkotyk rewolucji komunistycznej obecnie jest dystrybuowany w nieco zmienionym...

Wspaniała orka sowieckich realiów. Spostrzegawczość autora zachwyca, podobnie jak jego umiejętności wyciągania wniosków z wydartych rzeczywistości okruchów.

Wspaniała orka sowieckich realiów. Spostrzegawczość autora zachwyca, podobnie jak jego umiejętności wyciągania wniosków z wydartych rzeczywistości okruchów.

Myśl w obcęgach - dawno tytuł książki nie wydał mi się tak adekwatny do jej treści. Szczególnie angażujące jest zdobywanie poszerzonej perspektywy na temat zniewolenia społeczeństwa rosyjskiego, obserwowanego i analizowanego przez człowieka, który widział sowieckie przemiany za swojego życia. Książka pomaga zrozumieć, dlaczego Polakom oraz obywatelom krajów zachodnich tak trudno pojąc jest rosyjskie myślenie. Moim zdaniem to szczególnie istotne również z uwagi na współczesne poczynania Rosji. To co dla krajów zachodnich jest oznaką honoru i godności, często w oczach Rosjanina jest oznaką słabości.

[SPOILER]
Los ludu rosyjskiego nigdy nie należał do najprostszych. Trudne warunki życiowe, tyrania, najazdy muzułmańskich sąsiadów. Jeżeli dla kogoś interesujące jest lepsze poznanie rosyjskiej natury, polecam rozmowy z Panią Krystyną Kurczab-Redlich, przytaczającą liczne wątki ucisku, których w swojej historii doznał lud rosyjski. Nie ma chyba jednak w historii Rosji gorszego okropieństwa niż rewolucja bolszewicka i jej następstwa.

Dopóki w Rosji panował carat, sytuacja ludu była tragiczna, ale możliwa do przetrwania. Szczególnie ważny jest dla mnie wątek, który przytoczony został przez Pana Marka Chodakiewicza. W jednym z wykładów, na przykładzie Josepha Conrada pokazał, że carat z zasady nie karał dzieci za działania ich rodziców. Czyli nie stosował niesprawiedliwej odpowiedzialności zbiorowej. I pomimo swojego okrucieństwa zachowywał szczątkowe przywiązanie do cywilizacji łacińskiej. Tego nie uraczy się natomiast w kraju sowieckim. W kraju, w którym rozsądek został wyparty przez partyjną opresję na skalę dotąd w Rosji nieznaną. I ma to, nie tylko moim zdaniem, ogromne przełożenie na Rosję współczesną. Wciąż przecież żyją kaci i ofiary wprowadzonego ucisku. Wciąż na kraju tym spoczywa odpowiedzialność za hektolitry przelanej krwi niewinnych osób.

Szczególnie ważna była dla mnie analiza zabójstwa cara Mikołaja II i jego rodziny. Okazuje się, że śmierć ta, stająca się symbolem bezwzględności rewolucji bolszewickiej, wciąż nie została całkowicie rozszyfrowana, nie została też rozliczona. Autor przekazuje wersję, którą usłyszał od jednego z uczestników rzezi. Nie zdradzając za wiele: uważam to za wersję wielce prawdopodobną, zwłaszcza patrząc na chaos, panujący przed, w trakcie i po rewolucji.

Zwrócenie przez Autora uwagi na fakt, że car Mikołaj był za miękki, nie nadawał się do rządzenia, zwłaszcza Rosją, dobitnie pokazuje, jak niefortunność losu, zwykły pech, może zniszczyć nie tylko całą rodzinę, ale i kraj. W końcu to właśnie śmierć cara dała przyczynek ku dalszym mordom i coraz śmielszym poczynaniom bolszewików. Piramida społeczna została postawiona na swoim wierzchołku, utrzymywana przez ustawione naokoło bagnety, parafrazując słowa Sribielnikowa z serialu "1920. WOJNA I MIŁOŚĆ".

Cat Mackiewicz to Autor wszechstronny. Łączy w swoich wypowiedziach wiele wątków, trzymając się tematu, zaciekawiając odbiorcę i wywołując w nim poczucie zdobycia ogromnej dawki wiedzy. Żałuję, że nie natrafiłam na Jego książki wcześniej, np. w okresie szkolnym.

Myśl w obcęgach - dawno tytuł książki nie wydał mi się tak adekwatny do jej treści. Szczególnie angażujące jest zdobywanie poszerzonej perspektywy na temat zniewolenia społeczeństwa rosyjskiego, obserwowanego i analizowanego przez człowieka, który widział sowieckie przemiany za swojego życia. Książka pomaga zrozumieć, dlaczego Polakom oraz obywatelom krajów zachodnich tak...

Wbrew arcypoważnemu tytułowi, jest to pozycja lekka, bardzo przyjemna w czytaniu. Choć same informacje nie robią już po tylu latach wnikliwych badań historyków i publikacji opracowań oszałamiającego wrażenia, świadomość, że autor wiele zjawisk zauważył tak wcześnie budzi podziw i zachęca do prób samodzielnej diagnozy otaczającego świata. Dla tych, co nie potrafią rozerwać się inaczej niż czując, że robią coś dla umysłu, informacja jest następująca: Myśl w obcęgach można zabrać do tramwaju lub na plażę - to właściwie rozrywkowa (nawet biorąc pod uwagę temat) książka podróżnicza. Udana synteza.

Wbrew arcypoważnemu tytułowi, jest to pozycja lekka, bardzo przyjemna w czytaniu. Choć same informacje nie robią już po tylu latach wnikliwych badań historyków i publikacji opracowań oszałamiającego wrażenia, świadomość, że autor wiele zjawisk zauważył tak wcześnie budzi podziw i zachęca do prób samodzielnej diagnozy otaczającego świata. Dla tych, co nie potrafią rozerwać...

Chyba najważniejsze dzieło Kota-Mackiewicza. W przypadku innych swoich dzieł, zwykle dużo dłuższych niż niniejsze, autor zajmuje się głównie publicystyką, przekonuje do własnych tez etc. Tutaj przede wszystkim dzieli się swoimi obserwacjami. W dobie głębokiej rewolucji bolszewickiej Mackiewicz udał się w podróż po Związku Radzieckim i opisał, jako dobry reporter, jak sprawy się mają po czerwonym przewrocie. To świadectwo o tym, że rewolucje są brudne, epatują nędzą i mordem.

Chyba najważniejsze dzieło Kota-Mackiewicza. W przypadku innych swoich dzieł, zwykle dużo dłuższych niż niniejsze, autor zajmuje się głównie publicystyką, przekonuje do własnych tez etc. Tutaj przede wszystkim dzieli się swoimi obserwacjami. W dobie głębokiej rewolucji bolszewickiej Mackiewicz udał się w podróż po Związku Radzieckim i opisał, jako dobry reporter, jak sprawy...

Bardzo dobre. Opis rosyjskich realiów z 30 lat XX wieku przedstawiony chyba bardzo obiektywnie. Niektórzy zarzucają Mackiewiczowi, że jego oceny skażone są konserwatywnymi poglądami i monarchistycznymi upodobaniami. Ja czegoś takiego nie zauważyłem, mimo, że wiedziałem o takich zarzutach przed lekturą tej książki i co jakiś czas o nich myślałem. Niektórzy współcześni publicyści (np. Zychowicz i Ziemkiewicz) dość często przywołują opinie Mackiewicza na temat Rosji bolszewickiej i wtedy wygląda to jak powoływanie się na źródła historyczne, a to, wg mnie trochę przesada, bo opinie Mackiewicza to jednak cały czas opinie, bardzo trafne i sugestywne, ale "tylko" opinie - nie źródła. Ale to również przemawia na korzyść Mackiewicza i jego trafności ocen.

Bardzo dobre. Opis rosyjskich realiów z 30 lat XX wieku przedstawiony chyba bardzo obiektywnie. Niektórzy zarzucają Mackiewiczowi, że jego oceny skażone są konserwatywnymi poglądami i monarchistycznymi upodobaniami. Ja czegoś takiego nie zauważyłem, mimo, że wiedziałem o takich zarzutach przed lekturą tej książki i co jakiś czas o nich myślałem. Niektórzy współcześni...

Bardzo dobra książka na temat ZSRR. W książce tej autor opisuję ZSRR na podstawie swoich własnych obserwacji po podróży do tego kraju, którą odbył w 1931 roku. Jego obserwacje są niezwykle trafne i interesujące.

Bardzo dobra książka na temat ZSRR. W książce tej autor opisuję ZSRR na podstawie swoich własnych obserwacji po podróży do tego kraju, którą odbył w 1931 roku. Jego obserwacje są niezwykle trafne i interesujące.

Dla współczesnego czytelnika esej Cata Mackiewicza, owoc jego wyprawy do ZSRR i konkluzje wyciągnięte z tego wypadu - to nihil novi.

Nie dziwi ani ogrom nędzy ani tym bardziej rozmiary prześladowań burżujów, których był świadkiem. Odmalowana przez niego groteskowość i hipokryzja ideologii bolszewickiej to fakty powszechnie znane. Warto jednak pamiętać, że w 1931 r. mało kto wiedział to, co my wiemy dzisiaj. Przyjmując tę perspekrywę, trudno nie zachwycić sie trafnością przewidywań Cata Mackiewicza na losy "Bolszewii". W krótkich, żołnierskich słowach nazwał to, co dla zachodniej Europy i USA stało się jasne dopiero po II wojnie światowej.

Nie obyło się bez sporej łyżki dziegciu w beczce miodu. "Myśl w obcęgach" jest za krótka. Sprawia wrażenie szkicu, a nie pełnoprawnego efektu finalnego. Zbyt dużo tu zaczętych i urwanych myśli czy luźno rzuconych tematów bym czuła się usatysfakcjonowana. Na szczęście Cat Mackiewicz ratuje się zgrabnie ubranymi refleksjami. Szczególnie ujęło mnie porównanie bolszewizmu do owocu mezalianstwa pijanego intelektu z chamską histerią.

Tak czy owak - ciekawe, ale dla ludzi w XXI w. mało odkrywcze.

Dla współczesnego czytelnika esej Cata Mackiewicza, owoc jego wyprawy do ZSRR i konkluzje wyciągnięte z tego wypadu - to nihil novi.

Nie dziwi ani ogrom nędzy ani tym bardziej rozmiary prześladowań burżujów, których był świadkiem. Odmalowana przez niego groteskowość i hipokryzja ideologii bolszewickiej to fakty powszechnie znane. Warto jednak pamiętać, że w 1931 r. mało...

Bardzo ciekawa książka świadka tamtych czasów. Dobry przykład na przenikliwość autora jeżeli chodzi o dalszy rozwój państwa sowieckiego. Tytuł wiele mówi o treści książki, pokazuje jak propaganda wpłynęła na starsze pokolenie jak i ludzi, którzy nie poznali innego systemu politycznego poza bolszewizmem. Polecam.

Bardzo ciekawa książka świadka tamtych czasów. Dobry przykład na przenikliwość autora jeżeli chodzi o dalszy rozwój państwa sowieckiego. Tytuł wiele mówi o treści książki, pokazuje jak propaganda wpłynęła na starsze pokolenie jak i ludzi, którzy nie poznali innego systemu politycznego poza bolszewizmem. Polecam.