Loki. Gdzie zaległy kłamstwa

Świetna historia dodatkowa do ciągu całej fabuły Marvela. Szczerze polecam!

Jednakże rama czasu mi nie pasuję. Wszystko dzieję się w starej Angli za czasów Kuby Rozpruwacza (ok. 1900),a końcówka książki wskazuje, że zaraz po niej następuje hronologicznie film "Thor" i koronacja samego Thora, która ma miejsce gdzieś koło 2010 roku. Dość spory przeskok... Chyba że koronacja była odraczana przez 100 lat z niewiadomych przyczyn... xD

Świetna historia dodatkowa do ciągu całej fabuły Marvela. Szczerze polecam!

Jednakże rama czasu mi nie pasuję. Wszystko dzieję się w starej Angli za czasów Kuby Rozpruwacza (ok. 1900),a końcówka książki wskazuje, że zaraz po niej następuje hronologicznie film "Thor" i koronacja samego Thora, która ma miejsce gdzieś koło 2010 roku. Dość spory przeskok... Chyba że koronacja...

Wolicie bohaterów czy złoczyńców?🤭

"Loki, we wszystkich opowieściach ty już jesteś łotrem. Dlaczego po prostu nie zaczniesz grać swojej roli?"

"Loki. Gdzie zaległy kłamstwa" to historia z uniwersum Marvela o dorastającym Lokim. Ciężko mi osadzić ją w czasie, jednak myślę że pisana jest z myślą przedatawienia jak działa proces myślowy Lokiego oraz jak stał się tym, kogo później poznaliśmy w filmach MCU.

Loki od dziecka rywalizuje z Thorem w walce o koronę, lecz choć ma małe szanse, dopóki Odyn nie ogłosi decyzji, nie zamierza się poddawać. Kocha Asgard i marzy by zostać jego władcą, nawet jeśli wszystkie znaki wskazują, że jest na przegranej pozycji. Jego brat jest przykładem idealnego wojownika - silny, prawy... Choć może nie za mądry. Za to siła Lokiego nie leży w jego sztyletach, a inteligencji - i magii, którą... kazano mu ukrywać.

Loki nawalił, jednak zamiat ukarać go za jego działania, Odyn powierza mu "misję" - w Midgardzie. Co w sumie dla Lokiego jest równoznaczne z karą, ale jeśli wszystko pójdzie dobrze, może przynajmniej będzie mógł się wykazać... Teraz Loki musi pomóc niejakiemu Stowarzyszeniu SHARP rozwiązać zagadkę żywych umarłych, którzy ostatnio zaczęli budzić sensację w Londynie - bo choć nie mają pulsu, wyglądają jakby tylko spali, a ich ciała nie ulegają rozkładowi. Odyn jednak uważa, że za sprawą kryje się więcej i przyda się tu pomoc z Asgardu.

W tej książce możemy zobaczyć fragment dzieciństwa Lokiego i życia na dworze wśród bogów, ale nie na tym skupia się historia. Ciekawy i ważny w rozwoju postaci jest tu wątek jego młodzieńczej przyjaźni z uczennicą nadwornej czarodziejki oraz to, jak Loki samodzielnie uczy się swojej magii.

Ważnym tematem w książce jest też jak wiele na Ziemi jest niesprawiedliwości. Poruszyło mnie, gdy jeden z bohaterów dzielił się jakie nieprzyjemności spotkały to z powodu jego orientacji, oraz jak zareagował na wieść, że w Asgardzie nie ma takich sytuacji - że istnieje na świecie miejsce, gdzie miłość to zwyczajnie miłość.

Samo śledztwo było dość ciekawe, oczywiście głównie dzięki Lokówki i jego cudownej charyzmie i ciekawemu charakterowi😁

Koniec końców, Lokiego nie sposób nie uwielbiac w każdej odsłonie!

Wolicie bohaterów czy złoczyńców?🤭

"Loki, we wszystkich opowieściach ty już jesteś łotrem. Dlaczego po prostu nie zaczniesz grać swojej roli?"

"Loki. Gdzie zaległy kłamstwa" to historia z uniwersum Marvela o dorastającym Lokim. Ciężko mi osadzić ją w czasie, jednak myślę że pisana jest z myślą przedatawienia jak działa proces myślowy Lokiego oraz jak stał się tym, kogo...

„Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” autorstwa Mackenzi Lee to fascynująca opowieść osadzona w świecie Marvela, ukazująca młodego boga psot w zupełnie nowym świetle. Loki stara się odnaleźć swoje miejsce w Asgardzie i udowodnić swoją wartość, jednocześnie mierząc się z oczekiwaniami ojca, Odyna, oraz własną naturą.

Autorka nie ogranicza się do stereotypowego wizerunku złośliwego trickstera. Zamiast tego zagłębia się w jego motywacje, wewnętrzne konflikty i moralne dylematy. To właśnie ta psychologiczna głębia sprawia, że książka wyróżnia się na tle innych historii o Lokim. Czytelnik ma szansę zobaczyć go nie tylko jako sprawcę chaosu, ale także jako postać uwięzioną między własnymi pragnieniami a przeznaczeniem.

Lekki, dynamiczny styl i błyskotliwy humor sprawiają, że książkę czyta się z prawdziwą przyjemnością. Fabuła pełna zwrotów akcji, tajemnic i magii wciągnie zarówno fanów Marvela, jak i miłośników dobrze napisanej fantasy. Relacje Lokiego z Thorem i innymi mieszkańcami Asgardu są świetnie przedstawione, a jego podróż do Midgardu dodaje historii jeszcze więcej barw.

Podsumowując, „Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” to doskonała propozycja dla wszystkich, którzy kochają mitologię nordycką, świat Marvela i intrygujących bohaterów z niejednoznaczną moralnością. To historia pełna emocji, zabawy i refleksji, która pokazuje, że granica między prawdą a kłamstwem bywa wyjątkowo cienka.

„Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” autorstwa Mackenzi Lee to fascynująca opowieść osadzona w świecie Marvela, ukazująca młodego boga psot w zupełnie nowym świetle. Loki stara się odnaleźć swoje miejsce w Asgardzie i udowodnić swoją wartość, jednocześnie mierząc się z oczekiwaniami ojca, Odyna, oraz własną naturą.

Autorka nie ogranicza się do stereotypowego wizerunku złośliwego...

Loki zostaje wysłany do Midgardu, aby udowodnić przed ojcem swoja wartość, ale misja wydaje się być raczej mało ważna… Magiczna przepowiednia, armia nieumarłych, tajna organizacja i przyjaciel z przeszłości. Czy Loki zdoła zadowolić swojego ojca i na reszcie udowodnić, że nadaje się na króla?

Dobrze, najpierw – humor w książce był absolutnie cudowny. Można powiedzieć, że jednocześnie był marvelowski i nie był marvelowski. Niektóre żarty wyglądały bardzo autorsko, inne do złudzenia przypominały te z oryginalnych filmów Marvela – znacie pewnie ten specyficzny humor. Ale… zawsze jest trochę smutku w szczęściu, prawda?

Więc… fragmenty, gdzie poruszone zostały problemy społeczności LGBTQ+? Przez nie serio płakałam podczas lektury… Ja wiem, że to niby tylko książka, ale ludzie queer, którzy dowiadują się, że na innej planecie nikogo nie obchodzi kogo kochamy albo kim jesteśmy? No i od razu chcą tam uciec? Cóż… myślę, że to tak bardzo od prawdy nie odbiega. I proszę zwrócić uwagę, że mówimy o dziewiętnastowiecznym Londynie. Jednak w sumie dużo się nie zmieniło od tego czasu… Ale! Loki to najważniejsza queerowa postać w całym Marvelu, co więcej, zachowuje się jednocześnie tak naturalnie i swobodnie, że śmiało można go nazwać ikoną.

A jeśli mówimy o Loki, muszę powiedzieć, że to najbardziej tragiczna i najlepiej napisana postać w całym Marvelu. Naprawdę. Jego dzieciństwo, tło psychologiczne… To wszystko ma sens i totalnie niszczy czytelnika albo widza. Jakim cudem on nadal, po tym wszystkim, ma dobre serce?

No dobra, powiedziałam Wam, że było dużo humoru, ale ukryło się tu też sporo smutnych prawd. Nietolerancja, brak szacunku do kobiet, no i Odyn, który jest totalnie głupim i okrutnym ojcem. Książka jest naprawdę słodko-gorzka. Do takiego stopnia, że czytelnik zaczyna zadawać sobie pytanie… Kto tu tak naprawdę jest czarnym charakterem?

Serio, książka jest świetnie napisana, przekazuje nam wspaniały blend różnych emocji i akcji, często nawet zostawiła mnie z szeroko otwartą z niedowierzania buzią. Powieść jest również mocno filozoficzna i egzystencjalna, jeśli tylko się jej na to pozwoli. Czym jest dobro i zło? Gdzie jest granica pomiędzy nimi? Co czyni osobę złą? No i wiele więcej.

Jeśli chodzi o inne aspekty – magia pojawiająca się w książce jest dość subtelna, mimo że to wokół niej kręci się jeden z głównych wątków. Bardzo podobało mi się to jak została podana. Nie było wyolbrzymienia, ogromnych wybuchów itp. Tak jak w filmach. Zamiast tego dostaliśmy nieco spokojniejszą, trochę mroczną magiczną powieść o dziewiętnastowiecznym Londynie.

Podobały mi się także drobne marvelowskie detale, które autor wkleił w tekst powieści. Wsadził nam tutaj też parę easter eggów, które były świetnym smaczkiem dla fanów Marvela. Myślę, że dostaliśmy tutaj historię o tym, co działo się z Lokim przed „Avengers” czy „Thorem” i książka była napisana tak dobrze, że mogłaby równie dobrze być kanoniczna.

A zakończenie? Och było... świetne. Tyle powiem. Bo nie chcę Wam spojlerować. Książkę czytało się bardzo dobrze, mimo że pokazała jak okropnym miejscem może być nasz świat, a także jak powstają czarne charaktery. Ale opowiedziała też, że pomimo mnóstwa złych rzeczy jakie się nam przytrafiają, wciąż możemy wybrać właściwą ścieżkę. Pytanie tylko… jak długo jesteśmy w stanie ją wybierać?

Loki zostaje wysłany do Midgardu, aby udowodnić przed ojcem swoja wartość, ale misja wydaje się być raczej mało ważna… Magiczna przepowiednia, armia nieumarłych, tajna organizacja i przyjaciel z przeszłości. Czy Loki zdoła zadowolić swojego ojca i na reszcie udowodnić, że nadaje się na króla?

Dobrze, najpierw – humor w książce był absolutnie cudowny. Można powiedzieć, że...

∆ W “Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” przybliżone zostaje nam dzieciństwo Lokiego. Życie w cieniu brata Thora, ale też podejście mieszkańców Asgardu do magii. Nasz Loki miał smykałkę do czarów, co nie było uznawane za coś dobrego i wartościowego w jego przypadku. Zupełnie inaczej podchodzono do uczennicy nadwornej Czarodziejki Amory, która odkąd zauważono jej predyspozycję do magi. Pozwolono jej rozwijać swoje zdolności pod czujnym okiem mentorki.

Między Amorą i Lokim rodzi się przyjaźń, która z czasem przeradza się w coś więcej. Jednak łączące ich uczucie zostanie wystawione na poważną próbę. A los Asgardu, będzie spoczywał w rękach Lokiego.

∆. Książka zrobiła na mnie piorunujące wrażenia, mimo tej niepozornej okładki. Wielu sytuacji kompletnie się spodziewałam… Zdarzało, że czytałam niektóre dialogi więcej niż dwa razy, bo nie dowierzałam, że to ma miejsce! A mam tu na myśli, między innymi delikatny wątek romantyczny, który wręcz mnie rozbroił. No, co zrobić… mam słabość do takich historii.

∆ Podobało mi się, że w książce został poruszony wątek LGBT i ukazania podejścia ludzi do orientacji seksualnych. Niestety, niektóre uprzedzenia pozostały do dziś...ale wiele się pod tym względem zmieniło.

Cieszę, że mogłam lepiej poznać jednego z moich ulubionych bohaterów i zrozumieć jego decyzję. Do wielu przyczynił się sam Odyn, przynajmniej takie wrażenie odniosłam. Gdyby może inaczej traktował drugiego syna… który pragnął tylko jego szczerej uwagi, to byłoby inaczej?
Mam nadzieję, że takich książek powstanie więcej, bo miło też wspominam “Gamora i Nebula. Siostrzeństwo” broni. Może niedługo wrzucę recenzję.
Czytam legalnie z Legimi!

∆ W “Loki. Gdzie zaległy kłamstwa” przybliżone zostaje nam dzieciństwo Lokiego. Życie w cieniu brata Thora, ale też podejście mieszkańców Asgardu do magii. Nasz Loki miał smykałkę do czarów, co nie było uznawane za coś dobrego i wartościowego w jego przypadku. Zupełnie inaczej podchodzono do uczennicy nadwornej Czarodziejki Amory, która odkąd zauważono jej predyspozycję do...

Ciekawa odskocznia od typowej historii Lokiego opowiadanej w filmach Marvela. Przyjemna lektura na miły i spokojny wieczór.

Ciekawa odskocznia od typowej historii Lokiego opowiadanej w filmach Marvela. Przyjemna lektura na miły i spokojny wieczór.

Początek ciężki ale już od 2 części szło przyjemnie. Fajna lektura z perspektywy Lokiego

Początek ciężki ale już od 2 części szło przyjemnie. Fajna lektura z perspektywy Lokiego

Fabuła bardzo mi się podobała, zwłaszcza, że to historia o mojej ulubionej postaci z Marvela. Przywiązałam się też do reszty bohaterów, każdą scenę przeżywałam razem z nimi.

Fabuła bardzo mi się podobała, zwłaszcza, że to historia o mojej ulubionej postaci z Marvela. Przywiązałam się też do reszty bohaterów, każdą scenę przeżywałam razem z nimi.

Nie liczyłem na zbyt wiele, a i tak się zawiodłem.
Książka to taki średniej jakości fanfik, z dość prostą i przewidywalną fabułą, całkowicie pomijalny i niewnoszący praktycznie nic do świata Marvela. Najbardziej boli, że nie udało się przenieść charyzmy Lokiego z ekranu na karty powieści.

Nie liczyłem na zbyt wiele, a i tak się zawiodłem.
Książka to taki średniej jakości fanfik, z dość prostą i przewidywalną fabułą, całkowicie pomijalny i niewnoszący praktycznie nic do świata Marvela. Najbardziej boli, że nie udało się przenieść charyzmy Lokiego z ekranu na karty powieści.

Dziecinada.

Dziecinada.