Autobiografia w sensie ścisłym, a nawet umownym

„ Na razie ma pewne znaczenie fakt, że urodziłem się w niedzielę 10 sierpnia 1952 roku w Wiśle. Poród zaczął się późno w nocy i trwał do późnego popołudnia. Nieświadom zapasu czasu, dziadek Czyż dobry kilometr do Jana Wymowiańskiego (biegiem),by szykował konie, trzeba z Wandzią jechać na porodówkę.(…)
Wymowiański lubił jazdę kontemplacyjną, uwielbiał odrzutową. Dużo zależało od paliwa. Jak było w sam raz- jeździł w sam raz. Jak był nadmiar klasyczny (ergo sen) – koniki same znużonego gospodarza do domu zawoziły. Jak był nadmiar chaotyczny (ergo nie było upojenia) przeciwnie, był ból niepojęty – J. przeistaczał się w jeźdźca Apokalipsy. (s. 7.-8.)
Jerzy Pilch, Autobiografia w sensie ścisłym, a nawet umownym. Posłowie Marian Stala. Wyd. Literackie. Kraków 2021.

Autobiografia w wydaniu Jerzego Pilcha - to opowieść, jak podkreśla Marian Stala, wyjaśniająca zagadki tekstu : „(…) zbudowana z autobiograficznych fragmentów, urywków i epizodów”.( …) Umieścił w niej mityczną przestrzeń dzieciństwa spędzonego w Wiśle i wyjazd do Krakowa, lokujący go w istnieniu realnym, historycznym.(…) Tylko tyle, aż tyle. Wystarczająco dużo, by odsłonić własne korzenie i uchwycić tonację indywidualnego, niepowtarzalnego istnienia”. ( s. 193. -194.)
Nieprzypadkowo zacytowany fragment odwołuje się do historii jeszcze nienarodzonego autora, tuż przed datą 10 sierpnia 1952 r w Wiśle. Nie mogło zabraknąć dziadka Czyża, koni i Wymowiańskiego.
Tu na moment należy się zatrzymać. Pojawi się bowiem opowieść o wojennych losach woźnicy (Jana z Wymowy). By zamknąć ją lakonicznym stwierdzeniem w stylu dojrzałego Pilcha:
„ Otóż niepodobna nie odnotować, iż z górą sześćdziesiąt lat temu moją matkę odwozi do izby porodowej dwu żołnierzy Wehrmachtu (Jano i mój ojciec) oraz jeden uczestnik kampanii wrześniowej (dziadek Jerzy Czyż). Układ sił ewidentny”. (s. 12.)

Autobiografia w sensie ścisłym,
a nawet umownym Pilcha,
dzieło kompletne, mimo fragmentaryczności,
odsłaniające fakty, które ukształtowały i zadecydowały
o losie Pilcha jako człowieka i autora.
10/10

„ Na razie ma pewne znaczenie fakt, że urodziłem się w niedzielę 10 sierpnia 1952 roku w Wiśle. Poród zaczął się późno w nocy i trwał do późnego popołudnia. Nieświadom zapasu czasu, dziadek Czyż dobry kilometr do Jana Wymowiańskiego (biegiem),by szykował konie, trzeba z Wandzią jechać na porodówkę.(…)
Wymowiański lubił jazdę kontemplacyjną, uwielbiał odrzutową. Dużo...

Dla miłośników frazy Pilcha smakowita.

Dla miłośników frazy Pilcha smakowita.

Zbiór felietonów o dzieciństwie autora spędzonego w rodzinnej Wiśle. Jego charakterystyczne, błyskotliwe i jakże trafne komentarze, miła lektura.

Zbiór felietonów o dzieciństwie autora spędzonego w rodzinnej Wiśle. Jego charakterystyczne, błyskotliwe i jakże trafne komentarze, miła lektura.

Autobiografia jednak bardziej w sensie umownym… Jak pisze sam Autor, właściwie nie wyszła z izby porodowej. Przez wszystkie strony żałowałam, że nie będzie ciągu dalszego. I jak zwykle u Pilcha czytasz i jesteś zaskakiwana cudowną, niespotykaną myślą czy konstatacją. Faktycznie, również w czasach mojego dzieciństwa dużo mówiło się o lunatykach. A teraz? Zjawisko zaniknęło? Ludzie nie lunatykują? Księżyc już nie prowokuje? Gdzie są ci wszyscy lunatycy?! 😊
Duży niedosyt po lekturze.

Autobiografia jednak bardziej w sensie umownym… Jak pisze sam Autor, właściwie nie wyszła z izby porodowej. Przez wszystkie strony żałowałam, że nie będzie ciągu dalszego. I jak zwykle u Pilcha czytasz i jesteś zaskakiwana cudowną, niespotykaną myślą czy konstatacją. Faktycznie, również w czasach mojego dzieciństwa dużo mówiło się o lunatykach. A teraz? Zjawisko zaniknęło?...

Nie jest to autobiografia do jakich jesteśmy przyzwyczajeni.
Autor, w typowym dla siebie stylu, zapodał nam to co uznał za stosowne.
Uchylił nam świat Wisły z początków swojego życia i historie rodzinne przodków, ale nie tylko (znajdziemy tu, nawet, Gombrowicza).
Następnie, przeniesie nas do Krakowa i także ukaże co nieco...
Zmusi nas do uważnego czytania...

Nie jest to autobiografia do jakich jesteśmy przyzwyczajeni.
Autor, w typowym dla siebie stylu, zapodał nam to co uznał za stosowne.
Uchylił nam świat Wisły z początków swojego życia i historie rodzinne przodków, ale nie tylko (znajdziemy tu, nawet, Gombrowicza).
Następnie, przeniesie nas do Krakowa i także ukaże co nieco...
Zmusi nas do uważnego czytania...

Żywotopisanie Pilcha pozwala jego wielbicielom po raz kolejny zanurzyć się w kunsztowne frazy jego pisarstwa. Ten "schyłkowy" Pilch, przeniesiony z łamów Tygodnika Powszechnego z lat 2013-2015, nie jest spójną narracją o dzieciństwie w Wiśle i to uważam za największą wadę "Autobiografii..." - autobiografii fragmentarycznej i niedokończonej ale literacko urzekającej i pięknej.

Żywotopisanie Pilcha pozwala jego wielbicielom po raz kolejny zanurzyć się w kunsztowne frazy jego pisarstwa. Ten "schyłkowy" Pilch, przeniesiony z łamów Tygodnika Powszechnego z lat 2013-2015, nie jest spójną narracją o dzieciństwie w Wiśle i to uważam za największą wadę "Autobiografii..." - autobiografii fragmentarycznej i niedokończonej ale literacko urzekającej i...

Mistrz w swoim niepowtarzalnym stylu o relacjach z bliskimi. Lata dziecięce w Wiśle i lata młodzieńcze w Krakowie.

Mistrz w swoim niepowtarzalnym stylu o relacjach z bliskimi. Lata dziecięce w Wiśle i lata młodzieńcze w Krakowie.

Autobiografia, która z klasyczną autobiograficznoscia ma niewiele wspólnego. Jest to luźny zbiór tekstów opisujących 'okres baśniowy' w życiu Pilcha, czyli pierwsze 10 lat życia w domu rodzinnym w Wiśle. W zasadzie, jeśli chodzi o treść i styl, książka ta niewiele się różni od innych wiślanych książek autora. Pilch gra z czytelnikiem, daje mu autobiografię bez faktów, w formie najbardziej literackiej jak można. Zresztą można się było tego spodziewać. Zawsze unikał opowiadania o swoim życiu 1:1, a pytania o to co w jego pisarstwie jest prawdą co zmyśleniem zbywał. Podobnie jest i tutaj.

Autobiografia, która z klasyczną autobiograficznoscia ma niewiele wspólnego. Jest to luźny zbiór tekstów opisujących 'okres baśniowy' w życiu Pilcha, czyli pierwsze 10 lat życia w domu rodzinnym w Wiśle. W zasadzie, jeśli chodzi o treść i styl, książka ta niewiele się różni od innych wiślanych książek autora. Pilch gra z czytelnikiem, daje mu autobiografię bez faktów, w...

Któż z nas nie ma czasem momentu zadumania nad własnymi korzeniami.. Dlaczego jestem, jaki jestem? Co mnie uwarunkowało? Jaki byłbym, gdyby nie to czy tamto zdarzenie, ta czy tamta osoba. Autor z błyskotliwością i przymrużeniem oka opisuje parę kadrów ze swojego dzieciństwa. W sposób bardzo "pilchowski" ;)
Przyjemnie się czytało!

Któż z nas nie ma czasem momentu zadumania nad własnymi korzeniami.. Dlaczego jestem, jaki jestem? Co mnie uwarunkowało? Jaki byłbym, gdyby nie to czy tamto zdarzenie, ta czy tamta osoba. Autor z błyskotliwością i przymrużeniem oka opisuje parę kadrów ze swojego dzieciństwa. W sposób bardzo "pilchowski" ;)
Przyjemnie się czytało!

Myślałem, że "Żółte światło" to ostatnia książka Pilcha, którą przeczytam. Po drodze był jeszcze "Widok z mojego boksu" i "60 felietonów najjadowitszych". "Autobiografię" przeczytałem z przyjemnością, niektóre anegdoty z Wisły oczywiście były już znane, ale miałem wrażenie, że były inaczej podsumowywane z perspektywy czasu przez samego autora.

Myślałem, że "Żółte światło" to ostatnia książka Pilcha, którą przeczytam. Po drodze był jeszcze "Widok z mojego boksu" i "60 felietonów najjadowitszych". "Autobiografię" przeczytałem z przyjemnością, niektóre anegdoty z Wisły oczywiście były już znane, ale miałem wrażenie, że były inaczej podsumowywane z perspektywy czasu przez samego...