Bestiariusz nowohucki

Można się czasem zgubić w industrialnej nowomowie, ale niezwykle ciekawym doświadczeniem było śledzenie losów człowieka (chociaż czasem bardziej maszyny, a czasem zwierzęcia) w świecie stalą płynącym.

Można się czasem zgubić w industrialnej nowomowie, ale niezwykle ciekawym doświadczeniem było śledzenie losów człowieka (chociaż czasem bardziej maszyny, a czasem zwierzęcia) w świecie stalą płynącym.

Nowohuckie bachanalia zgrzytem i skowytem ogłaszają swój początek.
Tam gdzie szczęk stali, tam gdzie ludzki jęk powstaje krakowskie miasto-masa-maszyna.

Nowohuckie bachanalia zgrzytem i skowytem ogłaszają swój początek.
Tam gdzie szczęk stali, tam gdzie ludzki jęk powstaje krakowskie miasto-masa-maszyna.

Do "Bestiariusza" podeszłam z dużymi oczekiwaniami mając na uwadze pozytywne recenzje i nagrody. Jednak odrobinę się od tej książki odbiłam. Moim zdaniem jest nierówna, tylko niektóre historie były dla mnie interesujące (piszę to 2 miesiące po zakończeniu czytania i pamiętam zręby zaledwie 3 fabuł, w tym jedną z większą ilością szczegółów).
Może po prostu realizm magiczny nie jest dla mnie. Na pewno autorka miała ciekawy pomysł, więc ogólną ocenę zostawiam pozytywną.

Do "Bestiariusza" podeszłam z dużymi oczekiwaniami mając na uwadze pozytywne recenzje i nagrody. Jednak odrobinę się od tej książki odbiłam. Moim zdaniem jest nierówna, tylko niektóre historie były dla mnie interesujące (piszę to 2 miesiące po zakończeniu czytania i pamiętam zręby zaledwie 3 fabuł, w tym jedną z większą ilością szczegółów).
Może po prostu realizm magiczny...

Czytelnik zderza się z brutalną, peerelowską rzeczywistością, wszechobecną brzydotą i turpizmem. Każde opowiadanie przesiąknięte jest vanitas. Osobiście towarzyszyło mi uczucie lekkiego niepokoju. Historie te niby są od siebie odrębne, ale łączy je wszystkie ten sam klimat, huta i pewna tajemnicza postać.

Czytelnik zderza się z brutalną, peerelowską rzeczywistością, wszechobecną brzydotą i turpizmem. Każde opowiadanie przesiąknięte jest vanitas. Osobiście towarzyszyło mi uczucie lekkiego niepokoju. Historie te niby są od siebie odrębne, ale łączy je wszystkie ten sam klimat, huta i pewna tajemnicza postać.

Ohyda najgorszych lat peerelu jako tworzywo polskiego realizmu magicznego – szalony był to pomysł Autorki; acz imponujący.

Turpizm tych opowiadań jest tak bezmierny, że aż atrakcyjny – przynajmniej dla mnie, bo lubię przekraczanie granic (także, jak to dziś się mówi: ”w sposób nieuregulowany prawem”.

Ale z drugiej strony musimy pamiętać, że tak naprawdę to książka o ofiarach tej największej inwestycji polskiego stalinizmu. Była ona bezsensowna nie tylko z przyczyn ekonomicznych. Komunistom chodziło przecież o doczepienie do „reakcyjnego” Krakowa dzielnicy odpowiedniej klasowo, zwłaszcza po osławionym referendum z 1946 r. (ich wyników, katastrofalnych dla władz, tylko w Krakowie nie sfałszowano - na wszystkie trzy jakże pokrętne pytania padła odpowiedz: ”nie”).

W tym potwornym miejscu najgorszy, jak zwykle, był los kobiet, zwłaszcza tych, których „bolały własne myśli”. „Ojciec kiedyś kazał jej zjeść poplamioną krwią watę, gdy dowiedział się, że już krwawi”.

Ta rzecz to dla mnie swoisty – bo prozą pisany - sequel innej opowieści o Nowej Hucie – „Poematu dla dorosłych”, którym Adam Ważyk w 1955 roku żegnał się ze swoim politycznym wyborem.

”W węglowym czadzie, w powolnej męczarni, z niej się wytapia robotnicza klasa. Dużo odpadków. A na razie kasza” - to on pierwszy przedstawił w swym poemacie wielkie koszta społeczne, psychologiczne i kulturowe tego społecznego eksperymentu na żywym ciele ludzi. Partia mu tego nie darowała..

Tak czy inaczej, lektura wymaga sporego samozaparcia. Niezależnie od wielu drastycznych opisów (np. skutki oblania „surówką”, gwałt zbiorowy itp.) , narracja na tyle odstaje od tego, co przywykliśmy uznawać za literaturę, ze nie dziwią mnie negatywne opinie czytelników, przyzwyczajonych (?) do książek jako źródła rozrywki .

Parę nie najsmakowitszych cytatów, by nie zniechęcać potencjalnych czytelników…..

„Niebo mieszało się z błotem, które nigdy nie znikało z miasta”.

„Brygadzista Maciej skoczył z rusztowania do wywrotki w płynny beton. Brygadzista Maciej był pierwszym trupem w Nowej Hucie”.

„Jako mechanik najniższej rangi byłem cieniem nikogo i bardzo mi to odpowiadało”.

„Poranek, który zakończył długą, długą przerwę, też miał kolor pomyj”.

„Ptaki nad Nową Hutą nie latają”.

” Chciał sobie wyobrazić zgrzyt maszyn, żeby mu w głowie nic nie zgrzytało”.

„Wieczorem należy uważać, by nie wpaść pod przypadkową pięść”.

„Rozmowy brzmiały jak tłuczone szkło. Robiłem uniki, żeby nie dostać odłamkiem”.

Ohyda najgorszych lat peerelu jako tworzywo polskiego realizmu magicznego – szalony był to pomysł Autorki; acz imponujący.

Turpizm tych opowiadań jest tak bezmierny, że aż atrakcyjny – przynajmniej dla mnie, bo lubię przekraczanie granic (także, jak to dziś się mówi: ”w sposób nieuregulowany prawem”.

Ale z drugiej strony musimy pamiętać, że tak naprawdę to książka o...

Wysłuchana.
Za dużo poetyki, metafor i do tego opowiadania. Kompletnie nie moja bajka.

Wysłuchana.
Za dużo poetyki, metafor i do tego opowiadania. Kompletnie nie moja bajka.

Oj, bardzo mi było nie po drodze z tymi opowiadaniami. Zupełnie nie mój gust, rozminęliśmy się całkowicie. Liczyłem na teksty o Nowej Hucie, a dostałem pokręcone, wyrwane z kontekstu opowieści o dziwnych ludziach i ich perypetiach, które niby w Hucie się dzieją, a tak naprawdę mogłyby się dziać w Bangkoku, Kapsztadzie, Rzeszowie czy Sarajewie. Miasto, otoczenie jest w tych opowiadaniach nic nieznaczącym tłem. Można je podmienić na dowolne inne, a sens, fabuła się nie zmienią.
Autorce nie wyszła też narracja. Jeśli bohaterem-narratorem jest mężczyzna, to i tak mówi i myśli zgodnie z kobiecą logiką. Nie udało się Łapczyńskiej wejść w duszę i rozum mężczyzny.
Ogólnie te opowiadania są tak napisane, że po zamknięciu książki nie tylko poczułem ulgę, że nareszcie koniec, ale też nie jestem w stanie opowiedzieć, o czym one były.
Jedna gwiazdka na plus za fajną okładkę i ładne wydanie.

Oj, bardzo mi było nie po drodze z tymi opowiadaniami. Zupełnie nie mój gust, rozminęliśmy się całkowicie. Liczyłem na teksty o Nowej Hucie, a dostałem pokręcone, wyrwane z kontekstu opowieści o dziwnych ludziach i ich perypetiach, które niby w Hucie się dzieją, a tak naprawdę mogłyby się dziać w Bangkoku, Kapsztadzie, Rzeszowie czy Sarajewie. Miasto, otoczenie jest w tych...

Trudno było ją przeczytać. Są momenty, które gładziej wchodzą, ale na początku ciężko jest się wciągnąć. Opowieść jest rzeczywiście dość przerażająca, bo Nowa Huta powstająca po wojnie jest generalnie koszmarna. Historie się snują, pozostawiają klimat lejącej się stali, błota, nędzy, brudu i beznadziei.

Trudno było ją przeczytać. Są momenty, które gładziej wchodzą, ale na początku ciężko jest się wciągnąć. Opowieść jest rzeczywiście dość przerażająca, bo Nowa Huta powstająca po wojnie jest generalnie koszmarna. Historie się snują, pozostawiają klimat lejącej się stali, błota, nędzy, brudu i beznadziei.

Trudna do przebrnięcia, historie są mocno rwane, elementy magiczne nie pomagają. Ogólnie nie podeszła mi.

Trudna do przebrnięcia, historie są mocno rwane, elementy magiczne nie pomagają. Ogólnie nie podeszła mi.

Mam mieszane uczucia do tej książki. Podziwiam, że w tak kwiecisty, barwny sposób można opisać coś tak (dla mnie) nudnego i obcego jak realia Nowej Huty. Jest to językowo ciekawe, ale napisane tak, że trudno znaleźć w tym fabułę, a tym bardziej za nią podążyć. Rzeczywiście jest to bestiariusz, ale na pewno nie powieść i nie opowiadanie. Inna sprawa to klimat tego tekstu - dla mnie jest w nim coś odpychającego, przygnębiającego. Jak zły, irytujący koszmar senny.

Mam mieszane uczucia do tej książki. Podziwiam, że w tak kwiecisty, barwny sposób można opisać coś tak (dla mnie) nudnego i obcego jak realia Nowej Huty. Jest to językowo ciekawe, ale napisane tak, że trudno znaleźć w tym fabułę, a tym bardziej za nią podążyć. Rzeczywiście jest to bestiariusz, ale na pewno nie powieść i nie opowiadanie. Inna sprawa to klimat tego tekstu -...