Żółte światło

Chaotyczna gawęda pana Pilcha, której wprawdzie nie można odmówić pewnego uroku, ale która jest tekstem rozczarowująco przeciętnym. Opowieść o niejakim Arielu Poschukalu (alter ego autora) nie ma żadnej spójnej struktury.

Jak czytamy: "Żółte światło" łączy wątki ściśle autobiograficzne z zupełnie fantastycznymi. Pilch, mieszając narracje (trzecio- z pierwszoosobową),przedstawia nam siebie-Ariela jako:
a) chłopca, który nigdy nie dorósł,
b) nieco sfrustrowanego literata,
c) kobieciarza (uwodzi 40 lat młodszą Weronikę),
d) kulturowego luteranina.

Postać, na którą narrator spogląda z ironicznym dystansem ("imię miał po ulubionym koniu Sylvii Plath") nie jest w żadnej mierze ciekawa. Podobnie jak rozliczne anegdotki (np. o żywym orle na potajemnym ślubie). Dygresyjność tekstu przesłania fabułę, sprawiając wrażenie nużącego ględzenia. O ojcu w Wehrmachcie, fotografii nagiej dziewczyny grającej w szachy, "fiasku egzystencji" czy inkarnacji Napoleona. O statystykach samobójstw tudzież poligamii. De facto o wszystkim i o niczym.

Nawet język, którym Pilch posługiwał się zawsze sprawnie, mało ma błysku i kolorytu. Jeden tylko aforyzm godny jest przytoczenia: "Nowych bogów przyjmujemy z ochotą i ostentacją. Naprawdę rządzą starzy. Starzy bogowie rządzą, bo znają architekturę naszego strachu".

Na szczęście książka jest krótka, więc szybko można przez nią przebrnąć. I jeszcze szybciej o niej zapomnieć.

Chaotyczna gawęda pana Pilcha, której wprawdzie nie można odmówić pewnego uroku, ale która jest tekstem rozczarowująco przeciętnym. Opowieść o niejakim Arielu Poschukalu (alter ego autora) nie ma żadnej spójnej struktury.

Jak czytamy: "Żółte światło" łączy wątki ściśle autobiograficzne z zupełnie fantastycznymi. Pilch, mieszając narracje (trzecio- z pierwszoosobową),...

Literacko znakomita książka. Pilch błyszczy stylem, językiem i trafną obserwacją. Pierwszy tekst o wisielcu to dla mnie prawdziwy majstersztyk. Całość czytałam z ogromną przyjemnością, choć teksty nie są sobie równe. Niektóre zachwycają, inne po prostu, na ich tle, są tylko dobre. Pomimo wszystko warto sięgnąć bo to proza bogata, wyrazista i zdecydowanie satysfakcjonująca czytelniczo.

Literacko znakomita książka. Pilch błyszczy stylem, językiem i trafną obserwacją. Pierwszy tekst o wisielcu to dla mnie prawdziwy majstersztyk. Całość czytałam z ogromną przyjemnością, choć teksty nie są sobie równe. Niektóre zachwycają, inne po prostu, na ich tle, są tylko dobre. Pomimo wszystko warto sięgnąć bo to proza bogata, wyrazista i zdecydowanie satysfakcjonująca...

Książka bardziej przypomina spowiedź niż powieść. Autor wraca tu do swoich obsesji – miłości, wiary, starości i śmierci. Narracja rozproszona, a momenty autentycznej szczerości toną w dygresjach i powtórzeniach. To moje pierwsze spotkanie z autorem i chyba źle trafiłem.

Książka bardziej przypomina spowiedź niż powieść. Autor wraca tu do swoich obsesji – miłości, wiary, starości i śmierci. Narracja rozproszona, a momenty autentycznej szczerości toną w dygresjach i powtórzeniach. To moje pierwsze spotkanie z autorem i chyba źle trafiłem.

Tak jestem fanem twórczości Jerzego Pilcha i niejako ze smutkiem przeczytałem jego ostatnią przed śmiercią napisaną książkę.
I nie zawiodłem się.
Trochę autobiograficzna, trochę metafizyczna. Pełno mądrych ponadczasowych myśli. Np. "kiedyś ludzie mieli psy by ich broniły, a teraz mają dziwne psy z którymi na okrągło jeździmy do weterynarza bo są depresyjne".
Polecam.

Tak jestem fanem twórczości Jerzego Pilcha i niejako ze smutkiem przeczytałem jego ostatnią przed śmiercią napisaną książkę.
I nie zawiodłem się.
Trochę autobiograficzna, trochę metafizyczna. Pełno mądrych ponadczasowych myśli. Np. "kiedyś ludzie mieli psy by ich broniły, a teraz mają dziwne psy z którymi na okrągło jeździmy do weterynarza bo są depresyjne".
Polecam.

Oh, jak ja polecam tego słuchać w wykonaniu Krzysztofa Gosztyły, oczywiście, broń Boże, nie w przyspieszeniu. Pierwsze moje zetknięcie z Jerzym Pilchem, ale jakież przyjemne i zaskakujące

Oh, jak ja polecam tego słuchać w wykonaniu Krzysztofa Gosztyły, oczywiście, broń Boże, nie w przyspieszeniu. Pierwsze moje zetknięcie z Jerzym Pilchem, ale jakież przyjemne i zaskakujące

Chyba za dobrze poznałem Pilcha przy poprzednich książkach, żeby cokolwiek mogło mnie tu zaskoczyć. Oczywiście pisarz zawsze opowiada przede wszystkim o sobie, nawet nie bardzo stara się nadać postaci Ariela pozorów fikcyjności. Jest wartko retorycznie i z gorzkawym humorkiem jak zawsze, dokładnie tak jak lubimy. Fanom autora utworu polecać nie trzeba, z tym że na pierwsze spotkanie z jego prozą „Żółte światło”, choć niezobowiązująco krótkie, po prostu się nie nadaje.

Chyba za dobrze poznałem Pilcha przy poprzednich książkach, żeby cokolwiek mogło mnie tu zaskoczyć. Oczywiście pisarz zawsze opowiada przede wszystkim o sobie, nawet nie bardzo stara się nadać postaci Ariela pozorów fikcyjności. Jest wartko retorycznie i z gorzkawym humorkiem jak zawsze, dokładnie tak jak lubimy. Fanom autora utworu polecać nie trzeba, z tym że na pierwsze...

Pilch schyłkowy, nie w takiej formie z jakiej go pamiętam. Pojedyncze zdania nadal świetne, całość niekoniecznie. Napisał na szczęście wiele lepszych rzeczy, jest do czego wracać.

Pilch schyłkowy, nie w takiej formie z jakiej go pamiętam. Pojedyncze zdania nadal świetne, całość niekoniecznie. Napisał na szczęście wiele lepszych rzeczy, jest do czego wracać.

Powiedzieć, że Pilch jest dobry, to nic nie powiedzieć.

Powiedzieć, że Pilch jest dobry, to nic nie powiedzieć.

Osoby sięgające po Pilcha, zwykle wiedzą czego oczekiwać. Przeskoki narracji, pomieszanie fikcji z elementami biografii, gry skojarzeń, etc. Wiedząc to i nie oczekując zero-jedynkowych sytuacji i klarownych, dokończonych wątków będzie Pan zadowolony. Pani też. Po prostu Pilch...

Osoby sięgające po Pilcha, zwykle wiedzą czego oczekiwać. Przeskoki narracji, pomieszanie fikcji z elementami biografii, gry skojarzeń, etc. Wiedząc to i nie oczekując zero-jedynkowych sytuacji i klarownych, dokończonych wątków będzie Pan zadowolony. Pani też. Po prostu Pilch...

Trzeba się skupić czytając. Książka momentami zabawna, ciekawa. Warto się z nią zapoznać choć nieco trudno mi się ją czytało.

Trzeba się skupić czytając. Książka momentami zabawna, ciekawa. Warto się z nią zapoznać choć nieco trudno mi się ją czytało.