Zwierzęta nocy

To nie historia, której można oczekiwać po opisie z okładki, czy obejrzeniu zwiastuna filmu, ale jak to się czyta! Kontrast pomiędzy pozornym spokojem domu Susan, a niepokojem w czytanej przez nią pełnej przemocy książce o Tonym tworzy trudne do opisania napięcie. I ono nie puszcza po zamknięciu książki. Dla mnie mocny klimat Lyncha- niby wiadomo co czytam, a po skończeniu zaczynam szukać i znajdować ukryte znaczenia. Czy Susan to Tony?

To nie historia, której można oczekiwać po opisie z okładki, czy obejrzeniu zwiastuna filmu, ale jak to się czyta! Kontrast pomiędzy pozornym spokojem domu Susan, a niepokojem w czytanej przez nią pełnej przemocy książce o Tonym tworzy trudne do opisania napięcie. I ono nie puszcza po zamknięciu książki. Dla mnie mocny klimat Lyncha- niby wiadomo co czytam, a po skończeniu...

Jakby…co?¿ Dobra, przyznam, że wczułem sie w niepokojący klimat, chociaż wprawdzie tylko na początku. Do ostatniego zdania liczyłem na odpowiedź, po co to wszystko? Jaki cel miało zabieg „książki w książce”, nie rozumiem. Nie rozumiem związków przyczynowo-skutkowych. Zawód ogromny. Jeszcze o co chodzi tej kobiecie…ajaj…

Jakby…co?¿ Dobra, przyznam, że wczułem sie w niepokojący klimat, chociaż wprawdzie tylko na początku. Do ostatniego zdania liczyłem na odpowiedź, po co to wszystko? Jaki cel miało zabieg „książki w książce”, nie rozumiem. Nie rozumiem związków przyczynowo-skutkowych. Zawód ogromny. Jeszcze o co chodzi tej kobiecie…ajaj…

Smutno mi, bo przecież widziałem te wytłoczenia na przedniej okładce i te zapewnienia, że to świetna książka wypisane nie tylko z tyłu, ale także i z przodu, a jednak dałem się nabrać. Można było przewidzieć, że to beznadziejny, nędzny książkopodobny gniot dla tzw. mało wybrednej publiczności. Nieznośnie przewidywalny, banalny, sztampowy kryminał do którego dodano oklepany zabieg "książka w książce". Nie rozumiem, dlaczego wydawcy są wciąż tak bezczelni, że w żywe oczy kłamią co do swojego towaru. Uwierzyłem, że jest tam "coś więcej", a jest po prostu NIC, proszę państwa. Straciłem na lekturę tej bzdury dwa popołudnia i kto mi za to wypłaci odszkodowanie?

Smutno mi, bo przecież widziałem te wytłoczenia na przedniej okładce i te zapewnienia, że to świetna książka wypisane nie tylko z tyłu, ale także i z przodu, a jednak dałem się nabrać. Można było przewidzieć, że to beznadziejny, nędzny książkopodobny gniot dla tzw. mało wybrednej publiczności. Nieznośnie przewidywalny, banalny, sztampowy kryminał do którego dodano oklepany...

Urzeczona filmem Toma Forda postanowiłam przeczytać książkę, aby dogłębniej poznać i zrozumieć historię poprzez - odmienną od filmowego przekazu - formę słowa pisanego. Nie żałuję sięgnięcia do pierwowzoru, ponieważ znalazłam w nim to, czego zazwyczaj oczekuje się od czytelniczych przeżyć - refleksji, zaciekawienia, uwrażliwienia na nowe tematy. Forma powieści szkatułkowej jest interesującym zabiegiem stanowiącym główną oś konstrukcyjną. Z jednej strony mamy do czynienia z niepokojącą tragedią bohatera, który próbuje rozprawić się z traumą brutalnej utraty żony i córki w makabrycznych okolicznościach. Po drugiej stronie znajduje się Susan będąca towarzyszką czytelnika w poznawaniu historii Tony'ego Hastingsa. Te dwa na pozór niezwykle odmienne światy przeplatają się ze sobą - dostrzeganie elementów wspólnych, wypatrywanie i interpretowanie paraleli pomiędzy nimi wydają się być jednymi z najważniejszych aspektów całej lektury; właśnie tę wielowarstwowość postrzegam jako wartościowy element książki. Ponadto czytając "Zwierzęta nocy" miałam okazję do zastanowienia się nad wyborami moralnymi podejmowanymi w skrajnych warunkach życiowych, gdy stoi się w obliczu bestailskiego morderstwa będącego najbardziej osobistą tragedią jaką można sobie wyobrazić. Przyłapałam się na dosyć pochopnej ocenie głównego bohatera maszynopisu czytanego przez Susan, chwilami zupełnie go nie rozumiejąc, aby potem uświadomić sobie, że sama mogę być do niego podobna bardziej niż wcześniej mi się wydawało. Mamy tu doczynienia z motywem rozliczania się z ekstramalną jak i tą bardziej prozaiczną przeszłością, przy czym obydwie płaszczyzny koresponują ze sobą. Jednakże ze względu na bardziej wyraziste i spójne rozłożenie akcentów zaprezentowanych w filmie, wzbogacone także wizualnymi aluzjami nawiązującymi do obu przestrzeni fabularnych, to właśnie dzieło Toma Forda uważam za bardziej angażujące, dosadne, elektryzujące i zostawiające z rozdartym sercem. W powieści Austina Wrighta nie zawsze nadążałam za tokiem rozumowania autora podczas przedstawiania przez niego myśli głównych bohaterów. Oczekiwałam nieco więcej po zakończeniu, brakowało mi jakiegoś tąpnięcia, nuty zaskoczenia w ostatecznej puencie wątku Susan. Polecam jednak lekturę ze względu na możliwość moralnej introspekcji podczas czytania i okazję do poszukiwania własnej interpretacji całej historii, prowadzenia dociekań. Każdego ogromnie namawiam do obejrzenia intrygującej wersji "Zwierząt nocy" Toma Forda.

Urzeczona filmem Toma Forda postanowiłam przeczytać książkę, aby dogłębniej poznać i zrozumieć historię poprzez - odmienną od filmowego przekazu - formę słowa pisanego. Nie żałuję sięgnięcia do pierwowzoru, ponieważ znalazłam w nim to, czego zazwyczaj oczekuje się od czytelniczych przeżyć - refleksji, zaciekawienia, uwrażliwienia na nowe tematy. Forma powieści szkatułkowej...

Przeczytałam książkę po obejrzeniu filmu. Po projekcji czułam niedosyt. Miałam poczucie, że w tej historii jest coś więcej niż było widoczne w filmie. Po przeczytaniu książki muszę stwierdzić, że jej ekranizacja była dość karkołomnym przedsięwzięciem. Aspekt psychologiczny ujęty w książce był właściwie nie do przeniesienia na ekran...

Przeczytałam książkę po obejrzeniu filmu. Po projekcji czułam niedosyt. Miałam poczucie, że w tej historii jest coś więcej niż było widoczne w filmie. Po przeczytaniu książki muszę stwierdzić, że jej ekranizacja była dość karkołomnym przedsięwzięciem. Aspekt psychologiczny ujęty w książce był właściwie nie do przeniesienia na ekran...

Nie tak dobra jak film. Ale moze byc.

Nie tak dobra jak film. Ale moze byc.

Obejrzałam film, a potem przypadkiem zauważyłam książkę w bibliotece, więc chciałam zobaczyć czy świeżo po seansie też mi się spodoba. No i niezbyt mi podeszła. Teoretycznie zła nie jest ale czytanie jej mnie nużyło i nudziło. Główny bohater był mocno irytujący i poza tym jakiś większych emocji ta książka we mnie nie wywarła. Film moim zdaniem wyszedł ciekawiej.

Obejrzałam film, a potem przypadkiem zauważyłam książkę w bibliotece, więc chciałam zobaczyć czy świeżo po seansie też mi się spodoba. No i niezbyt mi podeszła. Teoretycznie zła nie jest ale czytanie jej mnie nużyło i nudziło. Główny bohater był mocno irytujący i poza tym jakiś większych emocji ta książka we mnie nie wywarła. Film moim zdaniem wyszedł ciekawiej.

Czytałem wcześniejsze tłumaczenie pod tytułem „Tony i Susan”. To przede wszystkim przejmująca historia Tony’ego i jego najbliższych, o tym jak bezradni stajemy się, kiedy całe nasze dobre wychowanie poddane zostaje konfrontacji z pozbawionym hamulców natury moralnej złem. Tony jest przedstawicielem ucywilizowanej części społeczeństwa, do której pewnie zalicza się większość z nas, produktem starannej edukacji i obróbki kulturowej, przestrzegającym prawa tak bardzo, że niezdolny jest do wymierzenia kary oprawcom swoich bliskich, gdyby miało dziać się wbrew jego zapisom. Nie pojmuje, jak ktoś może odczuwać radość z nękania drugiej osoby, włącznie z pozbawieniem jej życia. Więc my wszyscy, życzliwi światu, jak Tony, kiedy stajemy naprzeciw bezwzględnego oprycha, czujemy strach i za bardzo nie wiemy, jak się zachować, a kiedy już mamy możliwość dokonania krwawej zemsty, odraczamy decyzję, pełni jesteśmy wahania i skrupułów. O zgrozo, chwilami czujemy nawet litość do przesłuchiwanego sprawcy. A może to oznacza, że jesteśmy bez jaj, jak ocenia taką postawę inna postać tej książki?
Autor dokonuje szczegółowego zapisu sprzecznych myśli, jakie pojawiają się w głowach Tony’ego i Susan, pokazując, jak bardzo złożony, pogmatwany i skomplikowany jest świat wewnętrzny takich jak oni „wykształciuchów”. Mordercy zwykle nie mają tego typu problemów, pewnie dlatego są tak skuteczni.

Czytałem wcześniejsze tłumaczenie pod tytułem „Tony i Susan”. To przede wszystkim przejmująca historia Tony’ego i jego najbliższych, o tym jak bezradni stajemy się, kiedy całe nasze dobre wychowanie poddane zostaje konfrontacji z pozbawionym hamulców natury moralnej złem. Tony jest przedstawicielem ucywilizowanej części społeczeństwa, do której pewnie zalicza się większość...

Przeczytałam książkę po zobaczeniu filmu i aż szkoda, bo film jest dużo lepszy. Książka jest mdła, a opisy nie wywierają takiego wrażenia jak sceny filmowe. Może to słabe tłumaczenie, a może jednak słaby warsztat autora.

Przeczytałam książkę po zobaczeniu filmu i aż szkoda, bo film jest dużo lepszy. Książka jest mdła, a opisy nie wywierają takiego wrażenia jak sceny filmowe. Może to słabe tłumaczenie, a może jednak słaby warsztat autora.

W skrócie - bardzo dobra książka o, mniej lub bardziej uzasadnionym, tchórzostwie. Do głównych bohaterów trudno mieć jakieś życzliwe odczucia, ale książkę warto przeczytać.

W skrócie - bardzo dobra książka o, mniej lub bardziej uzasadnionym, tchórzostwie. Do głównych bohaterów trudno mieć jakieś życzliwe odczucia, ale książkę warto przeczytać.