rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Ofiara

Okładka książki Ofiara autora Joyce Carol Oates, 9788328026599
Okładka książki Ofiara
Joyce Carol Oates
7,1 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. Seria: Don Kichot i Sancho Pansa literatura piękna
352 str. 5 godz. 52 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
Don Kichot i Sancho Pansa
Tytuł oryginału:
The Sacrifice
Data wydania:
2016-09-28
Data 1. wyd. pol.:
2016-09-28
Liczba stron:
352
Czas czytania
5 godz. 52 min.
Język:
polski
ISBN:
9788328026599
Tłumacz:
Tomasz Kłoszewski
Średnia ocen
7,1 7,1 / 10
50 opinii 219 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Ofiara w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Ofiara

Jolanta
Jolanta
książek na półce przeczytane 1412 napisanych opinii 200

Oceny książki Ofiara

Średnia ocen
7,1 / 10
219 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
15 ocen
9
18 ocen
8
45 ocen
7
75 ocen
6
44 ocen
5
8 ocen
4
8 ocen
3
4 ocen
2
0 ocen
1
2 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Ofiara

avatar
210
146
ivet
06.02.2026
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Książka o niełatwej tematyce, jaką jest gwałt nieletniej, przemoc, rasizm. Bohaterowie posługują się prostym językiem. Nie ma tu zbędnych opisów, a mimo tego książka niesie niesamowity pokład emocji. Powieść jest tym bardziej wstrząsająca, że jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Przejmujące jest to, że ludzie nadal mają uprzedzenia ze względu na kolor skóry, ale też to że inni potrafią w ramach złudnej pomocy wykorzystywać bez skrupułów bezbronne często naiwne ofiary manipulując faktami w celu uzyskania korzyści.

Książka o niełatwej tematyce, jaką jest gwałt nieletniej, przemoc, rasizm. Bohaterowie posługują się prostym językiem. Nie ma tu zbędnych opisów, a mimo tego książka niesie niesamowity pokład emocji. Powieść jest tym bardziej wstrząsająca, że jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Przejmujące jest to, że ludzie nadal mają uprzedzenia ze względu na kolor skóry, ale też...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
309
309
RZia
26.05.2023
4 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Prosta narracja, brak psychologicznej głębi postaci. Historia, mimo że dramatyczna, nie wywołuje emocji, współczucia, a bohaterowie budzą obojętność.

Prosta narracja, brak psychologicznej głębi postaci. Historia, mimo że dramatyczna, nie wywołuje emocji, współczucia, a bohaterowie budzą obojętność.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
171
11
efemeryczna
02.04.2023
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Bardzo przeżyłam emocjonalnie "Ofiarę" Oates. Sposób, w jaki autorka przedstawia cały ból, jest trudny w odbiorze, ale to później potęguje te emocje, z którymi zostaje się po przeczytaniu. Na pewno nie jest to książka dla każdego.

Bardzo przeżyłam emocjonalnie "Ofiarę" Oates. Sposób, w jaki autorka przedstawia cały ból, jest trudny w odbiorze, ale to później potęguje te emocje, z którymi zostaje się po przeczytaniu. Na pewno nie jest to książka dla każdego.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

631 użytkowników ma tytuł Ofiara na półkach głównych
  • 375
  • 252
  • 4
99 użytkowników ma tytuł Ofiara na półkach dodatkowych
  • 70
  • 9
  • 5
  • 4
  • 4
  • 4
  • 3

Tagi i tematy do książki Ofiara

Tomasz Kłoszewski

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Five Short Stories by Women Sandra Cisneros, Nadine Gordimer, Amy Hempel, Rebecca Lee, Joyce Carol Oates
Ocena 8,0
Five Short Stories by Women Sandra Cisneros, Nadine Gordimer, Amy Hempel, Rebecca Lee, Joyce Carol Oates
więcej
Joyce Carol Oates
Joyce Carol Oates
Amerykańska pisarka, eseistka, poetka, autorka horrorów, thillerów i książek dla dzieci. Od 1978 roku profesor na Wydziale Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Princeton, gdzie zajmuje się nauką kreatywnego pisania. Redaguje wraz z mężem literackie pismo „Ontario Review”. W swoich powieściach przedstawia szeroką panoramę amerykańskiego społeczeństwa i przemian kultury w ostatnich dziesięcioleciach. Szczególnie interesuje ją temat przemocy i kondycja kobiet. W Stanach Zjednoczonych najbardziej znana jest jako autorka opowiadań. Kilka razy była nominowana do Nagrody Pulitzera (m.in. za powieść „Blondynka” o Marilyn Monroe) i National Book Award (którą dostała w 1970 roku za powieść „Oni”). Jest członkiem Mensy.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Dziewczyny Emma Cline
Dziewczyny
Emma Cline
Historia o tym, jak nastolatki (szczególnie dziewczęta) urzekał charyzmatyczny przywódca "komuny", w jaki sposób one same postrzegały siebie i swoją przynależność w latach 60-tych XX w. w USA. Ciekawe studium dorastania i buntu ale pewnie dla amerykańskiego czytelnika, dla nas trochę mniej. 4/6
Cyllene - awatar Cyllene
ocenił na61 miesiąc temu
Czy miałaś kiedyś rodzinę? Bill Clegg
Czy miałaś kiedyś rodzinę?
Bill Clegg
Rodzina to źródło szczęścia czy nieustannych nieporozumień i bólu? Bill Clegg przygląda się rodzinie właśnie, powołując do życia różnorodne przykłady. Historie opowiadane przez kolejnych narratorów dotyczą przyczyn i skutków pewnego pożaru, który wybuchł w domu June. W pożarze zginęło czworo ludzi, a ci, którzy przeżyli, sprawiają wrażenie zamrożonych. Cierpią w ciszy, rozważają przeszłość, szukają przyczyn dawnych konfliktów. Minione sprzeczki, złe słowa bolą, niewłaściwe wybory nie dadzą się już naprawić: "Nigdy nie zwracamy uwagi na to , co trzeba [...] póki nie jest za późno". O swoim życiu opowiadają nie tylko członkowie rodzin nieżyjących, ale tez inni - sąsiedzi, znajomi i przypadkowi ludzie, którzy zetknęli się z matką nieżyjącej panny młodej. Plotkarze w miasteczku wiedzą swoje, ale prawda powoli wyłania się z okruchów wspomnień. O tym też jest ta powieść, że często się mylimy myśląc o ludziach różne rzeczy. To książka o sile i bezpieczeństwie miłości, o dobrych i złych wyborach między rozmaitymi potrzebami, o chaosie i przypadkowości wydarzeń, o brutalności świata, o trudach dorastania w skomplikowanym świecie, o nieumiejętności rozpoznawania własnych uczuć we właściwym czasie, o skomplikowanych relacjach między rodzicami i dziećmi, między kochankami czy w małżeństwie. Do głosu dochodzą też uprzedzenia rasowe, naiwność i podejrzliwość, nieufność i strach przed plotkami, ale też prawość i uczciwość, życzliwość, odwaga, współczucie. Bohaterowie zastanawiają się nad pytaniami, dlaczego niektóre decyzje tak trudno podjąć, choć z perspektywy czasu wydają się być oczywiste, dlaczego dopiero trauma pozwala na dostrzeżenie najważniejszych rzeczy w życiu?
Anna - awatar Anna
oceniła na710 miesięcy temu
Zwierzęta nocy Austin Wright
Zwierzęta nocy
Austin Wright
To nie historia, której można oczekiwać po opisie z okładki, czy obejrzeniu zwiastuna filmu, ale jak to się czyta! Kontrast pomiędzy pozornym spokojem domu Susan, a niepokojem w czytanej przez nią pełnej przemocy książce o Tonym tworzy trudne do opisania napięcie. I ono nie puszcza po zamknięciu książki. Dla mnie mocny klimat Lyncha- niby wiadomo co czytam, a po skończeniu zaczynam szukać i znajdować ukryte znaczenia. Czy Susan to Tony?
MagdaMirabelles - awatar MagdaMirabelles
ocenił na86 miesięcy temu
My, marzyciele Imbolo Mbue
My, marzyciele
Imbolo Mbue
Dawno nie przeczytałam czegoś tak dobrego. Kolejny raz przekonałam się, że książki polecane przez Oprah's Book Club są świetne. Pięknie przedstawione różnice kulturowe wynikające zarówno z pochodzenia, jak i koloru skóry. A także dające do myślenia pokazanie "szczęścia" wynikającego z posiadania ogromnej fortuny.
Silky - awatar Silky
ocenił na92 lata temu
Klaśnięcie jednej dłoni Richard Flanagan
Klaśnięcie jednej dłoni
Richard Flanagan
Cyt.: „Mógłby płakać, ale wierzył, że łzy są dla żywych tym samym, czym kwiaty dla zmarłych: dowodem na daremność uczuć.” Richard Flanagan, „Klaśniecie jednej dłoni” „Klaśnięcie jednej dłoni” to wydana w 1997 roku, trzy lata po prozatorskim debiucie jakim była „Śmierć przewodnika rzecznego” powieść Richarda Flanagana, późniejszego zdobywcy Nagrody Bookera. Te dwie pierwsze powieści w dorobku australijskiego pisarza zostały uznane za jeden z najbardziej zaskakujących i efektownych debiutów australijskiego pisarstwa. „Klaśnięcie jednej dłoni” sprzedało się w Australii w ponad 150 tys. nakładzie. Już w tych pierwszych powieściach Australijczyka widać niezwykłą dojrzałość i wielki talent. „Klaśnięcie jednej dłoni” to opowieść o powojennych europejskich uchodźcach dla których Australia miała się stać ziemią obiecaną. Miała być nowym początkiem, nowym otwarciem życiowego rozdziału dla powojennych tułaczy: Polaków, Niemców, Litwinów, Czechów, Włochów, Słoweńców czy Serbów. A czym się stała? Słoweńskie małżeństwo uchodźców, Maria i Bojan Buloh ze swoją trzyletnią córką Sonią, po długiej tułaczce, trafiają do niewielkiej, zagubionej gdzieś w ostępach Tasmanii osady, w której Bojan dostaje pracę przy budowie zapory wodnej. Pewnego wieczoru 1954 roku, podczas szalejącej śnieżycy Maria wychodzi z domu zostawiając w nim córkę i już nigdy do niego nie wraca. Tak zaczyna się ta niezwykła i przepełniona smutkiem powieść. Próba budowania życia na nowo na gruzach poprzedniego, gdy okazuje się, że ten kraj który miał stać się dla wielu nowym początkiem wcale takim się nie stał. To życie na końcu świata staje się przekleństwem przed którym uciekali. Brak perspektyw, wykluczenie, alkohol, przemoc i praca ponad siły. To jednocześnie niezwykły zapis relacji ojca z córką, pełnej przemocy, braku miłości i zrozumienia. Nielinearna konstrukcja powieści rozpisana na kilka głosów, którą zaproponował Richard Flanagan zmusza czytelnika aby z odkrywanych fragmentów i wydarzeń spróbował wejrzeć w te rodzinne historie, poznając ich tło i motywy. To świetna powieść o trudnych relacjach rodzinnych, o wydarzeniach, które definiują naszą przyszłość, o próbie poszukiwania swojego miejsca na świecie, o potrzebie akceptacji, rozmowy i miłości ale i o ogromnej sile, jaką niesie za sobą wybaczenie. Smutna i przygnębiająca. Kolejna znakomita powieść Richarda Flanagana.
Sławek - awatar Sławek
ocenił na710 miesięcy temu
Akuszerka Katja Kettu
Akuszerka
Katja Kettu
Po przemyśleniu uznałem, że muszę wystawić tej książce pozytywną oceną, mimo iż potrafi być odpychająca i odechciewa się jej czytać. Autorka kreśli naturalistyczny (aż do bólu) obraz stosunków między ludźmi w strasznym miejscu i czasie - końcówki II Wojny Światowej, gdy Niemcy z sojusznika stają się wrogiem Finlandii. Narracja jest prowadzona z różnych perspektyw - bohaterów i punktów w czasie. Przez to lektura, zwłaszcza na początku, jest trochę trudna, a wątki mogą wydawać się z sobą niepowiązane, ale w miarę rozwijania się historii sporo się rozjaśnia. Bohaterów tej książki nie da się lubić, ale można zrozumieć. Główna bohaterka jest bardzo prostą osobą, która dla swojego szczęścia gotowa jest poświęcić albo skrzywdzić słabszych. Do szczęścia potrzebuje miłości ze strony żołnierza SS wiernego swojej formacji. Miłość ta to głównie żądza i chuć, o czym autorka nie ustaje czytelnikowi przypominać. Stąd więc - tak się domyślam - mnóstwo wulgarności i obscenicznych skojarzeń (głównie w myślach głównej bohaterki),przez które czasem miałem ochotę odłożyć książkę z zażenowania. Myślę jednak, że język taki pasuje do scenerii i czasu akcji - skoro autorka opisuje jeden z najgorszych dla mieszkańców Laponii okres historii i przedstawia sceny okrutne i odrażające, to język bohaterów wpisuje się w tę formę. Dlatego zdecydowanie odradzam osobom lubiącym estetyczną polszczyznę.
FvT25 - awatar FvT25
ocenił na73 miesiące temu
Pragnienie Richard Flanagan
Pragnienie
Richard Flanagan
Czego pragną bohaterowie powieści Richarda Flanagana „Pragnienie”? To pytanie zdominowało moje spotkanie z tą książką. A nie było to spotkanie łatwe, bo autor stworzył powieść składającą się z luźno dopasowanych fragmentów, z których czytelnik musi ułożyć właściwą historię. Akcja osadzona jest w kolonii karnej w Ziemi van Diemena, czyli w Tasmanii, gdzie trwa kolonizacja i Anglicy zaprowadzają własne porządki. Bohaterami jest małżeństwo Franklinów. Lady Franklin postanawia przygarnąć małą Aborygenkę Mathinnę i udowodnić, że odpowiednie wychowanie i kontakt ze światem białego człowieka wyruguje z małej dzikuski barbarzyńskie instynkty i uczyni z niej „białą” kobietę. Krótko mówiąc ma to być dowód na wyższość cywilizacji nad naturą. Jednakże po jakimś czasie małżonkowie muszą opuścić wyspę i pozostawiają obiekt swojego eksperymentu na niepewny los. Drugi wątek dotyczy znanego pisarza Charlesa Dickensa, który na prośbę Lady Franklin tworzy i wystawia z wielkim sukcesem sztukę, której celem jest ochrona dobrego imienia Johna Franklina. Ten bowiem udał się na wyprawę badawczą na Arktykę i zaginął, a wyprawa poszukiwawcza odkryła, że podobno dopuścił się kanibalizmu. Zachował się więc jak dzikus, burząc mit o wyjątkowości cywilizowanego człowieka. Richard Flanagan stawia w tej powieści pytanie, czy rozum pomaga przejść przez życie i poradzić sobie z namiętnościami. Wszyscy bohaterowie muszą się tu zmagać ze swoimi pragnieniami, a ich zaspokojenie kłóci się z racjami rozumu. Lady Franklin marzy o dziecku, bo nie dane jej było zaspokojenie instynktu macierzyńskiego; Dickens przeżywa zakazane uczucie do dużo młodszej kobiety, jego żona marzy o miłości męża, a sir John Franklin odkrywa w sobie słabość do adoptowanego dziecka. Zaspokojenie tych pragnień jest niebezpieczne, bo może zrujnować dotychczasowy świat bohaterów. Należałoby je więc stłumić i żyć w poczuciu frustracji i niespełnienia. Według mnie jest to też książka o pysze cywilizowanego człowieka. Wydaje mu się, że z racji koloru skóry jest lepszy i że zmuszając rdzennych mieszkańców Tasmanii do przyjęcia europejskich wzorców czyni mu przysługę i robi wielką łaskę. Tymczasem okazuje się, że to nie kolor skóry czyni z nas ludzi cywilizowanych, a barbarzyńskie zachowania ujawniają się w każdym w zależności od okoliczności. A tym, co pozwala zapanować nad dzikością kryjącą się w każdym człowieku jest miłość do drugiego człowieka. „Pragnienie” jest mądrą książką, ale jej lektura nie była dla mnie łatwa. Zanim złapałam odpowiedni rytm tej opowieści minęło prawie 100 stron, za to dalej poszło już jak z płatka. Może jeszcze kiedyś sięgnę po inne powieści Richarda Flanagana. Na razie mi wystarczy.
Anna-Maria - awatar Anna-Maria
oceniła na73 lata temu
Walet Pik Joyce Carol Oates
Walet Pik
Joyce Carol Oates
Książka dla fanów weirdu, zawiłości ludzkiej psychiki, tematów okołoliterackich i psychoanalitycznych ( zwłaszcza mechanizmu wyparcia) oraz napięcia, które nie odpuszcza do końca. Autorka nie tylko ciekawie pokazała tworzenie się alter ego ,ale też nieskuteczność konstruowania na siłę pozytywnej "dobrej " maski , którą chcemy pokazywać światu i wierzyć, że tacy jesteśmy. Choć styl pisania jest lekki, emocjonalny i łatwy w sposobie narracji, to sama treść jest bardzo mroczna
ewa_13 - awatar ewa_13
ocenił na81 miesiąc temu
Bracia Burgess Elizabeth Strout
Bracia Burgess
Elizabeth Strout
Kawał pięknej prozy, wysokie loty. Wszystko pasowało, bardzo ciekawa historia. Nieoczekiwanie to się wszystko posypało, nie spodziewałam się, ze nastąpi tąpnięcie tam gdzie wszystko jest gładkie, a wyprostuje się w pomarszczeniach. Jako jedynaczka nigdy nie zrozumiem zależności co do brata/siostry... inny poziom więzi, które niekoniecznie są tymi dobrymi. Polecam serdecznie!
Rita - awatar Rita
oceniła na62 miesiące temu
Bura i szał Aleksandra Zielińska
Bura i szał
Aleksandra Zielińska
Dobra książka, ale nierówna. Miejscami poruszająca, ale nieraz i nazbyt pretensjonalna. Stereotypowość wsi razi bardzo, bo polska wieś od bardzo dawna już tak nie wygląda, ale rozumiem, że potrzebny był dramatyzm (a te stereotypy też zupełnie wyssane z palca nie są). Nie zaszkodzi przeczytać. „[Z]resztą na końcu zawsze zostajemy sami”. „Kiedy chora kończyna przestaje nas boleć, to pewnie dlatego, że ktoś ją nam odjął”. „Ogień zatrze ślady, ogień oczyszcza, a woda wypłucze, każdy ma taki chrzest, na jaki zapracował, więc głowa pod wodę albo do pieca”. „[Ż]yjemy tylko dlatego, że pamięć pozwala nam zapominać rzeczy złe i niewygodne”. „[O]dkąd nauczyłam się zaspokajać własne potrzeby, życie zyskało na wartości. Dziwię się teraz, że wcześniej zdanie ludzi miało jakieś znaczenie. Martwić się tym, co ludzie pomyślą? Przecież ludzie nie myślą”.
mynameism - awatar mynameism
ocenił na61 rok temu
Nie posiadamy się ze szczęścia Karen Joy Fowler
Nie posiadamy się ze szczęścia
Karen Joy Fowler
Niesamowita historia, wciągająca od pierwszej do ostatniej strony. Dla mnie była momentami tak poruszająca, że musiałam odkładać ją na jakiś czas by przetrawić wszystko na spokojnie. Ogrom emocji w połączeniu z naturalnym, niewymuszonym językiem pozwalał mi identyfikować się z bohaterami i kibicować im z całych sił. Książka porusza kwestie tak fundamentalne jak to, co wyznacza granice człowieczeństwa, a jednocześnie nie trąci moralizatorstwem. Stawia wiele bardzo ważnych pytań i pozostawia nas bez jednoznacznych odpowiedzi. Na pewno pozostanie w mojej głowie na długie lata.
Agata Tr - awatar Agata Tr
ocenił na85 lat temu
Maria Panna Nilu Scholastique Mukasonga
Maria Panna Nilu
Scholastique Mukasonga
#wyzwanie lipcowe LC Książka „Marię Pannę Nilu” momentami kojarzyła mi się z „Władcą much”. Uważam, że historia sama w sobie nie jest tu aż tak istotna, jak ważne jest w niej ukazanie genezy zła. Ponieważ historia dotyczy nastolatek, tym bardziej widać tu jego mechanizmy: manipulacja, strach, chęć przynależności do większości, przerost ambicji, propaganda, podział pod względem rasowym, społecznym. Choć nie ma w niej bardzo brutalnych obrazów dotyczących konfliktu Tutsi- Hutu, wiedząc, iż doszło tam do takiej tragedii, czyta się tą historię z poczuciem bezsilności i strachu. Ze swej strony polecam.
agawasowicz - awatar agawasowicz
ocenił na81 rok temu
Droga do domu Yaa Gyasi
Droga do domu
Yaa Gyasi
Choć książka składa się z wielu odrębnych historii dziejących się na przestrzeni ponad dwustu lat i na dwóch odległych kontynentach, to każdy z rozdziałów potrafi zaangażować i chwycić za serce, a postacie są wystarczająco pogłębione, by poczuć od nich autentyczność. Każde pokolenie zmaga się z innymi przeciwnościami losu, a świat zmienia się dynamicznie wraz z pojawianiem się kolejnych bohaterów. Nie jest to lektura łatwa, pozostawia też pewien niedosyt z powodu licznych niedopowiedzeń (często towarzyszymy postaciom jedynie przez bardzo krótki wycinek czasu i nie dowiadujemy się zbyt dokładnie, co dalej),jednakże warta uwagi.
Flint - awatar Flint
ocenił na85 miesięcy temu
Płyń z tonącymi Lars Mytting
Płyń z tonącymi
Lars Mytting
Lubię styl autora, ale tu historia zdecydowanie zbyt przegadana z bohaterami, których motywy i zachowanie mnie nie przekonały. A wątek wyjaśnienia śmierci rodziców, który myślałam, że będzie kluczowy, został zepchnięty na sam koniec. Finał książki bardzo pobieżny i pospieszny. Tym razem obyło się bez zachwytów.
Stalker_biblioteczny - awatar Stalker_biblioteczny
ocenił na62 miesiące temu
Pani Furia Grażyna Plebanek
Pani Furia
Grażyna Plebanek
W książce przede wszystkim czuć, że Pani Plebanek zna temat, zna Belgię, problem imigrancki i wie coś o afrykańskiej społeczności. To najmocniejsza strona powieści. Ciut gorzej było z fabułą a właściwie z próbą dynamizacji (wątek policyjny) i podjęcia dodatkowego problemu. Najlepszymi wątkami były te dotyczące kobiecości w świecie patriarchalnym, samotności, poszukiwania miłości, wyobcowania, "multikulturowości". Im Alia była starsza, tym mniej czułem jej postać i decyzje. W ogóle zdziwił mnie tytuł, który jak się okazało miał nawiązywać do agresji głównej bohaterki. Ta cecha albo nie została wyeksponowana, albo mam kompletnie inne pojęcie furii. Ciekawy i różnorodny drugi i trzeci plan. Pierwszą część książki oceniam znacznie wyżej niż drugą, ocena finalna to moja średnia. Dobry podział na rozdziały pomaga sprawnie i szybko czytać, świetna okładka.
Pacyfik - awatar Pacyfik
ocenił na62 miesiące temu
Skóra Toni Morrison
Skóra
Toni Morrison
Po „Skórę” sięgnęłam zupełnie przypadkowo. Jest to krótka powieść o prostej konstrukcji – powiązana historia kilku osób opisana z kilku perspektyw. Toni Morrison porusza bardzo ciężkie tematy, jakimi są pragnienie miłości, odtrącenie, rasizm, przemoc i molestowanie. Każda z postaci jest naznaczona jakimś wydarzeniem z przeszłości, które w określony sposób wpływa na jej percepcję życia i zachowanie. Ciężar tematyki równoważy prostota stylu, która sprawia, że książka „sama się czyta”, co pozwala skupić całą uwagę na wydarzeniach i ich znaczeniu. Czytając zastanawiamy się ile duchów z przeszłości sami za sobą ciągniemy. Morrison stworzyła krótki utwór o czymś, o czym można pisać grube tomy, a jednak mam wrażenie, że „Skórze” niczego nie brakuje. Pewien „niedosyt”, z jakim pozostawiony zostaje czytelnik nie wynika z niedomowień, a z chęci pozostania z bohaterami, z którymi zdążyliśmy się związać. Ten właśnie niedosyt skłania do dalszych refleksji (których w trakcie czytania również nie brakuje). Zdecydowanie polecam.
Anna PG - awatar Anna PG
ocenił na81 rok temu
Muzyka żab Emma Donoghue
Muzyka żab
Emma Donoghue
Styl Emmy Donoghue z jednej strony jest surowy, z drugiej obfituje w plastyczne, pobudzające wyobraźnię czytelnika, naturalistyczne opisy. Powieści nie czyta się jednym tchem, są fragmenty które trzeba przemęczyć, ale i takie które czyta się płynnie i w dobrym rytmie. Czasami w opowiedzianej historii robi się duszno i czytelnik pragnie ochłody, zupełnie jak bohaterowie powieści czekający na koniec suszy i upragniony deszcz. Po przeczytaniu ostatniej strony odetchnęłam z ulgą, że to już. Z jednej strony miałam ochotę zrezygnować z czytania, z drugiej ciekawiło mnie jak ta opowieść się skończy. Cała recenzja tutaj: https://nakanapie.pl/recenzje/muzyka-zab-muzyka-zab
Ania WW - awatar Ania WW
ocenił na62 lata temu
Nie wiedzą, co czynią Jussi Valtonen
Nie wiedzą, co czynią
Jussi Valtonen
Początek nie reprezentuje niczego szczególnego. Przyznam, że bardziej rozczarowuje niż wciąga. Sugeruje, iż książka jest typową obyczajową historią o relacjach małżeńskich w nowoczesnym świecie par kulturowo mieszanych. Jakie mogą istnieć problemy, gdy jedno z małżonków jest Amerykaninem, a drugie przedstawicielem europejskich ludów nordyckich? Dla mnie to jak zderzenie z górą lodową. Rozumiem katusze Joego, dla którego fińskie hermetyczne społeczeństwo jest przeciwieństwem amerykańskiego stylu, opartego na otwarciu na innych, pracy zespołowej w imię osiągania lepszych wyników, gdzie ludzie wymieniają pozdrowienia na ulicy nawet jeśli się nie znają, a przede wszystkim często się odwiedzają w domach. Do tego kwestia spełnienia zawodowego, odnoszenia sukcesów, które dla bohatera tak wiele znaczą, a w Finlandii nie są miarą człowieka. Frustracja mężczyzny, typ obieżyświata, który poczuje się dobrze wszędzie wystarczy, że coś się dzieje, jest nieco spóźniona. I mimo odpowiedzialności, jaka na nim ciąży to myśl, że tak może być już zawsze, że utknął w niespełniającej jego wymogi rzeczywistości jest tak klaustrofobiczna, że musi od tego uciec. (...) Valtonen skupia się na bolączkach dzisiejszego świata, na tym co odbiera nam indywidualność, radość, spokój. Poczynając od technologii panoszącej się już w każdym aspekcie naszego życia, coraz większej presji na odnoszenie sukcesów, manipulacji medialnej, spychaniu etyki na margines, by osiągnąć wyższe cele, a kończąc na rosnącej agresji, nietolerancji i pozostawianiu młodych samym sobie, rozpadzie rodziny. Świat się zmienił. Chyba najbardziej ewoluował przez ostatnie trzydzieści lat, ale niestety, obrał kierunek na rozłam między bliskością, lojalnością i wspieraniem się, przy współudziale wykoślawianych wartości przodków. Te i inne problemy, które trawią społeczeństwa są tu szeroko ukazane, momentami prezentuje się nawet ich drobiazgową analizę przez co książka zyskuje na objętości, ale też sugestywnie przemawia do czytelnika. (...) Całość: https://nakanapie.pl/recenzje/zyjemy-samotnie-posrod-zludzen-nie-wiedza-co-czynia
Aksamitt - awatar Aksamitt
ocenił na74 lata temu
Żywopłot Dorit Rabinyan
Żywopłot
Dorit Rabinyan
Trafiła do moich ulubionych książek, chociaz nie od razu mnie zainteresowała. Tematyka sporu, wojen, nienawiści Palestyńczyków i Izraelitów jest dla mnie duzym wyzwaniem. Od lat staram się zgłębiać historyczne przyczyny tego konfliktu, sprawdzać bieżącą sytuację polityczną, podstawy konfliktu obu narodów, religijne i kulturowe różnice prowadzące do tego co dzieje się na obszarze tej części świata od zakończenia II Wojny światowej. Po rozpoczęciu czytania, bez żadnych konkretnych poleceń , czy rekomendacji , a także dość słabych średnich ocen ksiązki czy opinii o niej na LC, przebrnęłam przez pierwsze rozdziały bez entuzjazmu i większego zainteresowania treścią. Podobał mi sie od poczatku język autorki, opisy ludzi, Nowego Yorku, miejsc w tej metropolii, która miałam okazje poznać. Jednak z każda nowa stroną wczuwałam sie w atmosferę, uczucia i relacje głównych bohaterów : Liat (zwanej przez Hilmiego Bazi) i Hilmiego. Od razu też zauważyłam , że traktuje ich jak dobrych znajomych. Wiem, że to z powodu bardzo starannych , niejednoznacznych wzajemnych opisów tych postaci, zarówno dotyczacych ich charakterów, ale także ich wyglądu. Autorka sprytnie i z polotem stwarza taką aurę, jakbyśmy cały czas byli z nimi, w ich miejscach zamieszkania, ulubionych miejscach spacerów, odpoczynku, pracy. Poznajemy tez ich znajomych, rodzinę, przyjaciół. Nawet gdy nie wiemy jak wyglądaja, to poprzez rozmowy o nich naszych bohaterów , możemy sobie ich wyobrazić. Opowieść miłosna , ale też bardzo ciepła ( nawet w czasie lodowatej, nowojorskiej zimy !)książka o ludziach pochodzących z różnych stron świata, mówiących różnymi językami, dla których spotkania z innymi ludzmi, próbowania ich ulubionych potraw, słuchania ich narodowej muzyki, sa kwintesencja doznawanej radości z życia w tej międzynarodowej wspólnocie DOBRYCH LUDZI, która próbuja stworzyć i utrzymać, za wszelka cenę, a nie jest to łatwe. Nawet w tak z pozoru internacjonalnym mieście , kosmopolitycznym i mało rasistowskim jakim wydaje sie nam Big Apple. Ksiązka ze strony , na strone coraz bardziej mnie wciągała i zachwycała. Styl pisarski, problematyka, ludzie, miejsca. Cieszę sie , że na nią natrafiłam, chociaz tak póżno, bo była wydana w Polsce w 2016, w dodatku autorka gościła u nas w 2019, a ja to wszystko "przespałam", jaka szkoda... Mój ulubiony autor, Amos OZ, napisał o niej tak pięknie : " Jestem pod wrażeniem ... Nawet tragedia dwóch narodów nie przesłania eleganckiej historii miłosnej, nakreślonej precyzyjnie delikatną kreską. Ta książka pod wieloma względami jest nadzwyczjna."
grared - awatar grared
ocenił na101 rok temu
Patyk Hanna Samson
Patyk
Hanna Samson
Bardzo szybko się czyta. Mocno mnie wciągnęła ta historia. Praktycznie przez całą książkę, jej główna bohaterka dzieli się swoimi przemyśleniami z teraźniejszości, a także z przeszłości. Zrobiła na mnie wrażenie, ale mimo tego raczej szybko o niej zapomnę.
Paulina777 - awatar Paulina777
ocenił na62 lata temu

Inne materiały dotyczące książki Ofiara

Cytaty z książki Ofiara

Więcej
Joyce Carol Oates Ofiara Zobacz więcej
Joyce Carol Oates Ofiara Zobacz więcej
Więcej