Ogniskowa

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Joanna Bujak to w miarę doświadczona pisarka z okolic Bochni i Brzeska, która napisała już parę powieści. Na jej wcześniejszy dorobek literacki składają się takie powieści jak: Lista, Spadek, Bilbord i Nikt się nie spodziewał. Ogniskowa to jej piąta powieść. Okładkowy dopisek sugeruje, że mamy tu do czynienia z literaturą grozy, choć tak naprawdę w Ogniskowej można dostrzec wyraźniej elementy kryminału i powieści fantasy.

Ogniskowa to opowieść o Emilii Jodłowskiej, studentce Politechniki Krakowskiej, która przez los została obdarzona kłopotliwym darem, takim jak widzenie błąkających się po świecie dusz. To właśnie ona jest tytułową Ogniskową.

W powieści tej możemy dostrzec elementy wiary dawnych Słowian na temat życia pośmiertnego. Wszystko wskazuje na to, że w przedstawionym świecie niektóre dusze z różnych powodów nie mogą zaznać spokoju po śmierci, przez co potrzebują one pomocy, by zaznać wiecznego spokoju. Emilia przez znaczną część życia otrzymany dar traktowała jako przekleństwo. Bała się o nim mówić swoim znajomym, gdyż wcześniejsze doświadczenia nauczyły ją, że będzie wówczas potraktowana jak wariatka i dziwadło. Co gorsza, Emilia musiała długo przyzwyczajać swoją psychikę do widzenia tych, którzy już nie są obecni na tym świecie w materialnej formie. Gdy już jednak oswoiła się z tym darem, poczęła robić z niego coraz lepszy użytek.

Główny wątek Ogniskowej stanowi śledztwo ws. tajemniczych zaginięć i śmierci. W odstępie kilkunastu dni w Krakowie w dziwnych okolicznościach zaginęło parę studentek, które do pewnego czasu sprawiały wrażenie grzecznych i ułożonych. Co gorsza, z ich zniknięciami wiążą się też samobójcze śmierci starszych kobiet, u których studentki wynajmowały pokoje. Policja niewiele jest w stanie ustalić w tych sprawach, zwłaszcza że poza zbliżonym wiekiem ofiar trudno odnaleźć między nimi powiązania. Nie ulega wątpliwości, że tradycja forma śledztwa nie przyniesie rezultatów, gdyż winowajca musi być nie z tego świata. Nie mogąc znieść cierpienia ofiar tych zbrodni, Emilia stara się im pomóc. Żeby to jednak się stało, musi narazić się siłom nadprzyrodzonym, które nie przebierają w środkach do osiągnięcia swych celów.

Jak mawia Piotr Fronczewski: Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę. Żeby wyjaśnić tę zagadkę, Emilia zawiera nowe interesujące znajomości. Wszystko wskazuje na to, że w końcu dziewczynie udało się poznać ludzi, którzy będą wobec niej bardziej wyrozumiali. Dotychczas samotna w swych umiejętnościach studentka spotyka innych posiadaczy nadprzyrodzonych umiejętności, np. czarodzieja-adwokata Granickiego i znaną ze Spadku lekarkę-uzdrawiaczkę Megi. Wspomniany Granicki tworzy pokryjomu w Krakowie specyficzną grupę wsparcia dla posiadaczy niezwykłych talentów i tych, którzy zetknęli się w swym życiu z działaniami sił nieczystych. Z ich pomocą Emilia z każdym dniem coraz bardziej przybliża się do wyjaśnienia tej mrocznej śmiercionośnej zagadki.

Wielkim plusem Ogniskowej są dobrze napisane postacie. Jako mężczyzna zawsze miałem pewien problem z odnalezieniem się w narracji, w której główną bohaterką jest kobieta. Na całe szczęście Emilia jest interesują postacią: wrażliwą, bystrą, a przy tym na całe szczęście niewpadającą w marysuizm. Autorce udało się dobrze odtworzyć psychikę swojej postaci – zagubionej w świecie trzymającym się rozumu, pragnącej odnaleźć kogoś, kto nareszcie ją zrozumie. Równie dobrze prezentuje się drugi i trzeci plan powieści. Postacie pozostają w pamięci, przez co mimo dużej liczby bohaterów trudno jest zgubić się w przedstawionej historii. Do moich ulubieńców należeli charyzmatyczny prawnik Marcin Granicki i nieporadny policjant Wiesław Loryś.

Osobiście uważam, że Ogniskowa Joanny Bujak jest powieścią godną uwagi i mówię to przede wszystkim jako polonista, a nie miłośnik słowiańszczyzny. Nieco szkoda, że słowiańska demonologia jest w tej powieści jedynie smakowitym dodatkiem pod postacią przewijającej się gdzieś w tle strzygi, lecz może to i lepiej? Nie chciałbym, żeby rynek czytelniczy został zalany książkami na siłę próbującymi wstrzelić się w słowiański trend, a Ogniskowa zdecydowanie do niego nie należy. Broni się sama bez wsparcia słowiańskich demonów. O jej wartości świadczy dobrze rozpisany wątek kryminalny i interesujące postacie na wszystkich planach powieści. Język powieści jest żywy, a dialogi między postaciami nie rażą sztucznością. Kto lubi tego typu książki, ten nie powinien być zawiedziony. Moim zdaniem Joannie Bujak udało się dobrze zrealizować interesujący pomysł na powieść.

Joanna Bujak to w miarę doświadczona pisarka z okolic Bochni i Brzeska, która napisała już parę powieści. Na jej wcześniejszy dorobek literacki składają się takie powieści jak: Lista, Spadek, Bilbord i Nikt się nie spodziewał. Ogniskowa to jej piąta powieść. Okładkowy dopisek sugeruje, że mamy tu do czynienia z literaturą grozy, choć tak naprawdę w Ogniskowej można dostrzec...

Któż z nas nie lubi się czasem bać? Chyba każdy :) Książkę wypożyczyłem niedawno w ulubionej bibliotece za rogiem i spędziłem przy niej i herbacie kilka miłych godzin. Wszyscy pamiętamy historię Draculi - legendarnego krwiopijcy rodem z Transylwanii, znamy też filmy, znamy też Brama Stokera. Przyznam, że uwielbiam wiktoriańskie klimaty. A dobra fantastyka - jak często to podkreślam na blogach innych zaprzyjaźnionych osób - jest zawsze w cenie. Karen Essex jest amerykańską pisarką. Stworzyła ona całkiem ciekawe dziełko, okraszone - na amerykański sposób - sporą dawką erotyzmu, chwil grozy i chwil miejscami bardzo poetyckich. Mamy Lucy Westenra, mamy Minę Harker. Mamy chwile szaleństwa, chwile refleksji też. Tę książkę czyta się bardzo szybko i powiem Wam szczerze - nie zawiedziecie się. A została wydana w dwutysięcznym czternastym roku. Dobra fantastyka, dobre ujęcie wampirzych klimatów. Trzyma w napięciu, nie pozwala się oderwać. Nie zapominajmy też - że Vlad Tepes ma pewne związki z Polską. Ale tutaj ten "Drakul" jest ujęty nieco inaczej. Dobre czytadło na coraz dłuższe, jesienne wieczory. Serdecznie polecam wszystkim Czytelnikom bloga.

Któż z nas nie lubi się czasem bać? Chyba każdy :) Książkę wypożyczyłem niedawno w ulubionej bibliotece za rogiem i spędziłem przy niej i herbacie kilka miłych godzin. Wszyscy pamiętamy historię Draculi - legendarnego krwiopijcy rodem z Transylwanii, znamy też filmy, znamy też Brama Stokera. Przyznam, że uwielbiam wiktoriańskie klimaty. A dobra fantastyka - jak często to...

Mam mieszane uczucia... Super pomysł, ciekawie osadzona fabuła; ale dialogi drętwe i zupełnie nieprawdopodobne- znajomi, rozmawiają ze sobą jak na herbatce u królowej angielskiej. Kilka błędów, których stanowczo korekta nie powinna puścić.
Można przeczytać dla zmiany "smaku".

Mam mieszane uczucia... Super pomysł, ciekawie osadzona fabuła; ale dialogi drętwe i zupełnie nieprawdopodobne- znajomi, rozmawiają ze sobą jak na herbatce u królowej angielskiej. Kilka błędów, których stanowczo korekta nie powinna puścić.
Można przeczytać dla zmiany "smaku".

Po pierwszych stronach, spodziewałam się mocnych wrażeń.... Srodze się zawiodłam, nie próbowałam skupić się na dalszym ciągu....

Po pierwszych stronach, spodziewałam się mocnych wrażeń.... Srodze się zawiodłam, nie próbowałam skupić się na dalszym ciągu....

Książka miała potencjał. Początek nawet dobry. Ale stopniowo było coraz gorzej, momentami wręcz groteskowo. Co chwilę pojawiała się postać ze specjalnymi zdolnościami. Brakowało tylko Spidermana i Harry Pottera. Pomimo tego, że mamy tu demony, opętania, duchy i strzygi ... nie ma tu absolutnie grozy. Da się to czytać, tylko nie wiadomo po co.

Książka miała potencjał. Początek nawet dobry. Ale stopniowo było coraz gorzej, momentami wręcz groteskowo. Co chwilę pojawiała się postać ze specjalnymi zdolnościami. Brakowało tylko Spidermana i Harry Pottera. Pomimo tego, że mamy tu demony, opętania, duchy i strzygi ... nie ma tu absolutnie grozy. Da się to czytać, tylko nie wiadomo po co.

Przeczytałam. Nawet wciągające.
Przynajmniej bohaterka nie ma takich problemów z zaakceptowaniem nierealnego jak bohaterka "Spadku". Nie ma natłoku informacji o postaciach z legend, sposób na zabicie demona trochę sprzeczny z informacjami wcześniejszymi.
Finał nawet ciekawy.

Przeczytałam. Nawet wciągające.
Przynajmniej bohaterka nie ma takich problemów z zaakceptowaniem nierealnego jak bohaterka "Spadku". Nie ma natłoku informacji o postaciach z legend, sposób na zabicie demona trochę sprzeczny z informacjami wcześniejszymi.
Finał nawet ciekawy.

Fantastyczna książka, trochę nierealna, jednak włożona w bardzo realne ramy. Połączenie dobrego kryminału ze zjawiskami paranormalnymi. doskonale mięsista, wciągająca, z bardzo dynamiczną akcją i bardzo dobrze skonstruowanymi, wyrazistymi postaciami. Nie sposób się oderwać.

Polecam bardzo gorąco!

Fantastyczna książka, trochę nierealna, jednak włożona w bardzo realne ramy. Połączenie dobrego kryminału ze zjawiskami paranormalnymi. doskonale mięsista, wciągająca, z bardzo dynamiczną akcją i bardzo dobrze skonstruowanymi, wyrazistymi postaciami. Nie sposób się oderwać.

Polecam bardzo gorąco!

Emilia to studentka, która od dzieciństwa posiada niezwykłe zdolności, bowiem słyszy i widzi duchy zmarłych tragicznie osób, które proszą ją o pomoc. Nie ma jednak zbyt wielu przyjaciół, gdyż kiedy wyjawia im swoją tajemnicę, tamci się od niej odsuwają uważając ją za dziwaka. Dopiero kiedy na swojej drodze spotyka Michała, jej życie nabiera barw.

Zjawiska paranormalne, czy ktoś z Was miał może z nimi kiedyś styczność? Uważacie, że duchy istnieją? Osobiście uważam, że tak, duchy istnieją, choć sama się nigdy z żadnym nie spotkałam. Nasza bohaterka widzi je od dzieciństwa, nie boi się ich, pragnie im jedynie pomóc, sprawić by ich dusze mogły spokojnie odejść.

W mieście dochodzi do zgonów, które ciężko wytłumaczyć, zazwyczaj giną starsze Panie. Do tego dochodzą zaginięcia studentek. Czy niezwykłe zdolności Emilii pozwolą wytłumaczyć te dziwne zjawiska?

Autorka stworzyła powieść grozy, ze zjawiskami paranormalnymi, mamy tutaj do czynienia z duchami, strzygami oraz demonami. Kiedy nad ciałem człowieka przejmuje władzę demon, bliscy tej osoby momentalnie znajdują się w niebezpieczeństwie. W rzeczywistości zdarza się, że w niektórych ludzi wstępuje taki demon. Dochodzi do egzorcyzmów, by móc go wypędzić z danego ciała. Na samą myśl o takim wydarzeniu przechodzą mi ciarki po ciele.

Zastanówmy się zatem czy talent Emilii jest darem czy też przekleństwem? Czy ona jest jedyną osobą z niewytłumaczalnymi zdolnościami? Jej postać zdecydowanie budzi respekt, gdyż nie wpada w jakiś obłęd poprzez dwój dar. Kiedy widzi ducha, intuicja jej podpowiada, że musi mu pomóc. Jednak jest osobą samotną, czującą się jak jakiś wyrzutek. Brakuje jej rówieśników z którymi mogłaby się spotykać.

"Emilia oparła się wygodniej i w zadumie trawiła właśnie usłyszane słowa. Przez całe swoje życie była przekonana, że jest wyrzutkiem. Jedyną osobą z tak dziwacznymi zdolnościami, przez swój przeklęty talent żyjącą zawsze na uboczu. Z dala od zabaw, młodzieżowych rozrywek."

J. D. Bujak dobrze wykreowała swoich bohaterów. Są różnorodni, każdego z nich na swój sposób da się polubić. Książka od początku do końca trzyma w sobie zagadkę. Czytelnik wspólnie z bohaterami stara się rozwikłać tajemnicę zaginięć studentek i dziwnych zgonów starszych kobiet. Bardzo spodobał mi się wpleciony wątek miłosny, który mile mnie zaskoczył. Czasami jednak odnosiłam wrażenie, że dialogi są zbyt proste i czegoś im brakuje. Zabrakło mi tutaj również emocji, moich emocji podczas czytania. Kilka razy zdarzyło się, że przeszły mi ciarki, jednak jak na powieść grozy było tego zdecydowanie mało. Oczekiwałam, że od początku do końca będzie trzymać mnie w napięciu, sprawiać, że będę się bała, a jednak to się nie pojawiło. Niemniej pomijając te fakty, książkę czyta się na jednym wdechu.

Ogniskowa to powieść, w której czytelnik spotka się z ogromem zjawisk paranormalnych, częściowo pomieszanych z elementami fantastyki. To książka, która zmusi swojego odbiorcę do poruszenia szarymi komórkami, by mógł wspólnie z bohaterami rozwikłać zagadkę, którą przygotowała dla niego autorka. Polecam tym, którzy lubią niebezpieczny świat przedstawiony w literaturze.


www.czytninka.blogspot.com

Emilia to studentka, która od dzieciństwa posiada niezwykłe zdolności, bowiem słyszy i widzi duchy zmarłych tragicznie osób, które proszą ją o pomoc. Nie ma jednak zbyt wielu przyjaciół, gdyż kiedy wyjawia im swoją tajemnicę, tamci się od niej odsuwają uważając ją za dziwaka. Dopiero kiedy na swojej drodze spotyka Michała, jej życie nabiera barw.

Zjawiska paranormalne,...

Nasz świat działa bardzo dziwnie. Często myślimy, że za wszystkim stoi, albo Bóg, albo ten drugi na dole. Lecz to właśnie ludzie są źli, to oni wybierają swoją własną ścieżkę życia i poglądy, bo przecież mamy podświadomość, sumienie i wolę.
Niekiedy jesteśmy marionetkami, które wypełniają swoją rolę, umierają i na tym wszystko się kończy.

Od małego Emilia widziała duchy, pierwszy raz, kiedy to się zdarzyło miała pięć lat. Mieszkała z matką w mieszkaniu, które może i było niewielkie i skromne, ale to był ich własny kąt. Pewnej nocy dziewczynka obudziła się i wybiegła na klatkę schodową, czym obudziła również matkę. Powodem tego, jak później powiedziała, było ostrzeżenie od taty.
Ojciec Emilki umarł lata przed jej urodzeniem. Dlatego matka w pierwszej chwili chciała zaciągnąć dziecko do łóżka i pójść spać. Kiedy dziewczynka nie dała się ubłagać, obie wybiegły na dwór i wtedy cały budynek stanął w płomieniach. Wszystko zaczęło się burzyć, najbardziej ucierpiało piętro, na którym znajdowało się ich mieszkanie. Dziewczynka przez swoje widzenie duchów uratowała życie wielu ludziom.
Przenosząc się już do teraźniejszości. Kraków, miasto pełne wielkich oczekiwań, studentów. To właśnie tam młode studentki, zaczynają masowo umierać. Co się dzieje, wszyscy pytają?
Dlaczego w chwili śmierci mają powykrzywiane twarze jakby krzyczały. Natomiast tam gdzie wynajmowały mieszkanie, najczęściej z owdowiałą staruszką dochodzi do samobójstw?
Emilia całkiem przypadkiem trafia na młodego policjanta, który wraz ze zaznajomionym prawnikiem wciąga studentkę do śledztwa, wiedząc o jej darze.

Niby powieść grozy, horror, kryminał, a jednak ma w sobie części fantasy.
Według mnie bardzo udana mieszanka. Pomimo zabójstw, makabrycznych fragmentów, autorowi udało się uchwycić także wątek miłosny, co miło mnie zaskoczyło. Przyznam się, że książkę pochłonęłam w całości w ciągu jednego dnia.
Strasznym opisem na okładce książki nie dajcie się zastraszyć, przyznaję momentami aż ciarki przechodzą, szczególnie kiedy się czyta w nocy, ale pomimo tego cieszę się z połączenia moich ulubionych kategorii, czyli fantasy, troszkę romansu i ostrego horroru.
Książka dostaje ode mnie dużego plusa.
Polecamy, zespół dobrerecenzje.pl

Nasz świat działa bardzo dziwnie. Często myślimy, że za wszystkim stoi, albo Bóg, albo ten drugi na dole. Lecz to właśnie ludzie są źli, to oni wybierają swoją własną ścieżkę życia i poglądy, bo przecież mamy podświadomość, sumienie i wolę.
Niekiedy jesteśmy marionetkami, które wypełniają swoją rolę, umierają i na tym wszystko się kończy.

Od małego Emilia widziała duchy,...