Cat's Eye

Napisana z prawdziwą wirtuozerią. Wspaniałe się czyta.

Napisana z prawdziwą wirtuozerią. Wspaniałe się czyta.

Zachwyciła mnie ta powieść Świetnie napisana o emocjach bez emocji Na chłodno Takie było moje pierwsze wrażenie

Zachwyciła mnie ta powieść Świetnie napisana o emocjach bez emocji Na chłodno Takie było moje pierwsze wrażenie

„Kocie oko” Margaret Atwood to powieść, która od pierwszych stron urzeka swoją atmosferą i subtelnym a zarazem mocnym językiem. Autorka z niezwykłą wrażliwością wnika w psychikę bohaterki ukazując jej życie przez pryzmat wspomnień i doświadczeń z dzieciństwa. Atwood potrafi połączyć prostotę codziennych obrazów z głębokimi refleksjami nad pamięcią, tożsamością i rolą sztuki, dzięki czemu książka nabiera wyjątkowej głębi.

Dotychczas znałem twórczość Margaret Atwood jedynie z dwutomowego cyklu „Opowieść podręcznej”, który zrobił na mnie ogromne wrażenie. Zawsze ciekawiła mnie ta autorka i wreszcie postanowiłem nadrobić jej inne książki – wybór padł na „Kocie oko”. Była to decyzja niezwykle trafna bo dzięki tej powieści mogłem poznać zupełnie inną stronę pisarki: subtelną, osobistą i bardzo introspektywną.

Jednym z największych atutów powieści jest sposób w jaki Atwood pokazuje relacje międzyludzkie, zwłaszcza te z dzieciństwa, które pozostawiają ślad na całe życie. Narracja Elaine, głównej bohaterki, pełna jest szczerości i momentami bolesnej autoanalizy ale nigdy nie traci wrażliwości i delikatności. Dzięki temu czytelnik może utożsamiać się z jej emocjami i odkrywać własne wspomnienia w odbiciu literackiego lustra.

„Kocie oko” to również książka o sztuce – jej tworzeniu, odbiorze i znaczeniu. Elaine jako artystka nie tylko maluje obrazy lecz także „maluje” słowami swoje życie a Atwood umiejętnie splata motyw twórczości z codziennym doświadczeniem. W efekcie powstaje powieść, która inspiruje i zachęca do zastanowienia się nad tym jak ważną rolę pełni sztuka w naszym postrzeganiu świata. Całość czyta się z ogromną przyjemnością ponieważ proza Atwood jest piękna i sugestywna,a jednocześnie przystępna. „Kocie oko” to książka, która zostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury – wzrusza, daje do myślenia i sprawia, że chcemy do niej wracać. Dla mnie stała się nie tylko pięknym czytelniczym doświadczeniem ale też zachętą, by sięgnąć po kolejne powieści tej autorki i jeszcze lepiej poznać jej literacki świat.

„Kocie oko” Margaret Atwood to powieść, która od pierwszych stron urzeka swoją atmosferą i subtelnym a zarazem mocnym językiem. Autorka z niezwykłą wrażliwością wnika w psychikę bohaterki ukazując jej życie przez pryzmat wspomnień i doświadczeń z dzieciństwa. Atwood potrafi połączyć prostotę codziennych obrazów z głębokimi refleksjami nad pamięcią, tożsamością i rolą...

I'm dalej w las tym mniej angażuje

I'm dalej w las tym mniej angażuje

Obyczajowa, ale coś w niej jest. I trochę szkoda, że obyczajowa, bo jak autorka opisuje zło, to aż zęby szczękają. Czytało się przyjemnie, a od momentu pojawienia się złej koleżanki, rewelacyjnie. I miałem nadzieję, że autorka pociągnie ten wątek w stronę czegoś mroczniejszego. Niestety.

Obyczajowa, ale coś w niej jest. I trochę szkoda, że obyczajowa, bo jak autorka opisuje zło, to aż zęby szczękają. Czytało się przyjemnie, a od momentu pojawienia się złej koleżanki, rewelacyjnie. I miałem nadzieję, że autorka pociągnie ten wątek w stronę czegoś mroczniejszego. Niestety.

Książka z początku wydawała mi się skomplikowana i chaotyczna, ale po kilkudziesięciu stronach zrozumiałam zamysł autorki. Tytulowa kula "kocie oko" to pewien symbol, metafora życia bohaterki. To piękna historia opowiedziana z perspektywy Elain, dziewczynki, młodej kobiety i dojrzałej matki. Opowiada o tym czego doświadcza każda z nas: młodzieńcze wygłupy i rywalizacje, nastoletnie zabawy i strach przed dorosłością, aż w końcu wspomnienia, tęsknota i żal, dużo żalu za tym co było, minęło i już nie wróci.

Książka z początku wydawała mi się skomplikowana i chaotyczna, ale po kilkudziesięciu stronach zrozumiałam zamysł autorki. Tytulowa kula "kocie oko" to pewien symbol, metafora życia bohaterki. To piękna historia opowiedziana z perspektywy Elain, dziewczynki, młodej kobiety i dojrzałej matki. Opowiada o tym czego doświadcza każda z nas: młodzieńcze wygłupy i rywalizacje,...

„Kocie Oko” to moje pierwsze spotkanie z Margaret Atwood. I z pewnością nie ostatnie. Autorka przedstawia nam Elaine - kontrowersyjną malarkę w średnim wieku. Kobieta po latach wraca do rodzinnego miasta na retrospektywną wystawę swoich prac. Jej obrazy - ekscentryczne, nieszablonowe budzą uznanie wśród innych. Tylko my, jako czytelnicy mamy ten zaszczyt odkryć, co tak naprawdę kryje się za tymi dziełami. Z nich, oraz z nostalgicznych wspomnień bohaterki możemy przekonać się, że jej dzieciństwo nie było jak z obrazka.

Dzieciństwo w dziczy, z dala od cywilizacji nie brzmi jak ciekawy początek. Dziewczynka przeprowadzając się do miasta ma problem, jeśli chodzi o nawiązywanie kontaktów. Wychowywana przez brata nie wie, jakie są kanony, obyczaje, zachowania dla osoby jej płci i wieku. Nie potrafi myśleć jak typowa młoda dziewczynka. Elaine zmaga się z przemocą, upokarzaniem, odrzuceniem przez świat. A to, co w dzieciństwie zadawało nam największy ból, wraca do nas także w dorosłym życiu, szczując nas i strasząc niczym widmo.

Wspaniała powieść o dojrzewaniu, próbie dopasowania się do innych i szukania siebie. I przede wszystkim to też powieść pełna chłodu i goryczy. Atwood przedstawia prawdziwe życie - rozterki, wzloty i upadki, bez zbędnego koloryzowania. Akcja toczy się powoli, razem z główną bohaterką możemy przeżywać jej ból i żal do świata. Zaliczyłabym tą książkę także do tematyki psychologicznej, wspaniale obrazuje bowiem temat traumy i tego, jak wpływa ona na nasze wybory przez cały okres życia. Autorce udało się wedrzeć do kobiecej psychiki i obnażyć jej delikatność. Z początku bardzo ciężko było mi się wciągnąć w tą pogmatwaną historię. Postanowiłam jednak powalczyć z sobą i kontynuować czytanie, czego w zupełności nie żałuje. W pewnych momentach czułam się bardzo ciężko, jednak uważam to za plus - lubię wczuwać się w czytane przeze mnie historie. Daję 9 gwiazdek, ponieważ w pewnym momencie liczyłam na trochę bardziej „dramatyczne” opisy. Mimo wszystko, jest to wciąż dość mocna książka - jedna z tych, o których nigdy się nie zapomina.

„Kocie Oko” to moje pierwsze spotkanie z Margaret Atwood. I z pewnością nie ostatnie. Autorka przedstawia nam Elaine - kontrowersyjną malarkę w średnim wieku. Kobieta po latach wraca do rodzinnego miasta na retrospektywną wystawę swoich prac. Jej obrazy - ekscentryczne, nieszablonowe budzą uznanie wśród innych. Tylko my, jako czytelnicy mamy ten zaszczyt odkryć, co tak...

Jedno z moich pierwszych spotkań z Atwood... Choć treść już mi się lekko rozmyła w pamięci, wrażenie arcydzieła we mnie pozostało. Wspaniała powieść o dorastaniu, dziewczęcości, dojrzewaniu do siebie i swoich, często bolesnych, doświadczeń.

Jedno z moich pierwszych spotkań z Atwood... Choć treść już mi się lekko rozmyła w pamięci, wrażenie arcydzieła we mnie pozostało. Wspaniała powieść o dorastaniu, dziewczęcości, dojrzewaniu do siebie i swoich, często bolesnych, doświadczeń.

Uważam, że pisarze dzielą się na dwa rodzaje: tych, którzy piszą genialnie o "niczym" i tych, którzy tego nie potrafią. Ci drudzy będą oszałamiać napięciem, zaskakującymi zwrotami akcji, obfitością bohaterów... Atwood, oszczędna, wręcz ascetyczna w rozdawaniu wydarzeń, należy do pierwszej grupy. Nie zrozumcie mnie źle: autorka pisze o "niczym", czyli o życiu zwyczajnym, bez fajrwerków, takim, które każdemu z nas może się przytrafić, ale pisze w taki sposób, że dziwimy się jak głębokie, ważne, niejednoznaczne znaczenie może nieść takie "nijakie" życie. W tym tkwi autorki, geniusz: w słownych niuansach, które potencjalnie zwykłą książkę zamieniają w arcydzieło. Jestem nieuleczalną fanką Margaret Atwood! (Ps. Książkę czytałam w jęz. włoskim, więc co do jakości tłumaczenia na polski nie mogę się wypowiedzieć.)

Uważam, że pisarze dzielą się na dwa rodzaje: tych, którzy piszą genialnie o "niczym" i tych, którzy tego nie potrafią. Ci drudzy będą oszałamiać napięciem, zaskakującymi zwrotami akcji, obfitością bohaterów... Atwood, oszczędna, wręcz ascetyczna w rozdawaniu wydarzeń, należy do pierwszej grupy. Nie zrozumcie mnie źle: autorka pisze o "niczym", czyli o życiu zwyczajnym,...

Kanada anglojęzyczna. Znana malarka Eline Risley przyjeżdża do Toronto na wystawę swoich prac. Wspomina dzieciństwo. Myśli o swoich dawnych koleżankach ze szkoły. Cordelia, Grace i Carol. Cztery koleżanki, z pozoru przyjaciółki. Chodzą do jednej klasy, spędzają razem czas po lekcjach. Jednak jest miedzy nimi przemoc, dręczenie. Koniec końców - trauma aż do wyzwolenia. Niektórzy dorośli wiedzą co się dzieje, ale nie reagują. Były też dobre i bardzo dobre momenty w dzieciństwie Eline. Opowieść snuje się nieśpiesznie dalej. Do dorosłości. Dojrzałości. Opowieść o szkole, pierwszych miłościach, studiach, malowaniu i o tym co było a już nie wróci. Taka podróż sentymentalna. Piękny język. Elegancki. Wiele dwuznaczności, czasami zabawnych. Słowa, których się już nie używa. Przy lekturze takich książek można sobie uświadomić jak ubożeje nasz słownik. Niedługo będziemy tylko pomrukiwać do siebie . A tutaj można podelektować się słowem i podziwiać umiejętności Atwood i tłumaczki tej książki Magdaleny Konikowskiej-Putreszy.

Kanada anglojęzyczna. Znana malarka Eline Risley przyjeżdża do Toronto na wystawę swoich prac. Wspomina dzieciństwo. Myśli o swoich dawnych koleżankach ze szkoły. Cordelia, Grace i Carol. Cztery koleżanki, z pozoru przyjaciółki. Chodzą do jednej klasy, spędzają razem czas po lekcjach. Jednak jest miedzy nimi przemoc, dręczenie. Koniec końców - trauma aż do wyzwolenia....