Córki Wawelu. Opowieść o jagiellońskich królewnach

Uwielbiam historyczne opowieści, ale przez tą ledwo przebrnęłam. Książka jest napisana pięknym językiem, fabuła jest wciągająca…ale sięgnęłam po książkę bo miałam ochotę na powieść, a nie wykłady na temat ówczesnej epoki. A tu autorka zastosowała taki dziwny zabieg: opowieść o Dosi (wg mnie to opowieść o niej, a nie o królewnach) przeplatała z długimi wywodami o czasach, w których powieść się dzieje. Nie były to zwykłe opisy, ale forma, która powinna się znaleść w przepisach. Chciałabym z powieści się dowiedzieć jakie były realia i zasady życia w tych czasach, a nie czytać suche fakty i informacje o dokumentach z jakich te dane pochodzą.
Kilka razy chciałam przerwać czytanie, ale sama opowieść była naprawdę ciekawa.

Uwielbiam historyczne opowieści, ale przez tą ledwo przebrnęłam. Książka jest napisana pięknym językiem, fabuła jest wciągająca…ale sięgnęłam po książkę bo miałam ochotę na powieść, a nie wykłady na temat ówczesnej epoki. A tu autorka zastosowała taki dziwny zabieg: opowieść o Dosi (wg mnie to opowieść o niej, a nie o królewnach) przeplatała z długimi wywodami o czasach, w...

Świetna, wciągająca. Polecam.

Świetna, wciągająca. Polecam.

Bardzo fajnie napisana, ciekawa opowieść o końcach dynastii Jagiellonów z perspektywy kobiet. Bardzo potrzebna książka, bo zwykle o kobietach w historii praktycznie się nie pisze (i nie uczy),a jednak odgrywały ważne role, często w kluczowych wydarzeniach. Kobiece historie tamtych czasów często są smutne i niewiele w nich uświadczymy chwil radości, ale za to przybliżają nam postacie bohaterek w taki sposób, że wydają się nam bliskie jak siostry i tak żywe, jakby stały tuż przy nas.

Bardzo fajnie napisana, ciekawa opowieść o końcach dynastii Jagiellonów z perspektywy kobiet. Bardzo potrzebna książka, bo zwykle o kobietach w historii praktycznie się nie pisze (i nie uczy),a jednak odgrywały ważne role, często w kluczowych wydarzeniach. Kobiece historie tamtych czasów często są smutne i niewiele w nich uświadczymy chwil radości, ale za to przybliżają...

Generalnie epoka Jagiellonów nigdy nie była moją mocną stroną, chociaż z wykształcenia jestem historykiem. Książka ciężka, mocno naładowana faktami, z mocno pogmatwanymi wątkami. Z pewnością jednak dla fanów tej epoki może być to ciekawa pozycja.

Generalnie epoka Jagiellonów nigdy nie była moją mocną stroną, chociaż z wykształcenia jestem historykiem. Książka ciężka, mocno naładowana faktami, z mocno pogmatwanymi wątkami. Z pewnością jednak dla fanów tej epoki może być to ciekawa pozycja.

audiobook
masa ciekawostek historycznych, ale jeśli ktoś spodziewa się ciągłej lub wartkiej akcji to będą mu one przeszkadzać

audiobook
masa ciekawostek historycznych, ale jeśli ktoś spodziewa się ciągłej lub wartkiej akcji to będą mu one przeszkadzać

Zapowiadało się bardzo dobrze.
Kiedy zaczynałam lekturę, byłam zachwycona tym, jak Brzezińska łączy fabułę powieściową z ciekawostkami historycznymi. I pierwsze 200 stron dostarczyło mi mnóstwo frajdy. Potem, niestety, nastąpił przesyt. Mam takie wrażenie, że autorka rozochociła się za bardzo i chciała zbyt wiele do tej książki wcisnąć. Efekt jest taki, że nie do końca wiadomo, co się ma w ręku - czy historyczną fikcję, czy dokument na temat. I ten miszmasz robi się męczący, kiedy rozważania autorki zataczają zbyt szerokie koło.
Doceniam próbę, ale nie do końca to wyszło.

Zapowiadało się bardzo dobrze.
Kiedy zaczynałam lekturę, byłam zachwycona tym, jak Brzezińska łączy fabułę powieściową z ciekawostkami historycznymi. I pierwsze 200 stron dostarczyło mi mnóstwo frajdy. Potem, niestety, nastąpił przesyt. Mam takie wrażenie, że autorka rozochociła się za bardzo i chciała zbyt wiele do tej książki wcisnąć. Efekt jest taki, że nie do końca...

Od razu widać, że jest to przykład literatury feministycznej (rzucają się w oczy: źli mężczyźni, skrzywdzone kobiety, dobre ladacznice...). "Córki Wawelu" to opisywanie życia w przeszłości, ale z naleciałościami perspektywy teraźniejszych czasów (inwencja autorki) – to mi się nie podoba. Tak zbeletryzowana forma historii nie przemawia do mnie. Ta książka nie wzbudza we mnie zachwytu, ponieważ występuje zaburzona chronologia, są fragmenty powtarzające się i przy tym niektóre bardzo irytujące.

Od razu widać, że jest to przykład literatury feministycznej (rzucają się w oczy: źli mężczyźni, skrzywdzone kobiety, dobre ladacznice...). "Córki Wawelu" to opisywanie życia w przeszłości, ale z naleciałościami perspektywy teraźniejszych czasów (inwencja autorki) – to mi się nie podoba. Tak zbeletryzowana forma historii nie przemawia do mnie. Ta książka nie wzbudza we mnie...

Z jednej strony ciekawie, z drugiej czasami irytująco napisana książka. Książka opisuje życie kobiet (między innymi córek króla Zygmunta I Starego, ale nie tylko) pod koniec średniowiecza i w renesansie. Pod tym względem, ta książka to skarbnica ciekawostek, o których czytało się bardzo dobrze. Problem mam z tym skakaniem czasowym, raz cofamy się o kilka lat, by potem skoczyć do przodu o kilka. Przez to pewne wątki wracały kilka razy aż do znudzenia. Wolałbym by wszystko było ułożone chronologicznie, wtedy ta książka sprawiłaby mi większą przyjemność niż napisana w taki sposób. W każdym razie, warto przeczytać, zobaczyć inne spojrzenie na historię niż te z podręczników do historii.

Z jednej strony ciekawie, z drugiej czasami irytująco napisana książka. Książka opisuje życie kobiet (między innymi córek króla Zygmunta I Starego, ale nie tylko) pod koniec średniowiecza i w renesansie. Pod tym względem, ta książka to skarbnica ciekawostek, o których czytało się bardzo dobrze. Problem mam z tym skakaniem czasowym, raz cofamy się o kilka lat, by potem...

Ta powieść to dowód na to, że można o historii opowiadać ciekawie i wciągająco. Wybór służki na główną bohaterkę, stojącą obok najważniejszych postaci, to znakomity zabieg, który pozwala czytelnikowi doświadczyć pełnego przekroju życia w tym okresie - nie tylko dworu, ale też zwykłych ludzi.

Ta powieść to dowód na to, że można o historii opowiadać ciekawie i wciągająco. Wybór służki na główną bohaterkę, stojącą obok najważniejszych postaci, to znakomity zabieg, który pozwala czytelnikowi doświadczyć pełnego przekroju życia w tym okresie - nie tylko dworu, ale też zwykłych ludzi.

Gawęda historyczna rozciągnięta na ponad 800 stron. Czyta się nieźle, zwłaszcza wszystko co jest historią codzienności tamtych ludzi, a jeszcze bardziej - mało znaną kobiecą perspektywą. Obie zaniedbane w szkolnych podręcznikach - a gdyby historia tak była uczona, to może bym ją lubiła....
Opisy zawiłości polityczno-dynastycznych dużo nudniejsze. Zabieg z wpleceniem powieści w fakty historyczne ciekawy, ale czasem wysilony, wystarczyłyby mi te eseje o codzienności.

Gawęda historyczna rozciągnięta na ponad 800 stron. Czyta się nieźle, zwłaszcza wszystko co jest historią codzienności tamtych ludzi, a jeszcze bardziej - mało znaną kobiecą perspektywą. Obie zaniedbane w szkolnych podręcznikach - a gdyby historia tak była uczona, to może bym ją lubiła....
Opisy zawiłości polityczno-dynastycznych dużo nudniejsze. Zabieg z wpleceniem...