Miłość na gruzach Kosowa

; Miłość na gruzach Kosowa ;

Izabela Chojnacka

Wydawnictwo: SDK

Literatura: Piękna



Poznała go pracując w kawiarni, większość młodych ludzi poznaje się w lokalu, to nie zabronione, Niemcy, lepszy zarobek, Iza lubiła tą pracę, to właśnie tam poznała Rushita. To już powinno postawić jej znak zapytania, był w trakcie odbywania kary więzienia. A kiedy zaczęli się spotykać, on powoli rzucał na nią macki wszelkich ograniczeń. Kiedy pewnego dnia wpadł by powiedzieć że musi wyjeżdżać do kraju, Iza nie wahała się ani sekundy. Tak trafiła na ziemię Kosowa, do małej wioski, zahukanej, odciętej od cywilizacji, do rodziny JEGO by stać się darmową pomocą, bo tak nakazuje tradycja. Im głębiej w las, tym gorzej bo Iza Europejka nie znała tamtych obyczajów, tego że kobiecie praktycznie nic nie wolno, musi chodzić ubrana tak jak inne kobiety, mężczyźni rządzą nie tylko nimi, ale i światem. Iza starała się zrozumieć tę kulturę, ich dziwactwa, prostotę, przekuć na pozytywizm, ale On stawał się arogancki, podły, brutalnie obchodzący się z nią, znęcał się nad nią i nawet w tedy kiedy była w ciąży. Nie miała nikogo obok siebie kto by ją wspierał, bo zawsze obrywała rykoszetem. Nawet kiedy była w ciąży obrywała od Niego, rodziny, przepłakane noce, brak dostępu do słowników, do książek, co się dziwimy skoro 70% społeczeństwa to ludzie będący analfabetami, nie uczącymi się - bo po co - skąd na to wziąć pieniądze, w takim społeczeństwie najważniejszą osobą stanowi ; starszyzna ; głowa rodu, osoba decyzyjna. Od niej zależy kto z kim się zwiąże, swatki mają decydującą rolę, już jako dzieci są ze sobą łączone w pary. W dużych miastach zupełnie inaczej się żyje, świat jakby stoi otworem, jest cywilizacja, technologia, kobiety mają prawa wyboru czego brakuje w małych miasteczkach, wsiach, gdzie nadal wierzy się w gusła, przepowiednie, zabobony, czary, gdzie lekarz przyjmuje daleko odsunięty w warunkach sterylnych, gdzie sam poród to istna katorżnia, o reszcie nie wspominając. Najgorsza była jej bezradność wobec systemu, ludzi którzy powinni stanowić dla niej jako tych najbliższych po własnych rodzicach. Kiedy udaje jej się wyjechać do Polski, okazuje się że relacje w domu w cale nie są pozytywne. Owszem ucieszyli się na widok wnuczki a potem było jakby pod górkę. Ojciec nie koniecznie akceptował decyzje Izy, jej życie, jej samą...A ona pragnęła tylko stabilizacji, spokoju, bezpieczeństwa. Niestety los widocznie tak chciał że wróciła z powrotem do Kosowa, gdzie czekał na nią mąż, ojciec córki, ale co potem się wydarzyło, co zdecydowało że wróciła z powrotem do kraju rodzimego, przeczytajcie sami.

Książka wywarła na mnie piorunujące wrażenie, wiele negatywnych odczuć, związanych już z początkiem relacji dwojga młodych ludzi. Miłość potrafi strzelić strzałą Amora, zaślepić tak bardzo że nie dostrzegamy pewnych cech szczególnych które powinny być decydujące o związku. Jeśli partner uderzył w zwykłej złości, uderzy raz jeszcze, pomimo zapewnień, płaczu, próśb powinna brać nogi w troki, ale tylko osobom postronnym udaje się dawać dobre rady, nasza bohaterka wybrała jego bo pokochała go, miłością czystą, lojalną, prostą. Wyjechała za nim do kraju o którym nie wiele wiedziała, o kulturze, tradycji, obyczajach, trafiła do rodziny która nie akceptowała jej styl bycia, życia, a ona musiała się dostosować do panujących reguł rodziny, życia codziennego, ucząc się języka, praw, obowiązków. Dla mnie była osobą stłamszoną, psychicznie, fizycznie, bo tam na obcych ziemiach a jego własnych, stał się zwykłym chamem, alkoholikiem, degeneratem, właścicielem jej ciała, życia. Każda kobieta która przechodzi takie piekło na obczyźnie będzie stanowiła dla innych kobiet przestrogę, aby być czujną, ostrożną w relacjach z mężczyznami z innego kraju. A czy nasi krajanie są tacy święci, do rany przyłóż, często i gangrena gotowa. Obraz przedstawiony jest bardzo smutny, pokazuje same złe strony nie tylko rodziny, która - trzeba pamiętać - jest wychowywana z pokolenia na pokolenie, że kobieta jest własnością mężczyzny, pamiętać że ma wielkie szczęście że on ją przyjął, że on przeznaczony jest jej na zawsze. Trudna książka, prawdziwa, na faktach, mnie najbardziej ubodło brak jej postawienia się, buntu, przynależności, uległości, ale czy sama nie stałabym się taka sama z dala od domu, rodziny, gdzie musiałabym nauczyć się tych wszystkich prawideł, wkomponować się jak stare zużyte krzesełko do miejsca gdzie nigdy nie będzie moje, ta bezradność, nie moc był dla mnie straszny, ale z drugiej strony autorka walczyła o byt, uwagę, pomoc ze strony rodziców, wlepiała intrygę która pozwoliła jej wyjechać, otrzymała zgodę od męża, ubłagała teściową, a kiedy wróciła do Polski, nie tego się spodziewała. Ja tę książkę polecam, nie dlatego że fajnie i płynnie się czyta, ale potrafi skopać, ukazać świat oczami kobiety tak bardzo nie pasującej do tamtych reali. Ona była inna, nie dopasowana, jak ja, z buzią sarkazmu, ironii, dygresji, śmiejąca się za głośno, śpiewająca pod nosem piosenki, nie doceniona. Żal i wkurzenie, że sama sobie zgotowała ten los. A czy można było uniknąć najgorszego?

; Miłość na gruzach Kosowa ;

Izabela Chojnacka

Wydawnictwo: SDK

Literatura: Piękna



Poznała go pracując w kawiarni, większość młodych ludzi poznaje się w lokalu, to nie zabronione, Niemcy, lepszy zarobek, Iza lubiła tą pracę, to właśnie tam poznała Rushita. To już powinno postawić jej znak zapytania, był w trakcie odbywania kary więzienia. A kiedy zaczęli się spotykać,...

Bardzo mieszane miałam uczucia czytając tę książkę. Temat ciekawy, ale niewyczerpujący. Trochę o Kosowie, zdecydowanie za mało, więcej o życiu wśród rodziny albańskiej. Drugi pobyt w Kosowie opisany bardzo chaotycznie i pobieżnie.

Bardzo mieszane miałam uczucia czytając tę książkę. Temat ciekawy, ale niewyczerpujący. Trochę o Kosowie, zdecydowanie za mało, więcej o życiu wśród rodziny albańskiej. Drugi pobyt w Kosowie opisany bardzo chaotycznie i pobieżnie.

Fatalna okładka, która wręcz odrzuca oraz tytuł również trochę kiczowaty to jeszcze nie koniec świata, dlatego dałam szansę tej książce. Do jej przeczytania skłoniło mnie tytułowe Kosowo, które leżało niegdyś w kręgu moich zainteresowań. Styl pisarski autorki średni, ale jest to jej historia, spisana własnoręcznie przez nią samą, więc nie mam większych zastrzeżeń. Nie jest to wielce porywająca historia, a jedynie proza życia prowincjonalnej albańskiej rodziny w prowincjonalnym kosowskim miasteczku, ale mimo to książka zapadła mi w pamięć. Czyta się szybko i właściwie całkiem przyjemnie (Pomijając irytujące wielokropki i nadużywanie capslocka). Nie jest to literatura najwyższej próby, ale przeżycia bohaterki, która doświadcza szoku kulturowego, wymieszanego z przeaźliwą, namacalną wręcz, nudą kury domowej, zamkniętej w czterech ścianach w obcym kraju, o którym wcześniej nic nie wiedziała oraz rozczarowanie ukochanym wcześniej facetem, w jakiś sposób wzbudziły we mnie empatię. I chyba za to te 6 *. Oceniam książkę po 10 latach, więc może treści nie pamiętam już tak dobrze, ale wrażenie towarzyszące czytaniu zdecydowanie tak.

Fatalna okładka, która wręcz odrzuca oraz tytuł również trochę kiczowaty to jeszcze nie koniec świata, dlatego dałam szansę tej książce. Do jej przeczytania skłoniło mnie tytułowe Kosowo, które leżało niegdyś w kręgu moich zainteresowań. Styl pisarski autorki średni, ale jest to jej historia, spisana własnoręcznie przez nią samą, więc nie mam większych zastrzeżeń. Nie jest...

Po paru latach w końcu udało mi się zdobyć tę książkę, co mnie niezmiernie cieszy. Bardzo lubię autobiografie i historie pisane na faktach, Miłość na gruzach Kosowa również mnie nie zawiodła. Pokochałam styl pisania Pani Izy, sposób w jaki dobiera słowa, jak przeplata wątki historyczne i opisy tamtejszej kultury.Ogromnie urzekła mnie również atmosfera jaką otoczyła mnie książka, nadal czuję jakby ta historia była częścią mnie, jakbym przyglądała się jej stojąc u boku głównej bohaterki.
Myślę,że nie powinno się w tym przypadku oceniać treści, ale trzeba przyznać, że każda strona była ciekawa i zachęcała do przewrócenia na następną. Miłość na gruzach Kosowa na pewno na długo pozostanie w mojej pamięci jako piękna opowieść z ciężkimi przeżyciami.

Po paru latach w końcu udało mi się zdobyć tę książkę, co mnie niezmiernie cieszy. Bardzo lubię autobiografie i historie pisane na faktach, Miłość na gruzach Kosowa również mnie nie zawiodła. Pokochałam styl pisania Pani Izy, sposób w jaki dobiera słowa, jak przeplata wątki historyczne i opisy tamtejszej kultury.Ogromnie urzekła mnie również atmosfera jaką otoczyła mnie...

przeczytałam tą historię dziewczyny o swoim pobycie w Kosowie. i trochę ją nie rozumiem. bo to, że pojechała do Kosowa za swoim ukochanym mężczyzną i tam okazało się, że rzeczywistość i tamtejsze obyczaje to nie różowa bajka to rozumiem i nawet miłość nie pomogła. bo samo uczucie nie pielęgnowane w końcu nie ma szans przetrwać. ale ona wyrwała się z Kosowa do Polski i postanowiła po pół rocznym pobycie wrócić z powrotem. i wtedy było jeszcze gorzej. dobrze,że los to sprawił, że spotkała takich ludzi na swojej drodze, którzy jej pomogli i do celowo jest z córką w Polsce.

przeczytałam tą historię dziewczyny o swoim pobycie w Kosowie. i trochę ją nie rozumiem. bo to, że pojechała do Kosowa za swoim ukochanym mężczyzną i tam okazało się, że rzeczywistość i tamtejsze obyczaje to nie różowa bajka to rozumiem i nawet miłość nie pomogła. bo samo uczucie nie pielęgnowane w końcu nie ma szans przetrwać. ale ona wyrwała się z Kosowa do Polski i...

Kiedy książka ta trafiła w moje ręce byłam pełna sceptycyzmu i stereotypów… Czego nowego mogę się dowiedzieć z takiej powieści? Przecież oczywiste jest jak się kończą takie historie… Wielka ślepa miłość kontra różnice kulturowe, to może wyglądać tylko w jeden sposób… Jednak przeczytałam ją. I nie żałuję ani jednej minuty jaką spędziłam nad Miłością na gruzach Kosowa…
Czy warto po nią sięgnąć? Ja się odważyłam, ale ostrzegam Was… Nie jest to lekka powieść z nutą biografii. Raczej będzie to jedna z tych, które tworzą rysy na sercu i duszy. Czasem mniejsze, czasem głębsze. Rysy, które połączone w jedną całość tworzą niezwykle intrygujący i ciekawy obraz. Nie zawsze piękny, ale zawsze wnoszący coś wartościowego w nasze życie. Tak było i w tym przypadku.
Czytając Miłość na gruzach Kosowa nie powinniście oceniać Bohaterki, stawiać się w Jej sytuacji, bo nigdy, nigdy nie wiemy jak my byśmy się zachowali w obliczu takiego okrucieństwa i braku zrozumienia. Należy spojrzeć na ludzką obojętność, brak szacunku, na brutalność świata muzułmańskiego i jego odmienność w stosunku do naszych standardów. Czytamy o może nieco naiwnej miłości, ale bardzo czystej, prostej, niewymagającej, postawionej naprzeciw brutalnemu męskiemu światu, w którym rządzi chęć całkowitego podporządkowania sobie kobiet, często kosztem ich zdrowia i życia… Ta zupełni obca nam rzeczywistość sprawiała, iż nie raz zaciskały się pięści przy przewracaniu kolejnych stron. Oczy zaciskały się aby nie przepuścić łez… Rozum nie pojmował jak świat może pozwalać na taką bezduszność…
Dla mnie osobiście historia Izabeli pokazuje, że pomimo przeciwności losu, pomimo nieustającego cierpienia, kłód rzucanych pod nogi przez los, zawsze trzeba mieć wiarę. Trzeba wierzyć w swoje uczucia, w swoje siły, wierzyć w siebie. A najważniejsze – mimo całego bólu, wszystkich nieszczęść trzeba mieć wiarę w drugiego człowieka…

Kiedy książka ta trafiła w moje ręce byłam pełna sceptycyzmu i stereotypów… Czego nowego mogę się dowiedzieć z takiej powieści? Przecież oczywiste jest jak się kończą takie historie… Wielka ślepa miłość kontra różnice kulturowe, to może wyglądać tylko w jeden sposób… Jednak przeczytałam ją. I nie żałuję ani jednej minuty jaką spędziłam nad Miłością na gruzach Kosowa…
Czy...

Byłam w liceum na spotkaniu z autorką. Wiele rzeczy zostało przemilczane, nie zostało w ogóle opisane. To co przeżyła zbudowało ją na całe życie. Umocniło i dało siłę do życia. Historia Kosowa, zbrodnie masakry. Na co dzień jest wiele złych rzeczy na całym świecie. Straszne bestialstwo i znieczulica, a po nas spływa jak po kaczce. Każdy ma swoje życie i problemy. Świat jest złym miejscem.

Byłam w liceum na spotkaniu z autorką. Wiele rzeczy zostało przemilczane, nie zostało w ogóle opisane. To co przeżyła zbudowało ją na całe życie. Umocniło i dało siłę do życia. Historia Kosowa, zbrodnie masakry. Na co dzień jest wiele złych rzeczy na całym świecie. Straszne bestialstwo i znieczulica, a po nas spływa jak po kaczce. Każdy ma swoje życie i problemy. Świat jest...

Wciągająca książka ze względu na opisywane przeżycia bohaterki, która związała się z obcokrajowcem, Albańczykiem, jej zderzenie z odmienną kulturą, wielkie rozczarowanie związkiem z mężczyzną wychowanym w zacofanej muzułmańskiej rodzinie i desperacka walka o powrót do Polski.

Wciągająca książka ze względu na opisywane przeżycia bohaterki, która związała się z obcokrajowcem, Albańczykiem, jej zderzenie z odmienną kulturą, wielkie rozczarowanie związkiem z mężczyzną wychowanym w zacofanej muzułmańskiej rodzinie i desperacka walka o powrót do Polski.

Książka wciąga od samego początku. Godna polecenia pozycja, daje dużo do myślenia i motywuje do zagłębienia się w historię Kosowa.

Książka wciąga od samego początku. Godna polecenia pozycja, daje dużo do myślenia i motywuje do zagłębienia się w historię Kosowa.

Bardzo przejmująca historia. Książka warta przeczytania. Czytałam z zapartym tchem.

Bardzo przejmująca historia. Książka warta przeczytania. Czytałam z zapartym tchem.