Ewa Kurek

Strasznie byłam ciekawa tej książki. O autorze niewiele słyszałam i jeśli już to raczej w negatywnym kontekście. Ale nauczona doświadczeniem nie mam zamiaru wierzyć na ślepo w opinie mediów. Zazwyczaj nie mają nic wspólnego z prawdą i rzeczywistością. Postanowiłam zatem zabrać się za to najnowsze wydanie autora, tym bardziej że tytuł jest mocno kuszący (okładka zdecydowanie mniej ale ponoć się jej nie ocenia). I teraz sama nie wiem co myśleć, mam strasznie mieszane uczucia do tej książki. Zacznę może od pozytywów - bardzo się cieszę że takie książki powstają. Coś co parę lat temu mogło się jeszcze wydawać bzdurą wyssaną z palca i naginaniem rzeczywistości, dzisiaj pięknie się układa, jak jakieś patologiczne puzzle. Autora osobiście nie znam, ale zaufałam jego osądom i przede wszystkim wiedzy oraz doświadczeniu, a także dążeniu do ujawniania prawdy za wszelką, wysoką chyba w jego przypadku, cenę. Takich ludzi brakuje nam wciąż na świecie, chociaż mam wrażenie że jest ich coraz więcej, jako że jesteśmy zwyczajnie zmęczeni wiecznymi kłamstwami i w przypadku tematu tej książki - bezczelnymi oskarżeniami. Sama nie interesowałam się historią Jedwabnego czy ogólnie historią II wojny (nad czym poniekąd ubolewam),dlatego wiele z tego co opisał autor aż mnie zagotowało od środka. I pokrywa się z tym co już znam z innych źródeł, nie wiedziałam jednak jak kraj z którego pochodzę jest w temat tak mocno i głęboko zamieszany oraz szkalowany. Świat oszalał, mam wrażenie że to szaleństwo się teraz wylewa zewsząd jak szambo, dlatego fakty przedstawione przez autora były dla mnie przykre, ale nie zaskakujące. I dla nich książkę mogłabym polecać, ale… No właśnie, ALE. Ona jest po prostu fatalnie napisana. Spodziewałam się reportażu, pisanego chociaż minimalnie profesjonalnym językiem - takie zazwyczaj czytam i jestem do nich przyzwyczajona, umożliwiają też sensowne zapoznanie się z danym tematem. Ta książka to jakiś dziwnego rodzaju pamiętnik, z wplatanymi przypadkowo dialogami w przecudacznej redakcji (albo właśnie bez redakcji, to chyba spory problem książki). Mam wrażenie że pan Sumliński siadł i napisał tą książkę w parę wieczorów i tak ją sobie po prostu wydał, nie czytając jej drugi raz. Wyszło to fatalnie, osoba która w temacie nie siedzi i jest sceptyczna będzie miała za jej pomocą młyn na swoją wodę. A chyba nie o to tu miało chodzić. Nie oczekuję żeby autor miał pisać książkę pod publiczkę i dla każdego, bo tak się nie da i jest to niekorzystne dla jakiejkolwiek literatury czy innego dzieła artystycznego. Ale pióro autora jest zbyt przypadkowe, chaotyczne i emocjonalne żeby można było traktować jego książkę poważnie. A strasznie, strasznie szkoda bo mnie mimo wszystko w jakiś sposób kupił, ale jestem pewna że większość osób odrzuci. I wcale się nie dziwię. Jestem nadal w szoku, że doświadczony dziennikarz mógł wydać coś takiego, obawiam się też że to nie pierwsza taka jego książka i z innymi jest podobnie. Jestem w kropce, bardzo chciałam puścić tą książkę w świat ale zwyczajnie się nie da. Czyta się ją fatalnie i nie zachęca do zapoznania się bliżej z pracą autora, nad czym szczerze ubolewam. Szkoda, że nie ma on lepszego redaktora czy korektora albo po prostu doradców, którzy pomogliby mu właściwie ocenić i przeredagować tą pozycję w jakiś ludzki w odbiorze sposób. Jednak jeśli ktoś jest zainteresowany tematem to mimo wszystko zachęcam, albo się czegoś dowiecie albo utwierdzicie w swoim rozumieniu rzeczywistości, pod tym względem jest to naprawdę ważna lektura i niewiele takich na rynku Polskim i światowym. Dlatego wytrwałych i niezrażonych specyficznym językiem czytelników zapraszam do lektury.