Profil użytkownika: rysiolka

Tylko ten, kto złożył siebie całego w ofierze na skrwawionym ołtarzu wojny, który zszedł na samo dno piekła i widział potworności w najdrobniejszym szczególe, i poznał wreszcie, że przemawiają do najgłębszych pokładów jego serca, jedynie ten umie tańczyć.

Tylko ten, kto złożył siebie całego w ofierze na skrwawionym ołtarzu wojny, który zszedł na samo dno piekła i widział potworności w najdrobn...

Najpierw zniknęli oczywiście Żydzi. Bo Żydzi mają to do siebie, że zawsze znikają pierwsi. I to jeszcze mają do siebie, że znikają całkowicie, bez śladu. Nie pozostaje po nich nic, odrobina popiołu może, no ale gdzie go szukać? I co by nam ten popiół powiedział o człowieku, z którego powstał, który mu dał początek?

Najpierw zniknęli oczywiście Żydzi. Bo Żydzi mają to do siebie, że zawsze znikają pierwsi. I to jeszcze mają do siebie, że znikają całkowici...

Twój bunt jest oznaką zdrowia. To sposób, w jaki natura się rozpada i ponownie odbudowuje. Cokolwiek i ktokolwiek zaprzecza twojej chęci rozwoju, musi zostać zrewolucjonizowane albo odrzucone.

Twój bunt jest oznaką zdrowia. To sposób, w jaki natura się rozpada i ponownie odbudowuje. Cokolwiek i ktokolwiek zaprzecza twojej chęci roz...

Uwalniająca jest myśl, że kiedy uleczamy jakiś wzorzec rodowy, uzdrawiamy pokolenia wstecz, uwalniając wszystkie te dusze, które pozostały bez odpowiedzi, którym nie przebaczono, które źle zrozumiano.

Uwalniająca jest myśl, że kiedy uleczamy jakiś wzorzec rodowy, uzdrawiamy pokolenia wstecz, uwalniając wszystkie te dusze, które pozostały b...

Nie przestaje uczyć, bo w ten sposób zarabia na życie; no i dlatego, że uczy go to pokory i uświadamia mu, kim właściwie jest na świecie. Dostrzega ironię sytuacji, w której ten, kto przychodzi, aby nauczać, sam dostaje najbardziej dotkliwą lekcję, natomiast c, co zgłaszają się po naukę, nie uczą się niczego.

Nie przestaje uczyć, bo w ten sposób zarabia na życie; no i dlatego, że uczy go to pokory i uświadamia mu, kim właściwie jest na świecie. Do...

Powinniśmy częściej przeżywać wstrząsy. A poza tym zebrać się na odwagę i spojrzeć w lustro, nawet jeśli nam się nie spodoba to, co tam zobaczymy. I nie chodzi tu o piętno czasu. Chodzi o istotę uwięzioną pod szkłem, o tego kogoś, czyjego wzroku zwykle staramy się unikać. „Oto i ten, co ze mną jada, co nocą trwa u mego boku, co »Ja« powiada w moim imieniu!" Marijano, jeżeli wydaję ci się chwiejny, to nie tylko dlatego że zadano mi cios. To ten obcy, który siebie nazywa mną, czasem rozbija lustro i mówi do mnie. Mówi przeze mnie. Mówi dzisiaj. Teraz. Mówi o miłości.

Powinniśmy częściej przeżywać wstrząsy. A poza tym zebrać się na odwagę i spojrzeć w lustro, nawet jeśli nam się nie spodoba to, co tam zoba...

Zdarzają się rzeczy, które nie czynią nas silniejszymi, nawet jeśli przeżyjemy. Chcemy wierzyć, że czas nas uleczy sam z siebie. Ale czas nie jest lekarstwem, jeśli pozostajemy bierni. Wtedy po prostu upływa, obojętny. Kintsugi pokazuje nam, jak objąć nasze uszczerbki, pęknięcia i rysy. Nasze rany. Słabość i ułomność. Naszą kruchość i przemijalność. Jeśli się postaramy, możemy stworzyć nową całość z rozbitych części i łączących je blizn. Blizny po bólu, cierpieniu spowodowanym utratą, doznanych upokorzeniach są widoczne. Takie pozostaną. Do końca. Nie ukrywamy ich w poszukiwaniu sztucznej doskonałości. Niedoskonałość i przemijanie to część tego, kim jesteśmy. Część naszej podróży. I to właśnie jest piękne.

Zdarzają się rzeczy, które nie czynią nas silniejszymi, nawet jeśli przeżyjemy. Chcemy wierzyć, że czas nas uleczy sam z siebie. Ale czas ni...

Czy pamiętanie o tym, co złe, musi być trucizną? Czy w małych dawkach może stać się lekarstwem jak arszenik stosowany w homeopatii? Czy rzeczy i ludzie, o których przestajemy myśleć, umierają naprawdę, czy może nadal tam są, w głębi naszego umysłu? Jak jesienne pąki na śliwie – nie wiadomo, czy pełne życia, czy suche i martwe.

Czy pamiętanie o tym, co złe, musi być trucizną? Czy w małych dawkach może stać się lekarstwem jak arszenik stosowany w homeopatii? Czy rzec...

Czarka znów była cała. W jej zranionym kształcie mieściła się kruchość I delikatność. Ale też trwanie i siła. Miała przeszłość widoczną w nitkach złotych blizn i dzięki nim miała przyszłość.

Czarka znów była cała. W jej zranionym kształcie mieściła się kruchość I delikatność. Ale też trwanie i siła. Miała przeszłość widoczną w ni...