Profil użytkownika: natkaaa

Nora Roberts to autorka, którą chętnie czytałam w latach licealnych oraz wczesno studenckich, gdy lubiłam miłe romanse z gwarantowanym happy endem. Niestety, mimo całkiem ciekawych wątków kryminalnych, przygodowych, a nawet fantastycznych, zaczął mnie drażnić stały schemat powtarzający się w jej książkach. Główna bohaterka jest zawsze idealna, po pokonaniu pierwszych przeciwności losu szybko znajduje miłość, szybko wdaje się w romans, a mężczyzna również okazuje się ideałem, stoi za nia murem i razem przezwyciężają wszelkie przeciwności losu.
Po "Tożsamość" sięgnęłam po latach, bo zaciekawił mnie opis i byłam ciekawa czy autorka rozwinęła swój warsztat. Niestety mimo naprawdę obiecującego początku, z biegiem czytania, byłam coraz bardziej zawiedziona.
Historia dobrze się zaczyna, jest dziewczyna o imieniu Morgan, która ciężko pracuje na dwóch etatach, aby spłacić kredyt hipoteczny i spełnić marzenia o własnym barze. Dziewczyna jest dobrą barmanka, ale ma swoje wady, nie umie gotować, jest indywidualistką, unika bliskich kontaktów (poza przyjaźnią ze współlokatorka Nina). Jest zwyczajna.
Potem Morgan spotyka na swojej drodze niewłaściwego mężczyznę, który rujnuje jej życie i dziewczyna musi zaczynać wszystko od początku wracając do rodzinnego domu.
To wszystko składało się na obiecujący początek z dobrym wątkiem kryminalnym, niestety od momentu powrotu Morgan do domu, miałam wrażenie, że to zupełnie inna książka. Nagle główna bohaterka stała się największym ideałem wśród ideałów, taką heroiną, pracowitą, utalentowaną, perfekcyjną, którą wszyscy się zachwycają. Mamy wręcz bardzo dużo infantylnych scen, polegających na tym, że wszyscy bohaterowie po kolei zachwycają się Morgan. Postać głównej bohaterki oraz to, że nagle wszystko jej się w życiu tak dobrze układa jest zbyt nierealne. Fabuła staje się strasznie rozwlekła i przewidywalna, a dobrze zapowiadającą się historia kryminalna zmienia sie w ckliwy romans. Gdyby usunąć opisy doskonałych drinków przygotowywanych przez Morgan oraz infantylne, nic nie wnoszące sceny, to książka byłaby o 200 stron krótsza.
Naprawdę szkoda, że Nora Roberts trzyma się takich utartych schematów, bo to mogła być całkiem ciekawa, trzymająca w napięciu historia.

Nora Roberts to autorka, którą chętnie czytałam w latach licealnych oraz wczesno studenckich, gdy lubiłam miłe romanse z gwarantowanym happy endem. Niestety, mimo całkiem ciekawych wątków kryminalnych, przygodowych, a nawet fantastycznych, zaczął mnie drażnić stały schemat powtarzający się w jej książkach. Główna bohaterka jest zawsze idealna, po pokonaniu pierwszych...

Ałbena Grabowska jest takim moim prywatnym odkryciem tego roku. Wcześniej miałam okazję przeczytać fantastyczną trylogię „Stulecie Winnych” i przygnębiający „Lot nisko nad ziemią”- dwie zupełnie inne historie. Dlatego, gdy w moje ręce wpadła „Lady M.” byłam bardzo ciekawa, czym tym razem zaskoczy mnie autorka.

Małgosia i Krzysztof są małżeństwem z wieloletnim stażem. Ona pracuje jako nauczycielka w pierwszych klasach podstawówki, on skończył medycynę, ale poświęcił się pracy akademickiej. Ona ambitna, apodyktyczna i kontrolująca każdy aspekt ich życia. On potulny, niezdolny do podejmowania własnych decyzji. Ona realizuje się poprzez karierę męża, twierdzi, że poświęciła absolutnie wszystko, by mógł się rozwijać. On lubi swoją pracę, szanuje i podziwia swojego profesora i w żadnym wypadku nie jest gotów na objęcie kierowniczego stanowiska. Wszystko się zmienia w dniu, w którym Krzysztof dostaje awans, a potem przypadkowo poznaje piękną, młodą dziewczynę. W tym samym czasie w szkole Małgosi pojawia się nowy dyrektor. Tłumione dotąd uczucia zaczną wychodzić na wierzch, a konsekwencje działań małżonków będą przerażające.

Ałbena Grabowska ma prawdziwy dar do tworzenia bardzo skomplikowanych postaci kobiecych. Potrafi zajrzeć głęboko w duszę swojej bohaterki, wyjąć z niej wszystkie brudy i niedoskonałości, podać czytelnikowi w bardzo antypatyczny sposób, a potem sprawić, że będzie jej głęboko współczuł. Małgorzata jest postacią, której od początku nie lubimy. Współczujemy Krzysztofowi, mimo że kłamie i zdradza żonę, bo przecież kto by wytrzymał z taką kobietą? Tymczasem to nie jest historia, w której mamy wyraźny podział na dobro i zło, biel i czerń. Pierwsze wrażenia wcale nie muszą być tymi, które będą nam towarzyszyć podczas zakończenia.

„Lady M.” niesamowicie wciąga, intryguje i zaskakuje. Czytając, dochodzimy do takiego momentu, gdy jesteśmy pewni, że wiemy, jak skończy się ta historia- prosto, banalnie, wręcz rozczarowująco. Tymczasem autorka funduje nam naprawdę szokujące zakończenie. Ostatnie akapity czytałam z szeroko otwartymi oczami. Już dawno żadna książka mnie aż tak nie zaskoczyła. Autorka stworzyła bardzo dobrą i nieprzewidywalną powieść, od której trudno się oderwać.

Ałbena Grabowska jest takim moim prywatnym odkryciem tego roku. Wcześniej miałam okazję przeczytać fantastyczną trylogię „Stulecie Winnych” i przygnębiający „Lot nisko nad ziemią”- dwie zupełnie inne historie. Dlatego, gdy w moje ręce wpadła „Lady M.” byłam bardzo ciekawa, czym tym razem zaskoczy mnie autorka.

Małgosia i Krzysztof są małżeństwem z wieloletnim stażem. Ona...

Wielokrotnie spotkałam się z opinią, że Stephen King, jest bardzo nierównym pisarzem, który tworzy albo książki genialne, albo bardzo słabe. Po przeczytaniu kilkunastu dzieł tego autora, mogę powiedzieć, że poznałam zarówno tę pierwszą grupę („Dallas ‘63”, „Lśnienie”, „Smętaż dla zwieżaków”, „Misery”), jak i tę drugą („Gra Geralda”, „Rose madder”). Myślę jednak, że pan King popełnił też w swojej karierze mnóstwo średniaków i do tej grupy zaliczyłabym właśnie „Doktora Sen”.

W drugiej części „Lśnienia” mamy okazję zobaczyć, jak potoczyło się życie małego Danny’ego po traumatycznych przeżyciach w hotelu Panorama. Niestety nie spotykamy go w zbyt dobrej kondycji fizycznej ani psychicznej. Okazuje się, że dorosły Dan konsekwentnie idzie w ślady swojego ojca: nadużywa alkoholu, ma problemy z agresją, ima się przypadkowych zajęć i nigdzie zbyt długo nie zagrzewa miejsca. Alkohol, a czasem i narkotyki, pomagają mu zagłuszyć dar, który nazywa jasnością. Pewnego dnia upada na samo dno, kradnąc pieniądze samotnej matce i to wydarzenie popycha go do zmiany swojego życia i zamieszkania w małym miasteczku w New Hampshire. Mniej więcej w tym samym czasie przygodzi na świat dziewczynka obdarzona niezwykłą mocą. Mocą której pożąda grupa staruszków nazywająca samych siebie Prawdziwym Węzłem. Te trzy wątki wkrótce się połączą i Dan wraz z młodziutką Abrą będą musieli stawić czoło wielkiemu złu .

„Doktor sen” z całą pewnością nie umywa się do kultowego „Lśnienia”. Przede wszystkim książki te zostały napisane w odstępie ponad trzydziestu lat i to się czuje. Stephen King, który napisał „Doktora Sen” to autor mający zupełnie inne doświadczenie życiowe i trzymający się innego stylu pisania i rodzaju literatury niż ten, który napisał „Lśnienie”. W latach ‘70 i ‘80 King napisał większość swoich kultowych horrorów, później poszedł raczej w stronę thrillerów psychologicznych i wątków fantastycznych. W „Doktorze Sen” czuć, że autor próbuje powrócić do starego stylu, ale w tej historii brakuje już tej ikry, oryginalności i pewnej dozy strachu. Tę książkę można by nazwać thrillerem z wątkiem fantastycznym, ale z całą pewnością nie horrorem.

Muszę przyznać, że ta historia bardzo mocno mnie wciągnęła, ale nie zachwyciła. Niektóre pomysły wydały mi się mało oryginalne, a rozwiązania trochę naciągane. Źli ludzie porywający dzieci mające niezwykłe zdolności? Ile razy już o tym czytaliśmy i oglądaliśmy na ekranie? Mimo to polecam tę książkę fanom kultowego „Lśnienie”, którzy są ciekawi, jak potoczyły się losy małego Danny’ego i tego jaki wpływ na jego życie miały wydarzenia w Panoramie.

Wielokrotnie spotkałam się z opinią, że Stephen King, jest bardzo nierównym pisarzem, który tworzy albo książki genialne, albo bardzo słabe. Po przeczytaniu kilkunastu dzieł tego autora, mogę powiedzieć, że poznałam zarówno tę pierwszą grupę („Dallas ‘63”, „Lśnienie”, „Smętaż dla zwieżaków”, „Misery”), jak i tę drugą („Gra Geralda”, „Rose madder”). Myślę jednak, że pan King...