Profil użytkownika: Stysiek

Druga część rozpoczyna się rewelacyjną bitwą magiczną - jedną z najlepszych jakie czytałem. Przez kilka dni czekałem na powtórkę. Cały system magiczny bardzo mi się tutaj podoba. Pierwszą rysą stało się dopiero użycie 'superczaru'. Było to zdecydowanie niepotrzebne i zaburzyło moim zdaniem równowagę.

Kontynuacja na pewno trzyma poziom poprzedniczki, a zaryzykował bym nawet, że ją przewyższa. Poza drobnostkami nie ma się do czego przyczepić. Jest geopolityka, jest ceniona przeze mnie zagadkowa historia świata, są ciekawe miejsca i różnorodny bestiariusz. Jest naprawdę wiele elementów czyniących tą opowieść bardzo dobrą.

Fenomenalnie prezentuje się też barwione wydanie w twardej oprawie. Dwa pierwsze tomy mam niestety w zwykłej wersji, trzeci kupiłem już w nowej. Jeśli cykl nie zaliczy na finiszu jakiejś wielkiej klapy pokroju 'Otchłani' Bretta, na pewno dokupię dwa pierwsze w zdobionej twardej do kompletu.

Druga część rozpoczyna się rewelacyjną bitwą magiczną - jedną z najlepszych jakie czytałem. Przez kilka dni czekałem na powtórkę. Cały system magiczny bardzo mi się tutaj podoba. Pierwszą rysą stało się dopiero użycie 'superczaru'. Było to zdecydowanie niepotrzebne i zaburzyło moim zdaniem równowagę.

Kontynuacja na pewno trzyma poziom poprzedniczki, a zaryzykował bym...

Książkę zakupiłem na Targach Fantastyki bezpośrednio od autora. Zupełnie w ciemno. Następnie przeleżała rok by wreszcie doczekać swojego czasu.

Od pierwszego rozdziału "Dar Anomalii" przypadł mi do gustu. Ciekawy pomysł z 'aniołami stróżami', różnorodne lokacje, przemyślany świat - nie ma się do czego przyczepić.
Narrację czyta się bez zgrzytów, dialogi są poprawne i na pewno nie rażą. Elementy humorystyczne miejscami dają radę.
Fabuła kilka razy zmienia kierunek, co wnosi dużą nieprzewidywalność i jest wyraźnym atutem. Jednocześnie z biegiem powieści widzimy coraz wyraźniejszy jej rozkwit. We mnie wzbudziła ciekawość i pewien rodzaj nostalgii, pobudzając wspomnienia z gier typu Baldurs Gate, czy może w tym przypadku (ze względu na aurę) bardziej Icewind Dale.

Za najsłabszy element uznałbym kreację postaci. Te pojawiają się i znikają, lecz żadna z nich nie zostaje w pamięci. Nie ma też żalu po ich stracie. Śmiem twierdzić, że jakby zniknął główny bohater (bohaterowie) ta kwestia nie uległa by zmianie. Rotacja jest pożądana i niczym w "Grze o tron" wnosi dreszczyk emocji, ale może autor trochę przelobował?

Jeszcze jedna uwaga do kwestii zastępowalności pokoleń, ponieważ ten błąd pojawił się dwukrotnie.
Jest wzmianka, że u Parkan rodzeństwo to rzadkość, bo noworodek rozrywa szponami ciało matki - on się rodzi, a ona umiera. Przy tym systemie Parkanie zawinęli by się ze swiata w ledwie kilka pokoleń.
Drugi raz to samo pojawia się przy okazji wojny starych z młodymi. Jeśli narodziny nowego dziecka zawsze oznaczają śmierć najstarszej osoby, ale jednocześnie śmierć jakiejkolwiek osoby (choćby w wojnie) nie oznacza automatycznych narodzin, to taka populacja nieuchronnie będzie dążyć do zera.

Całościowo jednak książkę Pawła Zbroszczyka oceniam zdecydowanie na plus. W międzyczasie powstał już trzeci tom i na pewno wkrótce dołączy u mnie do swoich dwóch braci.
Po raz kolejny nie zawiodłem się na rodzimych twórcach. Po raz kolejny też utwierdziłem się w przekonaniu, że warto docenić starania autorów w dotarciu do czytelnika i zaryzykować, nawet w ciemno, kupując ich pozycje podczas wizyt na książkowych targach.

Książkę zakupiłem na Targach Fantastyki bezpośrednio od autora. Zupełnie w ciemno. Następnie przeleżała rok by wreszcie doczekać swojego czasu.

Od pierwszego rozdziału "Dar Anomalii" przypadł mi do gustu. Ciekawy pomysł z 'aniołami stróżami', różnorodne lokacje, przemyślany świat - nie ma się do czego przyczepić.
Narrację czyta się bez zgrzytów, dialogi są poprawne i na...

Połączenie westernu w kosmosie z Solaris i Diuną. Mamy miasteczko na Marsie, z biurem szeryfa, bankiem i saloonem. Mamy żyjąca planetę funkcjonującą jako jedna świadomość. Mamy melanż, tu nazywany dziwem. Mamy też cały szereg luk logicznych, tak rozległych, że aż nie do przyjęcia nawet w fantastyce.

Ludzie skolonizowali Marsa w XIX wieku. Dorobili się wówczas promów kosmicznych, ale przez następne sto lat nie skonstruowali żadnych pojazdów mechanicznych i popylają po pustyni na mułach lub koniach.
Prowadzili intensywne wojny w kosmosie, stworzyli terminatory, ale używające gatlingi z wojny secesyjnej. Ludzie zaś radośnie biegają ze strzelbami i rewolwerami.
Na Marsie występują skrajne wahania temperatury, gdzie nocą panuje chłód nie do wytrzymania i hulają wiatry. Uprawom to jednak nie przeszkadza. Drzewa sobie rosną (drewniane chaty pobudowano ponoć z lokalnego surowca), Indianie północnoamerykańscy koczują na pustyni. Miasteczka funkcjonują pod otwartym niebem i nikt się nie przejmuje takimi drobnostkami jak skład atmosfery i tlen z tym związany. Ot taki Teksas, tyle że Marsem zwany.

Kreując własną historię, własny świat, nie wystarczy pozmieniać dat i nazw. Trzeba zachować choć minimum logiki i spójności. Tutaj kupy nie trzyma się nic.

Połączenie westernu w kosmosie z Solaris i Diuną. Mamy miasteczko na Marsie, z biurem szeryfa, bankiem i saloonem. Mamy żyjąca planetę funkcjonującą jako jedna świadomość. Mamy melanż, tu nazywany dziwem. Mamy też cały szereg luk logicznych, tak rozległych, że aż nie do przyjęcia nawet w fantastyce.

Ludzie skolonizowali Marsa w XIX wieku. Dorobili się wówczas promów...