Ostatnia arystokratka

172/130/2025 Wyzwanie LC grudzień 2025 - Nagrodzona (Magnesia Litera, kategoria Proza, 2015) Ta książka zapewne nigdy nie dostałaby nagrody w Polsce. Na okładce nazywa się ją mistycznym porno-gastro thrillerem i te frywolne przygody głównego bohatera w różnych burdelach ("porno" to trochę przesada) zdyskwalifikowałyby powieść na amen. Ale Czesi nie mają z tym problemu. I bardzo dobrze, dzięki temu my też możemy tę książkę przeczytać. Jest to zwariowana powieść o praskim policjancie, który w 1866 roku ściga zabójcę. Czesi są w tym czasie częścią Austro-Węgier, ale powieść, zamiast pokazywać ich męczeństwo pod germańskim butem, ich próby wyzwolenia, ich nieszczęście wielowiekowe, skupia się na jedzeniu, piciu, bzykaniu i zjawiskach nadprzyrodzonych. Zapewne małolaty w szkołach średnich chętniej by po coś takiego sięgnęły, zamiast męczyć się nad Kordianem czy innymi Dziadami, dziś już niezrozumiałymi i niemożliwymi do polubienia. A tu mamy okłady z chrzanu na wypadnięty dysk, dobrotliwego fabrykanta, u którego dzieci pracowały tylko 12 godzin dziennie i dostawały tyle tytoniu ile tylko zdołały wypalić, zakompleksiałego Maksymiliana Habsburga, cesarza Meksyku oraz Ferdynanda I Habsburga Dobrotliwego, byłego cesarza austriackiego, który po abdykacji dożywa swoich dni za praskim zamku. A najważniejsze, że posterunek policji mieścił się na ulicy Bartolomiejskiej! Sto lat później urzędował tam mój ulubieniec, major Zeman z propagandowego czechosłowackiego serialu kryminalno-szpiegowskiego. I jakież oni jedli frykasy! W gościńcu Pod Dwoma Jezuskami były "wieprzowe ogonki bez kości, nadziewane gęsimi języczkami, przelane sosem ziołowym i podane z ziemniaczanymi jeżykami", a na deser wątroszanka, czyli świńskiej jelito wypełnione na zmianę wątrobianką i kaszanką. W malutkim paryskim bistro - delikatna potrawka z piersi nietoperza, podawana w skrzydłach tegoż, zapieczona z nutą calvadosu i szałwii. Błona skrzydeł nietoperza chrupała apetycznie... I jeszcze w Pradze rolada drobiowa: "do wypatroszonego indyka wkładano gęś, do niej kaczkę, a do niej jeszcze przepiórkę, a przestrzenie między ptakami wypełniano czterema różnymi nadzieniami - z indyczych, gęsich, kaczych i przepiórczych jaj. Całość potem przez dwa dni wędzono powoli nad bukowym dymem." I na deser pieczona słodka kiełbaska wypełniona wieprzową krwią, mieloną wątróbką, piernikiem i marcepanem. "Kiedy tylko kobiety przestaną musieć prać na tarze, zostanie im codziennie mnóstwo wolnego czasu. W odróżnieniu od mężczyzn kobiety nie potrafią zabijać czasu polowaniami lub kolekcjonowaniem różnych rzeczy, więc z nudów zaczną się sprzeciwiać mężczyznom, będą chciały mieć takie same prawa, kierować lokomotywami, kierować firmami, a nawet... (...) uprawiać politykę."

Jaka to jest piękna, niepozorna, pełna WSZYSTKIEGO książka. Absolutna wiwisekcja amerykańskiego społeczeństwa i to z perspektywy kilku dziesięcioleci. Tytuł, który w Polsce przeszedł bez echa, a który ma do zaoferowania bardzo, bardzo wiele. „Ostatni bus do Coffeeville” to powieść drogi, w której wraz z osobliwą grupą bohaterów przemierzamy Stany Zjednoczone – w sensie dosłownym, obserwując ich podróż autokarem, jak i w sensie metaforycznym – poznając ich wspomnienia oraz śledząc to, jak zmieniają się w trakcie podróży. Momentami jest zabawnie, ale przede wszystkim – słodko-gorzko, jak to w życiu. Osią historii jest wątek chorej na alzheimera Nancy, która jeszcze w studenckich czasach wymogła na swym przyjacielu obietnicę, że gdy choroba wyciągnie po nią swe okrutne macki, ten pomoże jej się wybrać w ostatnią podróż do ukochanego Coffeeville. I w ostatnią podróż tak w ogóle. Powieść porusza wiele wątków – od segregacji rasowej i eutanazji, przez miłość i przyjaźń, po mierzenie się z żałobą i różnymi etapami życia (dojrzewanie, dorosłość, późną starość). Gdzieś w „międzyczasie” poznajemy historię Stanów Zjednoczonych i jest to naprawdę ultraciekawe.

To książka, która urzeka spokojem i ciepłem. To lekka, kobieca opowieść – taka, którą czyta się niespiesznie, z herbatą pod ręką, bardziej dla nastroju niż dla dynamicznej akcji. Siła tej historii tkwi w codzienności: w relacjach, drobnych gestach, obserwacjach międzypokoleniowych i w subtelnym humorze. Narracja jest delikatna i empatyczna. To literatura „komfortowa”: nie zaskakuje gwałtownymi zwrotami akcji, ale zostawia po sobie przyjemne poczucie bliskości i spokoju. Idealna propozycja na odpoczynek od cięższych tematów – dla czytelniczek, które cenią kameralne historie, emocje podane szeptem i ciepłą, życzliwą atmosferę.

Świetna książka. WASP amerykański korpus pilotek z czasów II wojny światowej do którego dostają się siostry z polskiej rodziny Jurdabralińskich (fantazja amerykańskiej autorki nawet polski czytelnik łamie język) i ich historia przez kolejne pokolenia. Bardzo ciekawie poprowadzona opowieść, od której trudno się oderwać. Bardzo polecam.

Sprawdziły się moje przewidywania. W drugiej części "Arystokratki" jest to samo, co w pierwszej. Te same żarty, ten sam skąpy ojciec, ten sam niecierpiący ludzi kasztelan, ten sam naćpany ogrodnik...ale to przecież nie zbrodnia. Ktoś, kto się bawił dobrze za pierwszym razem, będzie się dobrze bawił za drugim. Tylko trochę przeraża mnie, że ta seria ma aż 8 części. To trochę tak, jakby się słuchało codziennie tego samego żartu, oglądało wciąż tego samego komika. No, ale może w końcu - w którejś z tych części, fabuła nabierze jakiegoś celu, jakiegoś znaczenia? Tak sobie narzekam na tą książkę, zupełnie jak narratorka na swoją rodzinę i mieszkańców zamku, ale muszę przyznać, że to wszystko jest takie przyjemne i sympatyczne, że nie mam prawa się gniewać. To lekka lektura z lekkim humorem, dlatego choć wysokich ocen stawiać jej nie będę, to chętnie będę wracał po kolejne części.

Skrócona recenzja tej książki mieści się w zdaniu: mogłaby być lepsza. Z uwagi na talent pisarski autorki oraz nawiązanie do znanych mi postaci, miałam zapewne zawyżone oczekiwania. Historia nie jest natarczywie uwspółcześniona, a postacie z literackiej klasyki nie stały się karykaturami przyciętymi na wzór typowy dla cieniutkich stylistycznie, jednosezonowych powieści z gatunku tzw. literatury kobiecej. Jednak opowieści brakuje dynamizmu (szczególnie w części środkowej),jest w niej za to sporo powtórzeń zabierających miejsce, które mogłoby być lepiej spożytkowane.

Książka wydana w ramach lubianej przeze mnie serii wydawnictwa Media Rodzina – „Gorzka czekolada”. Polowałam na nią od pewnego czasu, dowiedziawszy się, że jej bohater – zniknięty w tytule Atticus Craftsman – jest, jak ja, fanem herbaty Earl Grey. Książka przyszła do mnie sama, wyłożona na blat przez czytające w moich myślach już nie pierwszy raz panie bibliotekarki. Earl Grey okazał się wprawdzie być marki Twinings, do tego w torebkach (nie przepadam),jednak mimo to lekturę uznałam za całkiem miłą i przyjemną. Według zapewnień na okładce jest to „komedia romantyczna, komedia omyłek i kryminał w jednym”. Może i tak, choć mnie tego rodzaju stwierdzenia raczej odstraszają niż zachęcają. Na pewno jest tu trochę komizmu, pojawia się wątek miłosny, nawet więcej niż jeden. Czepiłabym się tylko tej komedii omyłek. Tak czy siak, miłe jest to (bo zawsze lubię czytać o księgarniach, bibliotekach i wydawnictwach),że rodzina Craftsmanów to angielscy właściciele wydawnictwa z długą już tradycją, obejmującą także nadawanie kolejnym dziedzicom imion słynnych postaci literackich (co wyjaśnia skąd wziął się w tytule Atticus). Autorka powieści uczyniła ich tak angielskimi jak tylko mogła, niebezpiecznie balansując momentami na krawędzi, lecz na szczęście z niej nie spadając. Akcję usytuowała jednak w Hiszpanii, gdyż tam umieściła jedną z licznych filii wydawnictwa, mającą zostać zlikwidowaną z powodu swojej nierentowności. To niewdzięczne zadanie przypadło właśnie Atticusowi, który po przybyciu do Madrytu i zapoznaniu się z sytuacją (oraz z pięcioma pracującymi dla Craftsmanów Hiszpankami, w tym jedną nader cudnej urody) niespodziewanie (w każdym razie jak dla kogo) zniknął. W związku z tym do akcji wkroczył również hiszpański policjant, inspektor Alonso Jandalillo, marzący o tym, by przypominać don Kichota z Manchy nie tylko z imienia (dlatego każe się nazywać Manchego),ale i z wiekopomnych czynów. Wszystkich bohaterów, a pojawia się tu ich wielu, Sánchez nakreśliła dość grubą, za to położoną z sympatią, a momentami wręcz czułością, kreską, co sprawiło, że czytelnik bez trudu przymyka oko na śmiałe pomysły fabularne i macha ręką na prawdopodobieństwo. Miłe, sympatyczne, idealne jako odskocznia od potężniejszych lektur, jak również od życia.

Herman Koch, niderlandzki Houellebecq (albo, po prostu, Herman Koch),pozwala nam spoglądać na nas jego oczyma. To on ukazuje wszelkie zboczenia tam, gdzie rządzi „normalność”. Nie grzmi, raczej prowokuje. Pod pozornym cynizmem jego powieści kryje się głęboka troska o nas samych. W swojej drugiej – po Kolacji – powieści opublikowanej w Polsce pierwsze skrzypce gra Marc Schlosser. Pod wpływem znajomości z pewnym bardzo znanym aktorem (oraz pod wpływem zaproszenia Marca wraz z rodziną do jego letniej rezydencji) dochodzi do wydarzeń tragicznych. Oraz do bolesnej sekcji zwłok. Naszego świata. Główny bohater Domu letniego z basenem – lekarz pierwszego kontaktu, „lekarz wyższych sfer” – Marc Schlosser wykonuje swoją pracę rzetelnie. Poświęca każdemu ze swoich pacjentów po dwadzieścia minut, wszystkim przedstawia dokładnie taką diagnozę, jaką chcą usłyszeć. Zjawiający się u niego nowobogaccy nie oczekują prawdziwej pomocy lekarskiej, ale cudotwórcy, który na wszystko znajdzie receptę, a na pewno – tabletki. Schlosser stoi najbliżej ciała ludzkiego, wydawałoby się zatem, że musi godzić profesjonalizm z empatią. Nic podobnego. Tak naprawdę to pozbawiony wrażliwości cynik. Bo ciało jest brzydkie; wydala; poci się; drży na zimnie; marszczy się pod wpływem wody; blednie i czerwienieje. „Ludzkie ciała i w ubraniu są wystarczająco odpychające. Nie chcę ich oglądać, zwłaszcza tych części ciała, do których nigdy nie dociera światło słoneczne. Fałdów skóry, pomiędzy którymi zawsze jest zbyt ciepło, a bakterie mają pełne pole do popisu; grzybic i miejsc zapalnych między palcami u nóg i pod paznokciami; palców, które coś rozdrapują, palców, które trą aż do krwi…”. Podobnie podwójnie wygląda kwestia jego stosunku do własnej rodziny, do żony – jej obecność nie przeszkadza w planowaniu zdrad i wymyślaniu scenariuszy zdrady. Najprawdopodobniej Koch chciał pokazać zblazowanie i znudzenie świata nim samym. „Świat jest mną znużony, podobnie jak ja nim”, zacytuje Houellebecq na pierwszych kartach Mapy i terytorium. Istotnie, współczesny świat zaproponował aż tyle, że nie wiadomo do końca co wybrać, co jest dobre i właściwe dla człowieka. Zakwestionowaliśmy wszystko, nawet samych siebie – i teraz już tylko straszna nuda. „Znudzeni i zblazowani” podważają także wszelkie towarzyskie konwenanse. Sztuka jest nieciekawa, ale przecież trzeba obejrzeć ją do końca. Wcale nie po to, by wyrobić sobie zdanie, tylko żeby inni nie gadali. Z filmu nic nie rozumiemy, ale można dyskretnie przysnąć, przecież nikt nie zauważy, a zawsze można posnobować znajomością „dzieła”. Przykłady można mnożyć i mnożyć, dochodząc do spraw kluczowych, dotyczących poprawności politycznej czy modelu życia. Koch wskazuje na kolejne dwa wrzody współczesności – formę i banał. Forma, w rozumieniu Gombrowicza, oznacza udawanie, przed sobą i przed pozostałymi. Gra, którą każdy człowiek toczy przede wszystkim z samym sobą, skacze z jednej wysepki na drugą, nie mogąc przy tym odnaleźć siebie. W końcu staje się trywialny i płytki – a otaczająca rzeczywistość wyłącznie mu w tym pomaga, podsuwając kolejne możliwości. Chcesz być sławny, proszę bardzo, musisz tylko zrobić to i to. Chcesz gotować, proszę bardzo. Wszędzie gotowe produkty, przygotowane z chirurgiczną precyzją recepty na egzystencję. Masz depresję? Weź tabletki. Mało jesz? Idź i kup. Masz tysiące ubrań w szafie? Nie szkodzi, kup większą i leć po następne. Nadmiar wyprodukował formę (lub odwrotnie, szukanie źródła nie ma sensu) i kolejny składnik, banał. Człowiek zniknął z pola widzenia, przygnieciony możliwościami. Paradoks wyboru: zakup soku w sklepie. Skazani jesteśmy na poznawanie wszystkiego po łebkach, czytanie coraz to nowych książek (bo o starych po tygodniu nikt nie pamięta, a lektury dziadków czy pradziadków to epoka kamienia łupanego),oglądanie coraz większej ilości filmów. Nie ma czasu na refleksję, w pewnym momencie nie ma już czasu nawet na życie. Od razu zaznaczam – nie traktuję powieści Kocha jako źródła prawd objawionych. Prawdę powiedziawszy, trudno jest powiedzieć w tej materii coś nowego. Jednakże lekkość fabuły i fakt, że „dobrze się to czyta”, pozwala Kochowi na przeniesienie poważnych traktatów socjologicznych w formę wygodniejszą, z fabułą i dialogami. Współczesny świat przyrównuje Koch do dzisiejszego awangardowego teatru – aby zaskakiwać, musi szokować coraz mocniej, oddziaływać na widza skrajnymi środkami. Kicz i przesada przenikają do kolejnych aspektów egzystencji, zatruwając sprawy fundamentalne, jak śmierć. „Podobnie jest z pogrzebami. Te też muszą być przede wszystkim przyjemne. Trzeba na nich móc śmiać się, pić i przeklinać. W innym wypadku to małomiasteczkowe. (…) Wydaje mi się, że radosne pogrzeby weszły w modę jakieś piętnaście lat temu. Różowe trumny, trumny z naturalnego drewna, z wymalowanymi na nich smokami i zębami rekina, trumny z Ikei, trumny plastikowe albo owinięte w worki na śmieci”. Dziwny pęd, maniera do bycia dostrzeżonym, zapamiętanym, ale w oderwany od rzeczywistości sposób. Możliwe, że taka śmierć ma coś rekompensować – może samo upokorzenie zgonu? Ciało wszak zaczyna gnić, śmierdzieć, trzeba więc je przyozdobić, w jakikolwiek sposób śmierć przegonić. Możliwe, że takie traktowanie zwłok ma oswoić zgon i przykryć pewien niepokój: czy ładne opakowanie kryje w sobie smacznego cukierka, czy może w cukierku żyje obrzydliwy robak? Fabuła Kocha przypomina pełny (pełny – bez znanego z filmu zakończenia) reality show z Trumanem Burbankiem – życie jest od początku do końca wyreżyserowane, ustawione, nieprawdziwe. Znany nam świat niderlandzki autor odbija w krzywym zwierciadle; w wyniku tej operacji, wszyscy bohaterowie powieści coś udają, w coś grają. Przypomnę pierwszy z brzegu przykład – główny bohater odgrywa przed sobą i przed światem podwójną rolę, przykładnego ojca i męża oraz dandysa, podrywającego coraz to nowe kobiety. A jego córka? Z zewnątrz poukładana, grzeczna, nieśmiało chwytająca za rękę swojego pierwszego chłopaka (może pierwszego, oprócz ojca). Pod grzeczną fasadą ukrywa się jednak kobieta, która zaczyna mieć swoje potrzeby i u której ciekawość przerasta rozsądek. Ich nieprawdziwość podważa jednocześnie realność świata powieściowego oraz – naszego. Może właśnie w taki sposób odpowiada Koch na jedno z podstawowych pytań dotyczących faktycznego istnienia wszystkiego dookoła. Może to wszystko, tak naprawdę, już umarło, a człowiek pluska się na powierzchni basenu przy letnim domu, nie dostrzegając, że pod nogami nie ma już dna.

Rzetelna biografia statku-legendy. Bożena Aksamit może nie opisuje jej z fantazją i polotem godnym Borhardta, ale czyta się dobrze. Bo i jest co czytać - przedwojenny blichtr, wojenne obowiązki i przygody, powojenna paranoja... I choć wiadomo, że morskie życie to chyba najbardziej przeromantyzowane zjawisko na świecie, to jednak nie sposób nie dać się tej wizji porwać i nie zechcieć choć przez chwilę być jej częścią. No i jak to przy biografii ciekawej "osoby" - można się wzruszyć, uśmiechnąć, współczuć, a przede wszystkim w pewien sposób przywiązać.

Mam ogromny problem z tą książką. Pierwszy pamiętnik nieco młodszego Hendrika był powiewem świeżości, choć głównie przez to że wreszcie oddano głos osobie w podeszłym wieku. A może dlatego że przeczytał mi ją osobiście Leszek Filipowicz, którego uwielbiam. Czytałam rozmyślania Henia lat 83 i lat 85 kilka razy. Próbowałam usilnie dojść do prawdy, czy zamierzeniem autora nie było pokazanie pewnego pozoru, gra z czytelnikiem by wyjrzał za ugładzoną, spłyconą, nieco plastikowo pozytywną rzeczywistość jaką Heniek przedstawia w dzienniku i zobaczył prawdziwy strach i degrengoladę. Ale nie, wiem że nie. Cykl o Heńku nie ma drugiego dna, a wiem to, bo przeczytałam też inne książki autora (wielokrotnie mniej udane i po prostu płytkie, mające na celu jedynie rozbawienie). Dzienniki Hendrika nie są pozbawione prawdy, ale jednak usilnie nie pokazują jej całej, co jest jednak usprawiedliwione przez sam zamiar Henryka, który traktuje dziennik jako próbę podbudowania samego siebie. A teraz już tylko o 85-letnim Henryku i jego przemyśleniach. Rok 2015 nie szczędzi problemów. W 2013 nasz bohater był po prostu zakochany, teraz jest zamarznięty, z trudem wydostaje się z żałoby by zaraz wpaść w kolejną. Jego najbliżsi są równie starzy jak on sam, a w dodatku w gorszym zdrowiu. Na odtrutkę dostajemy te same tematy, okołopolityczne, społeczne, mamy po raz kolejny Tour de France, ale w porządku, starszy pan ma swoje przyzwyczajenia. Mamy też wciąż te same żarty "zwierzęta są jedzeniem", "gruba baba się utytłała ciastkiem" itp I nawet niepoprawność żartów jest zrozumiała w tym sensie że Heniek i spółka wychowali się w innych czasach, ale są w kółko te same i naprawdę mało pomysłowe. Mało pomysłów jest też na poprawianie humoru, z jakichś przyczyn wszyscy przyjaciele Heńka, a więc "fajowi" staruszkowie bardzo dużo piją. Nie mam pojęcia jak to możliwe żeby pić alkohol bez żadnych groźnych konsekwencji codziennie przyjmując garść pigułek. Co do pigułek, Henryk zaczyna brać antydepresanty i martwi się że się od nich uzależni. Od nich, ale nie od wina :D Henryk jest bardzo lojalny wobec swoich przyjaciół i ich niesmaczne żarty lub nieprzyjemne komentarze akceptuje, podczas gdy całkiem podobne w tonie wyskoki innych pensjonariuszy go drażnią. Na przykład podawanie niedokręconej solniczki raz jest komentowane jako złośliwość, a raz jako świetny numer. Cóż Hendrik to człowiek z krwi i kości, z wadami i zaletami, razem z ekipą stara się przeżyć jak najwięcej miłych chwil, po swojemu, ale często przymuszajac się do uśmiechu, walczy o godność życia i umierania, bycia traktowanym jak racjonalny dorosły człowiek, a nie jak wielkie dziecko w wielkiej pielusze. I bardzo mu w tej walce kibicuję.

Nie porwała mnie ta książka. Według mnie w sposób bardzo dobry opisany został problem mężczyzn, którzy biorą sobie za żony dużo młodsze, mniej doświadczone i mniej inteligentne kobiety, w nadziei, że je sobie podporządkują i staną się „panem i władcą”, co ostatecznie obraca się przeciwko nim. To był jak dla mnie najmocniejszy punkt tej książki. Trudno mi było zrozumieć żonę bohatera i motywy, które nią kierowały. Myślę, że autor mógłby to lepiej wyłożyć czytelnikowi. Jeszcze trudniej mi pojąć wątek i motywy tej „douli", która porzuciła męża, by zamieszkać z rodziną głównego bohaterami, wbrew jego woli. Czasami miałam wrażenie, że jedynym motywem jest zrobienie na złość mężczyznom. Trochę zmęczyła mnie ta książka i nie mogę jej szczerze polecić, choć jest dobrze napisana.

Już sam tytuł sugeruje, że nie będzie to literatura całkiem poważna – i rzeczywiście, to książka balansująca na granicy absurdu, groteski i bardzo „życiowego” humoru. Taka ... czeska ! Podczas lektury trudno nie mieć skojarzeń z twórczością Bohumil Hrabala. Mamy tu galerię bohaterów trochę pogubionych, trochę śmiesznych, ale jednocześnie bardzo prawdziwych. Ich relacje są pełne niedopowiedzeń, drobnych napięć i swojskiej bliskości – takiej, która nie potrzebuje wielkich słów, żeby była autentyczna. Relacje między bohaterami są tu kluczowe: Brećka, Wicia, Faber, Bedzio no i narrator – wręcz chaotyczne, ale bardzo wiarygodne w absurdzie. Największą siłą książki pozostaje jednak humor – bardzo „czeski” w duchu. Absurdalny, momentami niedorzeczny, ale trafiający w punkt. Śmiech miesza się tu z lekkim smutkiem i refleksją, co jeszcze bardziej przybliża tę książkę do klimatu znanego z prozy Bohumil Hrabal.

To niezwykle zabawna i absurdalna komedia. w której tytułowy bohater często wymawia słowa alleluja i hosanna, a piwo było jego wodą życia. Anders Morderca, który do tej pory robotę miał w poniedziałek, środę i w piątek postanowił skończyć z alkoholem, masakrowaniem ludzi i miażdżeniem rzepek za opłatą zdecydował pójść za Jezusem i rozpoczął karierę, jako kaznodzieja zresztą we własnym kościele. W związku z tym często wymawiał też słowa alleluja i hosanna, a piwo było jego wodą życia. Nowemu idolowi, rewolucjoniście pomagała niejaka pastor Johanna Kjellander i recepcjonista Per Persson, którzy zresztą byli dość oryginalną parą. Polecam tą lekką w czytaniu książkę, w której specyficzny szwedzki humor powoduje, iż czyta się ją szybko i z wielką przyjemnością.

Oj, jak mnie zaskoczyła ta książka. Bardzo pozytywnie. Potem uznałam, że tytuł i okładka wprowadzają trochę w błąd. Starannie płynąca narracja, niebanalna fabuła, bardzo ludzko ale i delikatnie ukazane postacie. Gdybym miała krótko uzasadnić dlaczego warto tę książkę przeczytać, powiem tylko: naprawdę warto. Nie patrz na sielską okładkę i tytuł, to naprawdę bardzo dobra proza.

Wspaniała książka, z resztą podobnie jak cała seria, w zabawny i mądry sposób poruszająca temat autyzmu, doskonała na wakacje lub inny wolny czas, z zapartym tchem i ciągłym uśmiechem śledzimy w niej losy głównego bohatera, lektura odprężająca i bardzo przyjemna że względu na lekkość języka, polecam serdecznie 🥰🥰

Dawno żadna książka mnie tak nie rozbawiła a wtrącenia o metodach badań naukowych były dla mnie dodatkowym smaczkiem z uwagi na wykształcenie. Nie zgadzam się opinią, że Don zmieniał się na siłę dla Rosie, przecież sam wiele razy w książce powtarzał, że sam zainspirował zmiany i czuł się z nimi dobrze. Zresztą związek zawsze w jakiś sposób prowadzi do zmiany, bo adaptujemy się do drugiej osoby.

" W co ja się wpierdoliłem?!" To jest kwintesencja tej książki, historii o tym jak miłość i namiętność zmieniają się w złość, wrogość i pogardę. Jak wojna domowa, stres i szalony pęd życia prowadzą do przedostateczności. Autor wybebeszył współczesne małżeństwo. Ukazał to, co wielu z nas ukrywa przed światem i samym sobą. Kobieta i mężczyzna. Stworzeni dla siebie być stać się jednością. Brną przez życie obok siebie w niekończącej się walce. Polecam czytać na zmianę. Kilka rozdziałów z perspektywy kobiety, potem kilka z perspektywy mężczyzny.

Nie spodziewałam się, że tak szybko będę chciała wrócić do zamku Kostka :D A jednak trudno było się powstrzymać. Tym razem świeżo upieczona hrabiowska rodzina zmaga się z wakacyjnym napływem turystów, wdrażając w życie coraz bardziej szalone pomysły marketingowe Milady. Kocham wszystkie zwroty akcji, stopniowe i subtelne zmiany w bohaterach, które tylko pokazują, że nawet w pełnej humoru opowieści znajdzie się też miejsce na realizm. Mimo, że jest to już trzeci tom, autor dalej zaskakuje pomysłami, a czytało mi się ją jak zwykle szybko, z uśmiechem na twarzy i ciekawością, co też znowu przydarzy się Kostkom i ich jedynym w swoim rodzaju pracownikom. Oj, polecam bardzo na poprawę humoru, choć najlepiej czytać cykl od początku :)

Plusem tej książki jest wartka akcja, komizm sytuacyjny i świetne pomysły emerytów, chociaż czasem mocno ocierające się o granicę absurdu. Kradzież obrazów z muzeum - majstersztyk! Turlałam się ze śmiechu. Minusem, a może raczej bardziej tym co mnie osobiście drażniło, to te wszystkie dziwne, niefortunne zbiegi okoliczności doprowadzające wciąż i wciąż do wpadek i utraty “majątku”. Trudno mi uwierzyć w to, że tak sprytni i przedsiębiorczy seniorzy, potrafiący wymyślać tak skomplikowane akcje, nagle zaniedbują taki banalny szczegóły który przekreśla wszystkie osiągnięcia. Trochę autorka na tym polu przekombinowała. Ale czyta się szybko i gładko, fajna lektura na oderwanie się od szarej rzeczywistości . Chociaż świat seniorów w Szwecji wcale nie jest taki kolorowy!! Nawet dość momentami przypomina nasze polskie realia…

„Królowa lodów z Orchard Street” to powieść, w ktorej autorka w formie wspomnień snuje historię biednej emigrantki, która w XX-wiecznej Ameryce, mimo wypadku i wielu przeciwności, buduje lodowe imperium. Narracja prowadzona jest z perspektywy starszej, zamożnej kobiety, która wraca wspomnieniami do swojego dzieciństwa i kolejnych etapów życia. Dzięki temu razem z bohaterką dorastamy, obserwujemy jej decyzje, sukcesy i porażki oraz to, jak stopniowo kształtuje się jej charakter. Największą siłą tej książki jest główna bohaterka. Nie jest ani piękna, ani sprawna i zdecydowanie nie jest postacią jednoznacznie pozytywną. Bywa naiwna, przebiegła, zgryźliwa, momentami dwulicowa i nieprzyjemna (zwłaszcza do swojego męża). Mimo ogromnego sukcesu finansowego żyje w ciągłym strachu i nie sprawia wrażenia osoby zadowolonej z życia. To właśnie jej wady czynią ją wiarygodną. Jednocześnie powieść pokazuje, że na sukces nie składają się wyłącznie ciężka praca i wytrwałość, ale również łut szczęścia, konsekwencja w działaniu oraz gotowość do podejmowania trudnych decyzji. Dużym atutem jest także tło historyczne. Akcja rozpoczyna się w pierwszej połowie XX wieku i wprowadza czytelnika w realia życia ubogich grup społecznych emigrujących do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia. W tle pojawiają się ważne wydarzenia historyczne, takie jak wybuch II wojny światowej czy przemiany społeczne. Ciekawym elementem jest również przedstawienie kulis powstawania i rozwoju biznesu lodowego, w końcu mało osób wie jak wygląda produkcja lodów "od kuchni". Z pozoru mogłoby się wydawać, że jest to ciepła opowieść o spełnionym amerykańskim śnie, jednak książka zawiera sporo goryczy, rozczarowań i ludzkiego cierpienia. Nie wszystko kończy się tak, jak można by tego oczekiwać. Samo zakończenie wydało mi się niesprawiedliwe, choć jednocześnie dobrze wpisuje się w losy antybohaterki i podkreśla myśl, że świat nie jest sprawiedliwy. To powieść spokojna, momentami surowa, ale również w pewnym sensie budującą. Polecam ją czytelnikom, którzy cenią niejednoznacznych bohaterów, historyczne tło i historie pokazujące cenę, jaką czasem płaci się za sukces.